Η «οργή» του Noam Chomsky - Φαιακία

Η «οργή» του Noam Chomsky

Ενα σημα­ντι­κό πλη­ρο­φο­ρια­κό κεί­με­νο για τις θέσεις του Noam Chomsky σχε­τι­κά με Ουκρα­νία και Γάζα μας έστει­λε ο φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος. Σας το Παραθέτουμε…

Ο διά­ση­μος
Αμε­ρι­κά­νος φιλό­σο­φος, πολι­τι­κός ανα­λυ­τής και ακτι­βι­στής Noam Chomsky δημοσίευσε
στο περιο­δι­κό Znet ένα εκτε­νές κεί­με­νο για την υπο­κρι­σία των ΗΠΑ -και της δύσης
γενι­κό­τε­ρα- σε σχέ­ση με τις περι­πτώ­σεις της Ουκρα­νί­ας και της Γάζας,
ανα­φέ­ρο­ντας μια σει­ρά από περι­στα­τι­κά που δεν είναι γνω­στά στην ευρύ­τε­ρη κοινή
γνώ­μη. Θεω­ρή­σα­με ότι η αξία του κει­μέ­νου είναι μεγά­λη και πήρα­με την άδεια του
περιο­δι­κού να το μετα­φρά­σου­με για το ελλη­νι­κό κοινό:
Σχε­δόν
κάθε μέρα γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες νέων φοβε­ρών εγκλη­μά­των αλλά μερι­κά από αυτά είναι
τόσο ειδε­χθή, φρι­χτά και κακό­βου­λα που καλύ­πτουν όλα τα άλλα. Ένα από αυτά τα
σπά­νια γεγο­νό­τα έλα­βαν χώρα στις 17 Ιου­λί­ου, όταν η πτή­ση MH17 των Μαλαισιανών
Αερο­γραμ­μών καταρ­ρί­φθη­κε στην ανα­το­λι­κή Ουκρα­νία, σκο­τώ­νο­ντας 298 ανθρώπους.

Οι «υπε­ρα­σπι­στές της αρε­τής» στον Λευ­κό Οίκο εξέ­φρα­σαν την «οργή τους για την
αδια­νό­η­τη αυτή πρά­ξη» στην οποία απέ­δω­σαν «Ρωσι­κή υπο­στή­ρι­ξη». Ο Πρέ­σβης των
ΗΠΑ στον ΟΗΕ άστρα­ψε και βρό­ντη­ξε λέγο­ντας ότι «όταν 298 πολί­τες σκοτώνονται»
μετά από μια «τρο­μα­κτι­κή κατάρ­ρι­ψη» πολι­τι­κού αερο­σκά­φους «δεν πρέ­πει να
στα­μα­τή­σου­με μέχρι ο ένο­χος να βρε­θεί και να προ­σα­χθεί στη δικαιο­σύ­νη». Κάλεσε
επί­σης τον Putin να δώσει ένα τέλος στην ντρο­πια­στι­κή προ­σπά­θεια να αποφύγει
τις σαφέ­στα­τες ευθύ­νες του.


Η αλή­θεια είναι ότι ο «εκνευ­ρι­στι­κός μικρός ανθρω­πά­κος» με την «ποντι­κό­φα­τσα»
(Timothy Garton Ash) έχει ζητή­σει τη διε­ξα­γω­γή ανε­ξάρ­τη­της έρευ­νας αλλά αυτό θα
μπο­ρού­σε να συμ­βαί­νει εξαι­τί­ας των κυρώ­σε­ων που γεν­ναία επέ­βα­λε μια χώρα, οι
Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες Αμε­ρι­κής, την ώρα που οι ευρω­παϊ­κές χώρες φοβή­θη­καν να το
πράξουν. 

