Περί Θράκης - Φαιακία

παραπληροφόρηση πολιτικά κείμενα

Περί Θράκης

Παρασκευή 25 Απριλίου 2014
Μίλτος Βασιλείου
Παρα­κο­λου­θεί η ΦΑΙΑΚΙΑ τα προ­ε­κλο­γι­κά “δρώ­με­να” με επί­κε­ντρο τη Θρά­κη, που θα ήταν πολύ κωμι­κά αν δεν ήταν πάρα πολύ σοβα­ρά και επι­κίν­δυ­να… Ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με, λοι­πόν την σημε­ρι­νή ανάρ­τη­ση του Νίκου Μπο­γιό­που­λου στο enikos.gr, που όπως πάντο­τε δια­κρί­νε­ται για ανα­λυ­τι­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση και τεκμηρίωση… 

ΘΡΑΚΗ: ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΜΜΕΝΗ Η “ΠΛΑΚΑ”!
Πρώ­το: Στη Θρά­κη
υπάρ­χει μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα. Δεν υπάρ­χει καμία
«τουρ­κι­κή» μειο­νό­τη­τα. Τελεία. Και παύλα!
Δεύ­τε­ρο: Είναι ακρι­βώς η
τρι­χο­τό­μη­ση της εθνο­τι­κής κατα­γω­γής  της μειο­νό­τη­τας (Τουρ­κο­γε­νείς, Πομάκοι,
Τσιγ­γά­νοι) που καθό­ρι­σε και το θρη­σκευ­τι­κό της προσ­διο­ρι­σμό ως μουσουλμανικής,
με τη Συν­θή­κη της Λοζά­νης. Η δε Συν­θή­κη της Λοζά­νης απο­τε­λεί αυτό που θα λέγαμε
«ακρο­γω­νιαίο λίθο» στο πλαί­σιο του Διε­θνούς Δικαί­ου για την
από­κρου­ση από την Ελλά­δα αιτιά­σε­ων που εγεί­ρο­νται από τρί­τους. Όποιος επιχειρεί
να ξηλώ­σει κάποιον «πόντο» από τη Συν­θή­κη της Λοζά­νης επα­πει­λεί­ται το ξήλωμα
όλης της «κάλ­τσας». Συνε­πώς με την Συν­θή­κη της Λοζά­νης δεν «παί­ζου­με». Ούτε
επι­τρέ­που­με σε άλλους να «παί­ζουν». Τελεία. Και παύλα!
Τρί­το: Η τακτι­κή της
ψηφο­θη­ρί­ας που ανά­γει σε κρι­τή­ριο ψήφου, το αν θα κατα­ψη­φι­στεί ή θα υπερψηφιστεί
κάποιος λόγω του θρη­σκεύ­μα­τός του, όσο ται­ριά­ζει στα ακρο­δε­ξιά ήθη διαφόρων
κυβερ­νη­τι­κών ή εκκλη­σια­στι­κών παρα­γό­ντων, άλλο τόσο ται­ριά­ζει στα «δια­φω­τι­στι­κά»
ήθη εκεί­νων που αντι­λαμ­βά­νο­νται την πολι­τι­κή σαν ανέ­ξο­δο «δια­πο­λι­τι­σμι­κό»
χάπε­νινγκ. Τόσο οι «εθνι­κοί φωστή­ρες» του «κοσμο­πο­λί­τι­κου» δήθεν «διε­θνι­σμού»,
όσο και οι «ελλη­να­ρά­δες» του κίβδη­λου «πατριω­τι­σμού», είναι οι δυο όψεις του
ίδιου νομί­σμα­τος: Παί­ζουν με το θρή­σκευ­μα. Και οι μεν και οι δε. Οι πρώτοι
καλ­λιερ­γούν, συντη­ρούν και ανα­πα­ρά­γουν τον «ελλη­νο-χρι­στια­νι­κό εθνι­κι­σμό», οι
δεύ­τε­ροι υπο­δύ­ο­νται τους «ευρύ­χω­ρους», αλλά και οι δυο μαζί ψηφοθηρούν,
επα­να­λαμ­βά­νο­ντας το έγκλη­μα που επί δεκα­ε­τί­ες δια­πράτ­τε­ται στο ελλη­νι­κό κράτος:
Την ώρα που μετα­χει­ρί­ζο­νται τη μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα ως κομπάρ­σο στο
θέα­τρο της εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής κατα­να­λω­τι­κής τους εντυ­πω­σιο­θη­ρί­ας,
αδια­φο­ρούν ότι με αυτό τον τρό­πο επι­τρέ­πουν τη μετα­τρο­πή της σε υπο­χεί­ριο και σε
μπα­λά­κι στο πεδίο της εξω­τε­ρι­κής πολιτικής.