Στο CNN ο πρώ­ην Πρέ­σβης των ΗΠΑ στην Ουκρα­νία, William Tayor δια­βε­βαί­ω­σε τον
κόσμο ότι ο Putin «είναι σαφώς υπεύ­θυ­νος για την κατάρ­ρι­ψη του αεροσκάφους».
Για εβδο­μά­δες τα πρω­το­σέ­λι­δα ανα­φέ­ρο­νταν στην αγω­νία των οικο­γε­νειών, τις
διε­θνείς προ­σπά­θειες για την ανά­κτη­ση των σωρών και την οργή για το αποτρόπαιο
έγκλη­μα που «άφη­σε άφω­νο» τον κόσμο με καθη­με­ρι­νά ρεπορ­τάζ που μετέ­δι­δαν και
την πιο απο­τρό­παια λεπτομέρεια.

Κάθε εγγράμ­μα­τος όμως… και σίγου­ρα κάθε συντά­κτης ή σχο­λια­στής θα έπρε­πε να
υπεν­θυ­μί­σει αμέ­σως μια άλλη περί­πτω­ση, όταν ένα αερο­σκά­φος καταρ­ρί­φθη­κε με
συγκρί­σι­μες απώ­λειες: Την πτή­ση 655 της Iran Air που οδή­γη­σε στο θάνα­το 290
ανθρώ­πους, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και 66 παι­διών. Καταρ­ρί­φθη­κε στον Ιρανικό
ενα­έ­ριο χώρο σε μια σαφέ­στα­τα εμπο­ρι­κή αερο­πο­ρι­κή πτή­ση. Το έγκλη­μα όμως τότε
δεν αντι­με­τω­πί­στη­κε «με την υπο­στή­ρι­ξη των ΗΠΑ» ούτε υπήρ­χαν αμφι­βο­λί­ες για τον
υπεύ­θυ­νο. Ήταν ένας κατευ­θυ­νό­με­νος πύραυ­λος του USS Vincennes που βρι­σκό­ταν στα
ιρα­νι­κά ύδα­τα στον Περ­σι­κό Κόλπο.

Ο Διοι­κη­τής ενός κοντι­νού σκά­φους των ΗΠΑ, ο David Carlson, κατά την διάρκεια
της έρευ­νας κατέ­θε­σε ότι «ανα­ρω­τή­θη­κε φωνα­χτά εκφρά­ζο­ντας την δυσπι­στία του»
όταν «το Vincennes ανα­κοί­νω­σε την πρό­θε­σή του» να επι­τε­θεί σε ένα προφανέστατα
πολι­τι­κό αερο­σκά­φος. Σκέ­φτη­κε ότι το «Ρομπο-κρού­ι­ζερ» (σ.μ. εκ του «Ρόμπο-κοπ»)
όπως ονό­μα­ζαν μετα­ξύ τους το Vincennes εξαι­τί­ας της επι­θε­τι­κής του συμπεριφοράς
«ένοιω­σε την ανά­γκη να απο­δεί­ξει την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του Aegis (ενός
εξε­λιγ­μέ­νου αντια­ε­ρο­πο­ρι­κού συστή­μα­τος για κατα­δρο­μι­κά πλοία) στον Περσικό
Κόλ­πο και θεώ­ρη­σε ότι αυτή ήταν η ευκαι­ρία να δεί­ξει την αξία του».

Δύο χρό­νια αργό­τε­ρα ο Διοι­κη­τής του Vincennes και ο επι­κε­φα­λής αξιω­μα­τι­κός για
την αερά­μυ­να έλα­βαν το παρά­ση­μο της Λεγε­ώ­νας της Τιμής «για την εξαιρετικά
αξιέ­παι­νη συμπε­ρι­φο­ρά κατά την εκτέ­λε­ση των καθη­κό­ντων τους» και την «ήρε­μη επαγγελματική
ατμό­σφαι­ρα» κατά την περί­ο­δο όπου καταρ­ρί­φθη­κε το Airbus, το οποίο δεν
ανα­φέρ­θη­κε κατά την βράβευση.

Ο Πρό­ε­δρος Reagan κατη­γό­ρη­σε τους Ιρα­νούς και υπε­ρα­σπί­στη­κε τις απο­φά­σεις του
κατα­δρο­μι­κού το οποίο «ακο­λού­θη­σε πάγιες εντο­λές και ευρέ­ως γνω­στές διαδικασίες
προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τευ­θεί από ενδε­χό­με­νη επί­θε­ση». Ο διά­δο­χός του, ο G.Bush,
δια­κή­ρυ­ξε ότι «δεν πρό­κει­ται ποτέ να ζητή­σω συγνώ­μη εκ μέρους των ΗΠΑ -δεν με
νοιά­ζει ποια είναι τα γεγο­νό­τα… δεν είμαι τύπος που ζητά­ει συγνώ­μη εκ μέρους
της Αμερικής».

Χωρίς υπεκ­φυ­γές, σε αντί­θε­ση με τους βάρ­βα­ρους της Ανατολής.


Υπήρ­ξαν λίγες αντι­δρά­σεις: χωρίς οργή, χωρίς απε­γνω­σμέ­νες ανα­ζη­τή­σεις για τις
σωρούς, χωρίς παθια­σμέ­νες καταγ­γε­λί­ες των υπευ­θύ­νων, χωρίς δακρύβρεχτους
θρή­νους από τον Πρέ­σβη των ΗΠΑ στον ΟΗΕ για την «τερά­στια και συγκινητική
απώ­λεια». Οι Ιρα­νι­κές κατη­γο­ρί­ες επι­ση­μάν­θη­καν ορι­σμέ­νες φορές αλλά
απορ­ρί­πτο­νταν ως «στε­ρε­ο­τυ­πι­κές επι­θέ­σεις κατά των ΗΠΑ» (Philip Shenon, New
York Times).

Αυτό το ασή­μα­ντο γεγο­νός άξι­ζε μονά­χα μερι­κές σκόρ­πιες ανα­φο­ρές στα ΜΜΕ των ΗΠΑ
σε σχέ­ση με ένα τερά­στιο και πραγ­μα­τι­κό έγκλη­μα στο οποίο ο δαι­μο­νι­κός εχθρός
ίσως έχει έμμε­ση συμμετοχή.

Μια εξαί­ρε­ση ήταν η London Daily Mail στην οποία ο Dominick Lawson έγρα­ψε ότι
οι «απο­λο­γη­τές του Putin» μπο­ρεί να ανα­φέ­ρουν την επί­θε­ση στην Iran Air, αλλά η
σύγκρι­ση στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεί­χνει τις υψη­λές ηθι­κές μας αξί­ες σε αντί­θε­ση με
τους μίζε­ρους Ρώσους που προ­σπα­θούν να απο­φύ­γουν τις ευθύ­νες τους για την MH17
ενώ η Ουά­σιγ­κτον αμέ­σως ανα­κοί­νω­σε ότι το αμε­ρι­κα­νι­κό κατα­δρο­μι­κό κατέρ­ρι­ψε το
ιρα­νι­κό αερο­σκά­φος – δικαιω­μα­τι­κά. Τι πιο ισχυ­ρό απο­δει­κτι­κό στοι­χείο θα
μπο­ρού­σε να επι­δεί­ξει κανείς προ­κει­μέ­νου να απο­δεί­ξει την «αρχο­ντιά» μας σε
σχέ­ση με την δια­φθο­ρά τους;

Γνω­ρί­ζου­με για­τί οι Ουκρα­νοί και οι Ρώσοι μάχο­νται στις χώρες τους αλλά κάποιος
θα μπο­ρού­σε να ανα­ρω­τη­θεί για ποιο λόγο το Vincennes βρι­σκό­ταν στα Ιρανικά
χωρι­κά ύδα­τα. Η απά­ντη­ση είναι απλή. Υπε­ρα­σπι­ζό­ταν τον φίλο της Ουάσιγκτον,
Saddam Hussein, κατά την δολο­φο­νι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα του κατά του Ιράν. Για τα
θύμα­τα η κατάρ­ρι­ψη δεν ήταν μικρή υπό­θε­ση. Ήταν σημα­ντι­κός παράγοντας
προ­κει­μέ­νου το Ιράν να συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι δεν μπο­ρού­σε να συνε­χί­σει να
μάχε­ται άλλο, σύμ­φω­να με τον ιστο­ρι­κό Dilip Hiro. 