Τέταρ­το: Για τα παιχνίδια
όσων επι­διώ­κουν τον «εκτουρ­κι­σμό» της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας καθό­λου αθώο
δεν είναι το ελλη­νι­κό κρά­τος. Ο αντι­κομ­μου­νι­σμός της καθε­στη­κυί­ας πολιτικής
τάξης στην Ελλά­δα όπως και οι εν γένει «συμ­μα­χι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις» λειτούργησαν
σε συγκε­κρι­μέ­νες περιό­δους ως το υπό­βα­θρο για τη δρά­ση των φορέ­ων του
«εκτουρ­κι­σμού» της μειο­νό­τη­τας. Θυμίζουμε:
  • Την υπο­χρέ­ω­ση ενί­σχυ­σης της κεμαλικής
    πολι­τι­κής που ανέ­λα­βε ο Βενι­ζέ­λος με το «Ελλη­νο­τουρ­κι­κό Σύμ­φω­νο Φιλί­ας» του
    1930, όταν από το έδα­φος της Δυτι­κής Θρά­κης εκδιώ­κο­νταν οι
    αντί­θε­τοι με την πολι­τι­κή του Κεμάλ ηγέ­τες της μειο­νό­τη­τας και ταυτόχρονα
    στη Δυτι­κή Θρά­κη έφθα­ναν βιβλία και δάσκα­λοι από την Τουρκία
    και ασκεί­το τέτοια βία με συνέ­πεια οι οπα­δοί του Κεμάλ, που ήταν μια «ασή­μα­ντη
    μειο­ψη­φία» να πάρουν τα ηνία και (Αλ.Αλεξανδρής, «Οι ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις
    1923 – 1987», εκδό­σεις «Γνώ­ση») να προ­ω­θούν την πολι­τι­κή του τουρκικού
    καθε­στώ­τος σε θέμα­τα Παι­δεί­ας, Δικαί­ου κλπ.
  • Την πολι­τι­κή που με σύν­θη­μα «να χτυ­πη­θεί το
    φέσι» στην ουσία χτυ­πού­σε τις μου­σουλ­μα­νι­κές παρα­δό­σεις των πλη­θυ­σμών της
    περιο­χής με συνέ­πεια τη «στα­δια­κή μετα­μόρ­φω­ση των κοι­νο­τή­των της Δυτι­κής Θράκης
    από μου­σουλ­μα­νι­κές σε τουρ­κι­κές» (σ.σ.: ο.π. σελί­δα 71).
  • Την τακτι­κή πάλι της κυβέρ­νη­σης Βενι­ζέ­λου από
    το 1930 να λει­τουρ­γεί τούρ­κι­κο προ­ξε­νείο, που ως τότε δεν ήταν παρά ένα τυπικό
    προ­ξε­νι­κό γραφείο.