Αξί­ζει να θυμη­θού­με την αφο­σί­ω­ση της Αμε­ρι­κής στον φίλο της Saddam. Ο Reagan
τον έβγα­λε από τη λίστα των τρο­μο­κρα­τών ώστε να μπο­ρεί να δέχε­ται βοήθεια
προ­κει­μέ­νου να συνε­χί­σει την επί­θε­σή του στο Ιράν και αργό­τε­ρα αρνή­θη­κε να
ανα­γνω­ρί­σει τα φρι­χτά εγκλή­μα­τα κατά των Κούρ­δων, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της
χρή­σης χημι­κών όπλων, μπλο­κά­ρο­ντας το κατα­δι­κα­στι­κό ψήφι­σμα του Κογκρέσου.
Επί­σης ανα­γνώ­ρι­σε στον Saddam προ­νό­μιά που μέχρι τότε είχε μόνο το Ισρα­ήλ: Δεν
υπήρ­ξε σοβα­ρή αντί­δρα­ση όταν το Ιράκ επι­τέ­θη­κε με πυραύ­λους στο USS Stark
σκο­τώ­νο­ντας 37 άτο­μα από το πλή­ρω­μα, όπως ακρι­βώς έγι­νε και με το USS Liberty
που δέχτη­κε επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες επι­θέ­σεις από ισραη­λι­νά πολε­μι­κά αερο­σκά­φη και
τορ­πί­λες το 1967, σκο­τώ­νο­ντας σε αυτή την περί­πτω­ση 34 ανθρώπους. 

Ο διά­δο­χος του Reagan, Bush, προ­σέ­φε­ρε ακό­μα περισ­σό­τε­ρη βοή­θεια στον Saddam,
που τη χρεια­ζό­ταν επει­γό­ντος μετά την προ­κή­ρυ­ξη του πολέ­μου στο Ιράν. Ο Bush
επί­σης προ­σκά­λε­σε Ιρα­κι­νούς πυρη­νι­κούς επι­στή­μο­νες στις ΗΠΑ για εξειδικευμένη
εκπαί­δευ­ση στην κατα­σκευή πυρη­νι­κών όπλων. Τον Απρί­λιο του 1990 ο Bush έστειλε
μια αντι­προ­σω­πεία του Κογκρέ­σου με επι­κε­φα­λής τον μετέ­πει­τα υπο­ψή­φιο για το
χρί­σμα ρεπου­μπλι­κά­νο, Bod Dole, προ­κει­μέ­νου να μετα­φέ­ρει τους θερ­μούς του
χαι­ρε­τι­σμούς προς τον φίλο του Saddam, να τον δια­βε­βαιώ­σει ότι θα πρέ­πει να
αγνο­εί την κρι­τι­κή των «υπε­ρο­πτι­κών και χαϊ­δε­μέ­νων ΜΜΕ» και να τον ενημερώσει
ότι η κρι­τι­κή είχε αφαι­ρε­θεί από τη Φωνή της Αμε­ρι­κής. Όλα αυτά συνέ­χι­σαν μέχρι
ο Saddam να μετα­τρα­πεί σε ένα νέο Hitler λίγους μήνες αργό­τε­ρα μην υπακούοντας
πια σε εντο­λές, ή ίσως παρε­ξη­γώ­ντας τες, οπό­τε και εισέ­βα­λε στο Κου­βέιτ, με τις
γνω­στές συνέ­πειες, που παρό­λο που αξί­ζει να ανα­κε­φα­λαιώ­σου­με θα τις αφή­σω για
τώρα στην άκρη.