  • Την τακτι­κή του «εκτουρ­κι­σμού» ως απόρ­ροια του
    αντι­κομ­μου­νι­σμού. Η κυβέρ­νη­ση Παπά­γου, το 1954, ενώ Ελλά­δα και Τουρκία
    βρί­σκο­νταν ήδη στο ΝΑΤΟ, έπρε­πε να τονώ­σει το δόγ­μα του «από Βορράν
    κομ­μου­νι­στι­κού κιν­δύ­νου» και να δεί­ξει, αντί­θε­τα, ότι στην «ελευ­θέ­ραν Δύσιν» οι
    σχέ­σεις μετα­ξύ των «συμ­μά­χων» ήταν …αγγε­λι­κές. Έτσι, στις 28/1/1954, ο γενικός
    διοι­κη­τής της Θρά­κης, Γ. Φεσό­που­λος, εκδί­δει την εξής αλησμόνητη
    από­φα­ση: «Κατό­πιν δια­τα­γής του κ. Προ­έ­δρου της Κυβερ­νή­σε­ως (σ.σ.:
    Παπά­γος), παρα­κα­λού­μεν όπως εφ’ εξής εις πάσαν περί­πτω­σιν γίνε­ται χρή­σις του
    όρος “Τούρ­κος – Τουρ­κι­κός” αντί του τοιού­του “Μου­σουλ­μά­νος – Μουσουλμανικός»…
    Κάπως έτσι ο εξ Ανα­το­λών κίν­δυ­νος εξα­φα­νι­ζό­ταν και θέριευε η θεω­ρία του
    «από Βορ­ράν κινδύνου».
  • Την τακτι­κή, το Δεκέμ­βρη του 1952, και ενώ ο
    «κομ­μου­νι­στής κατά­σκο­πος» Ν. Μπε­λο­γιάν­νης είχε εκτε­λε­στεί, η Φρει­δε­ρί­κη να
    εγκαι­νιά­ζει τουρ­κι­κά σχο­λεία στη Θρά­κη, παρου­σία του Τούρ­κου Προ­έ­δρου της
    Δημοκρατίας…
  • Τις μορ­φω­τι­κές συμ­φω­νί­ες του 1951 και της
    χού­ντας του 1968, που καθιε­ρω­νό­ταν η τουρ­κι­κή ως η μόνη μειο­νο­τι­κή γλώσσα
    εκπαί­δευ­σης. Όμως, η μητρι­κή γλώσ­σα των Πομά­κων και των Αθίγ­γα­νων μουσουλμάνων
    της Δ. Θρά­κης δεν ήταν τα τούρκικα…
  • Την τακτι­κή (κάτι που η σημε­ρι­νή ΝΔ το
    «ξεχνά­ει»…) η ίδια η κυβέρ­νη­ση στο ανώ­τα­το μάλι­στα επί­πε­δο να απο­κα­λεί στις
    συνο­μι­λί­ες της με την ηγε­σία της Τουρ­κί­ας σαν «τουρ­κι­κή» την μειο­νό­τη­τα της
    Θρά­κης (βλέ­πε: Αρχείο Κων­στα­ντί­νου Καρα­μαν­λή, συνο­μι­λί­ες με Ετσε­βίτ, 11 –
    12/3/1978)
  • Την τακτι­κή, τον Ιού­λη του 1999, λίγες μόλις
    μέρες μετά τις ΝΑΤΟι­κές σφα­γές στο Κοσ­συ­φο­πέ­διο που έγι­ναν στο όνο­μα της
    «προ­στα­σί­ας» των δικαιω­μά­των μιας μειο­νό­τη­τας, να γνω­στο­ποιεί­ται η
    επι­στο­λή των τριών μου­σουλ­μά­νων βου­λευ­τών, του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του
    ΣΥΝ, που από κοι­νού με 13 «μειο­νο­τι­κές» και «μη κυβερ­νη­τι­κές» οργανώσεις
    ζητού­σαν την ανα­γνώ­ρι­ση από το ελλη­νι­κό κρά­τος της ύπαρ­ξης «τουρ­κι­κής» και
    «μακε­δο­νι­κής» μειο­νό­τη­τας στην Ελλά­δα     και ο τότε υπουρ­γός Εξωτερικών
    Γιώρ­γος Παπαν­δρέ­ου – σε μια ασύγ­γνω­στη αντι­με­τώ­πι­ση του ζητή­μα­τος του «ατο­μι­κού
    αυτο­προσ­διο­ρι­σμού» με τις παρε­νέρ­γειες που γεν­νά η έγερ­ση θεμά­των «συλ­λο­γι­κού
    αυτο­προσ­διο­ρι­σμού» – να δηλώ­νει ότι δεν τον ενδιέ­φε­ρε αν κάποιος θα
    αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται στην ελλη­νι­κή επι­κρά­τεια ως «Τούρ­κος» ή
    «Μακε­δό­νας»…
  • Δίπλα σε όλα αυτά είναι πασί­γνω­στο επίσης
    τού­το: Το πόσο σεβά­στη­κε αυτό το κρά­τος τους Έλλη­νες πολί­τες μου­σουλ­μά­νους στο
    θρή­σκευ­μα για δεκα­ε­τί­ες. Να μιλή­σου­με για το πώς τους συμπε­ρι­φε­ρό­ταν το κράτος
    στο στρα­τό; Η’ όταν ζητού­σαν μια άδεια οικο­δο­μής; Η’ όταν ζού­σαν πίσω από τις
    μπάρες;
Πέμ­πτο: Για το ρόλο του
τουρ­κι­κού προ­ξε­νεί­ου όλοι κάτι έχουν να πουν και να κατα­μαρ­τυ­ρή­σουν. Εδώ δυο
παρατηρήσεις:
α) Για­τί το προ­ξε­νείο και εν
γένει η Τουρ­κία αφή­νε­ται να δρα όπως δρα στην περιο­χή; Ποιος έχει την ευθύ­νη που
δεν μπαί­νει τέλος σε αυτή την ιστορία;
β) Για­τί τα ίδια (φρα­στι­κά,
έστω)… πατριω­τι­κά αντα­να­κλα­στι­κά δεν τα έχου­με δει από τα κάθε λογής κόμ­μα­τα του
«ανή­κο­μεν εις την Δύσιν» και του «ευρω­μο­νό­δρο­μου», όταν τα ίδια με το προξενείο
τα δια­πράτ­τουν οι σύμ­μα­χοί μας, οι Αμε­ρι­κά­νοι και οι Ευρω­παί­οι. Όταν, δηλαδή,
στη έγερ­ση ζητή­μα­τος «μειο­νο­τή­των» στην Ελλά­δα πρω­το­στα­τούν, γνωστής
χρη­μα­το­δό­τη­σης, πολι­τι­κής επιρ­ρο­ής και ευρω­α­τλα­ντι­κής …ιθα­γέ­νειας «ιδρύ­μα­τα»
και «οργα­νι­σμοί». Ας παρα­κο­λου­θή­σου­με τη δρά­ση κάποιων εξ αυτών:
  • Το Νοέμ­βρη του 2006, οι ΗΠΑ, διά του
    επι­τε­τραμ­μέ­νου της αμε­ρι­κα­νι­κής πρε­σβεί­ας στην Αθή­να, Τόμας Κάντρι­μαν, τάσσονταν
    ευθέ­ως υπέρ της ανα­γό­ρευ­σης της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας της Θρά­κης σε
    «τουρ­κι­κή μειο­νό­τη­τα». Με τις ίδιες εκεί­νες δηλώ­σεις (στην «Ελευ­θε­ρο­τυ­πία»), το
    στέ­λε­χος της αμε­ρι­κα­νι­κής πρε­σβεί­ας ζητού­σε να τεθεί η συν­θή­κη της
    Λοζά­νης στο «μου­σείο»…
  • Το Νοέμ­βρη του 1996 στην έκθε­ση με τίτλο
    «Ημι­τε­λής Ειρή­νη» (!), που συντά­χτη­κε από τη «Διε­θνή Επι­τρο­πή για τα Βαλκάνια» –
    που με τη σει­ρά της δημιουρ­γή­θη­κε από το αμε­ρι­κα­νι­κό ίδρυ­μα «Κάρ­νε­γκι» και το
    Ινστι­τού­το «Ασπεν» – η Ελλά­δα κατη­γο­ρεί­ται ότι δεν ανα­γνω­ρί­ζει μακεδονική
    μειο­νό­τη­τα και αρνεί­ται το δικαί­ω­μα των μου­σουλ­μά­νων να αυτο­προσ­διο­ρί­ζο­νται ως
    Τούρ­κοι. Μια «λεπτο­μέ­ρεια»: Η παρου­σί­α­ση της έκθε­σης έγι­νε στα γραφεία
    της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, με προ­ε­δρεύ­ο­ντα τον επί­τρο­πο Βαν ντε
    Μπρουκ…
  • Στις 8/11/2006 το Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ δηλώνει:
    «Υπάρ­χουν εθνι­κής κατα­γω­γής Μακε­δό­νες και Αλβα­νοί που ζουν στην Ελλά­δα. Οι ΗΠΑ
    έχουν μια δια­φο­ρε­τι­κή ερμη­νεία του όρου μειο­νό­τη­τα από αυτήν που έχει η Ελλάδα.