Υπάρ­χουν και άλλα παρα­δείγ­μα­τα περι­στα­τι­κών που χάθη­καν στη λήθη. Ένα από αυτά
είναι η πτή­ση των Αερο­γραμ­μών της Λιβυ­ής που χάθη­κε σε μια αμμο­θύ­ελ­λα το 1973
όταν χτυ­πή­θη­κε από ισραη­λι­νά jet εφο­δια­σμέ­να με αμε­ρι­κα­νι­κό οπλι­σμό δύο λεπτά
πριν φτά­σει στον προ­ο­ρι­σμό της, στο Κάι­ρο. Τότε τα θύμα­τα ήταν μόνο 110
άνθρω­ποι. Το Ισρα­ήλ είχε κατη­γο­ρή­σει τον Γάλ­λο πιλό­το με την βοή­θεια των New
York Times που υπο­στή­ρι­ξαν ότι η κίνη­ση του Ισρα­ήλ ήταν «στη χειρότερη
περί­πτω­ση… μια πρά­ξη αναι­σθη­σί­ας που ούτε η βαρ­βα­ρό­τη­τα των προηγούμενων
ενερ­γειών των Αρά­βων δεν μπο­ρεί να δικαιο­λο­γή­σει». Το περι­στα­τι­κό ξεχάστηκε
γρή­γο­ρα στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες με λίγη κρι­τι­κή. Όταν η πρω­θυ­πουρ­γός του
Ισρα­ήλ, Golda Meir, έφτα­σε στις ΗΠΑ τέσ­σε­ρις ημέ­ρες αργό­τε­ρα βρέ­θη­κε αντιμέτωπη
με κάποιες ενο­χλη­τι­κές ερω­τή­σεις αλλά επέ­στρε­ψε στο σπί­τι της με δώρο μερικά
νέα στρα­τιω­τι­κά αεροσκάφη.

Οι αντι­δρά­σεις ήταν ανά­λο­γες και όταν η αγα­πη­μέ­νη των ΗΠΑ τρο­μο­κρα­τι­κή οργάνωση
της Αγκό­λα UNITA ισχυ­ρί­στη­κε ότι κατέρ­ρι­ψε δύο πολι­τι­κά αερο­σκά­φη περί­που την
ίδια περίοδο. 

Επι­στρέ­φο­ντας στο αυθε­ντι­κά φρι­κτό έγκλη­μα (στην Ουκρα­νία) οι New York Times
ανέ­φε­ραν ότι ο Αμε­ρι­κά­νος Πρέ­σβης στα Ηνω­μέ­να Έθνη «πνί­γη­κε (από συγκίνηση)
καθώς μιλού­σε για τα παι­διά που πέθα­ναν από τη συντρι­βή της πτή­σης των
Μαλαι­σια­νών Αερο­γραμ­μών (και) ο υπουρ­γός των Εξω­τε­ρι­κών της Ολλαν­δί­ας, Frans
Timmermans, μπο­ρού­σε μετά βίας να συγκρα­τή­σει την οργή του βλέ­πο­ντας εικό­νες με
ανθρώ­πους να παίρ­νουν τις βέρες από τα δάχτυ­λα των θυμάτων». 

Στην ίδια συνε­δρί­α­ση, συνε­χί­ζει το ρεπορ­τάζ, υπήρ­χε επί­σης «μια απαγγελία
ονο­μά­των και ηλι­κιών παι­διών που σκο­τώ­θη­καν στην διάρ­κεια της τελευταίας
επί­θε­σης των Ισραη­λι­νών στη Γάζα». Η μόνη αντί­δρα­ση, σύμ­φω­να με το δημοσίευμα,
ήρθε από τον Παλαι­στί­νιο απε­σταλ­μέ­νο, Riyad Mansour, που στα­μά­τη­σε για λίγο
(συγκι­νη­μέ­νος) την απαγγελία. 

Η επί­θε­ση των Ισραη­λι­νών στη Γάζα αυτό τον Ιού­λιο ωστό­σο προ­κά­λε­σε και την
αντί­δρα­ση της Ουά­σιγ­κτον. Ο πρό­ε­δρος Ομπά­μα «επα­νέ­λα­βε την “έντο­νη καταδίκη“
του για τις ρου­κέ­τες και τις επι­θέ­σεις από τα τού­νελ που έκα­ναν κατά του Ισραήλ
οι στρα­τιώ­τες της Χαμάς», όπως δημο­σιεύ­ει το The Hill. «Επί­σης εξέ­φρα­σε την
“αυξα­νό­με­νη ανη­συ­χία” του σχε­τι­κά με τον αριθ­μό νεκρών αμά­χων στη Γάζα», χωρίς
όμως να κατα­δι­κά­ζει. Η Γερου­σία συμπλή­ρω­σε την εικό­να απο­φα­σί­ζο­ντας ομό­φω­να να
υπο­στη­ρί­ξει τις ενέρ­γειες του Ισρα­ήλ, κατα­δι­κά­ζο­ντας «την απρό­κλη­τη εκτόξευση
ρου­κε­τών κατά του Ισρα­ήλ» από τη Χαμάς, καλώ­ντας ταυ­τό­χρο­να «τον Πρό­ε­δρο της
Παλαι­στι­νια­κής Αρχής Mahmoud Abbas να δια­λύ­σει την συμ­φω­νία ενό­τη­τας με τη
Χαμάς και να κατα­δι­κά­σει τις επι­θέ­σεις κατά του Ισραήλ».

Όσο για το Κογκρέ­σο, ίσως θα έπρε­πε να συντα­χθού­με με το 80% της κοι­νής γνώμης
που απο­δο­κι­μά­ζει τις επι­δό­σεις του, αν και η λέξη «απο­δο­κι­μά­ζω» είναι μάλ­λον πολύ
ήπια σε αυτή την περί­πτω­ση. Αλλά προς υπε­ρά­σπι­ση του Obama ίσως ο ίδιος να μη
γνω­ρί­ζει τη κάνει το Ισρα­ήλ στη Γάζα με τα όπλα που έχει την ευγέ­νεια να του
προ­σφέ­ρει. Άλλω­στε στη­ρί­ζε­ται στις αμε­ρι­κα­νι­κές μυστι­κές υπη­ρε­σί­ες που είναι
πολύ απα­σχο­λη­μέ­νες να συλ­λέ­γουν τηλε­φω­νι­κές συνο­μι­λί­ες και μηνύματα
ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μεί­ου από τους πολί­τες οπό­τε δεν υπάρ­χει χρό­νος για άλλες
υπο­θέ­σεις. Ίσως σε αυτή την περί­πτω­ση να έχει μια αξία να πού­με ξανά αυτά που
θα έπρε­πε όλοι να γνωρίζουμε.

Ο στό­χος του Ισρα­ήλ είναι εδώ και και­ρό πολύ απλός: Η βήμα-βήμα επι­στρο­φή στον
«κανό­να» (αν και τώρα μπο­ρεί να ζητά­ει ακό­μα περισ­σό­τε­ρα). Ποιος είναι όμως ο
«κανό­νας»;

Για τη Δυτι­κή Όχθη ο «κανό­νας» υπα­γο­ρεύ­ει την συνέ­χι­ση της παρά­νο­μης κατασκευής
οικι­σμών και υπο­δο­μών έτσι ώστε να γίνει εφι­κτή η ενσω­μά­τω­ση τους με το Ισραήλ,
όποια αξία και αν έχει αυτή, εξω­θώ­ντας ταυ­τό­χρο­να τους Παλαι­στί­νιους σε
υπο­βαθ­μι­σμέ­νες γει­το­νιές όπου θα τους επι­βάλ­λε­ται κατα­στο­λή και βία.

Τα τελευ­ταία 14 χρό­νια ο «κανό­νας» έλε­γε ότι οι Ισραη­λι­νοί σκο­τώ­νουν πάνω από
δύο παι­διά παλαι­στι­νί­ων την εβδο­μά­δα. Η πιο πρό­σφα­τη ισραη­λι­νή κτηνωδία
ξεκί­νη­σε μετά την βίαιη δολο­φο­νία τριών ισραη­λι­νών παι­διών που ζού­σαν σε ένα
εποι­κι­σμό στην υπό κατο­χή περιο­χή της Δυτι­κής Όχθης. Ένα μήνα πριν δύο
παλαι­στι­νια­κά παι­διά δολο­φο­νή­θη­καν στην πόλη της