    Σεβό­με­θα τη Συν­θή­κη της Λοζά­νης, η οποία απο­τε­λεί τη νομι­κή βάση για την
    ελλη­νι­κή ερμη­νεία, αλλά αυτός δεν είναι ο τρό­πος της αμερικανικής
    ερμη­νεί­ας    . Νομί­ζου­με ότι θα είναι σωστό γι’ αυτές τις μειο­νό­τη­τες να
    έχουν το δικαί­ω­μα στον αυτο­προσ­διο­ρι­σμό, που δεν τους επι­τρέ­πε­ται στην
    Ελλάδα…».
  • Στις 17/4/2008 πραγ­μα­το­ποιεί­ται στο χώρο του
    Ευρω­κοι­νο­βου­λί­ου, με τη στή­ρι­ξη των «Πρά­σι­νων και της «Ομο­σπον­δια­κής Ενω­σης των
    Ευρω­παϊ­κών Εθνο­τή­των» εκδή­λω­ση με θέμα «Μειο­νό­τη­τες στην Ελλά­δα: Τούρκοι
    Δυτι­κής Θρά­κης και Μακεδόνες»…
  • Στις 27/3/2008, ήταν το Ευρω­παϊ­κό Δικαστήριο
    Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των (ΕΔΑΔ), στις 27/3/2008, όταν οι ελλη­νι­κές αρχές
    απα­γό­ρευ­σαν τη λει­τουρ­γία ενώ­σε­ων συλ­λό­γων και οποιου­δή­πο­τε οργα­νι­σμού έφε­ρε το
    επί­θε­το «τουρκικός/ή» στον τίτλο του, που εξέ­δω­σε την από­φα­ση ότι ακό­μα κι αν
    κάποιοι έχουν βαλ­θεί «να προ­πα­γαν­δί­σουν την ύπαρ­ξη εθνο­τι­κής μειονότητας
    στην Ελλά­δα, αυτό δε συνι­στά απει­λή για τη δημο­κρα­τι­κή κοι­νω­νία    »…
    Μόνο που η από­φα­ση αυτή άνοι­γε δυο κερ­κό­πορ­τες: Μια για την κατα­στρα­τή­γη­ση της
    Συν­θή­κης της Λοζά­νης και μια για την υπο­δαύ­λι­ση από παγκό­σμιους και
    περι­φε­ρεια­κούς ιμπε­ρια­λι­στές εθνι­κι­στι­κών αντιθέσεων.
  • Στα προη­γού­με­να ας προ­σθέ­σου­με κάτι ακόμα:
    Την απά­ντη­ση του προ­έ­δρου της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, Ζοζέ
    Μπα­ρό­ζο, ότι η ΕΕ «δεν έχει κάποια γενι­κή αρμο­διό­τη­τα σε θέματα
    μειονοτήτων»…
Έκτο: Η επο­χή της αθωότητας
έχει παρέλ­θει προ πολ­λού. Ειδι­κά όταν είναι γνω­στό, από Γιου­γκο­σλα­βία μέχρι
Ουκρα­νία, πως δρα ο ιμπε­ρια­λι­σμός στο όνο­μα της «προ­στα­σί­ας» των μειονοτήτων.
Τόσο ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ με τις «παι­δα­ριω­δί­ες» του για τις
οποί­ες η ίδια η Αυγή έφτα­σε να γρά­ψει (23/4/2014): «Το ερώ­τη­μα είναι: ποιος είχε
τη φαει­νή ιδέα να συμπε­ρι­φερ­θεί με την αρα­χνια­σμέ­νη νοο­τρο­πία της ΕΥΠ και να
υπο­βά­λει στον ΣΥΡΙΖΑ, σχε­δόν λάθρα, την υπο­ψη­φιό­τη­τα μιας μου­σουλ­μά­νας – Ρομά,
που έχει υιο­θε­τη­θεί εδώ και χρό­νια από την ελλη­νι­κή Ακρο­δε­ξιά; Είναι προφανές
ότι η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, καλή τη πίστει, παρα­σύρ­θη­κε» (σσ: αλή­θεια τόσο
εύκο­λα «παρα­σύ­ρε­ται» η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ από κυπί­τι­κες και ακροδεξιές 
νοο­τρο­πί­ες;…). Όσο και ως προς τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με τους δικούς τους
υπο­ψή­φιους και πολι­τευ­τές που στη­ρί­ζουν το εθνι­κι­στι­κό μειο­νο­τι­κό κόμ­μα DEB και
δια­τη­ρούν στε­νό­τα­τους δεσμούς με τους τουρ­κι­κούς ακρο­δε­ξιούς και
εθνι­κι­στι­κούς κύκλους, μια κου­βέ­ντα: «Παι­διά, κόψ­τε το»!
Έβδο­μο: Κατά τα λοι­πά, στην
Ελλά­δα της ΕΕ, του ευρώ, του ΝΑΤΟ, του ΔΝΤ, των τρα­πε­ζι­τών και των
«πλε­ο­να­σμά­των» ο μαρα­σμός συνε­χί­ζε­ται. Μαζί και ο μαρα­σμός της Θρά­κης (που πίσω
από όσα φαί­νο­νται έχει να αντι­με­τω­πί­σει και όσα δεν φαί­νο­νται, τουτέστιν
εκεί­νους που την «λιμπί­ζο­νται» ως «ειδι­κή οικο­νο­μι­κή ζώνη» για τις «μπίζ­νες»
τους). Και ο μαρα­σμός αφο­ρά όλους τους Έλλη­νες της περιο­χής. Είτε πρό­κει­ται για
χρι­στια­νούς, είτε για μου­σουλ­μά­νους, είτε για άθε­ους. Στη Θρά­κη η πλειο­ψη­φία του
πλη­θυ­σμού, είτε ανή­κουν στην πλειο­νό­τη­τα είτε στην μειο­νό­τη­τα, είναι εργάτες,
είναι άνερ­γοι, είναι αγρό­τες, είναι βιο­πα­λαι­στές, είναι λαϊ­κά στρώ­μα­τα, που
«ή με Χρι­στό ή με Αλλάχ, όμως κι οι δυό μας αχ και βαχ». Αυτά
που τους ενώ­νουν, δηλα­δή, τα προ­βλή­μα­τα και οι ανά­γκες της ζωής που βιώ­νει η
φτω­χο­λο­γιά, είναι απεί­ρως περισ­σό­τε­ρα από όσα τους δια­φο­ρο­ποιούν μετα­ξύ τους.
Όσοι προ­σπα­θούν να τους δια­χω­ρί­σουν δεν το κάνουν για να τους χαρί­σουν ούτε τον
επί­γειο «εθνι­κό», ούτε τον επου­ρά­νιο θρη­σκευ­τι­κό «παρά­δει­σο». Απέ­να­ντι στα
προ­βλή­μα­τα που είναι κοι­νά για όλους, τους θέλουν διαι­ρε­μέ­νους πολιτικά,
κοι­νω­νι­κά, ταξι­κά, ώστε να μην βρί­σκει ισχυ­ρό αντί­πα­λο η πολι­τι­κή που γεν­νά αυτά
τα προβλήματα.
Post Views: 2
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted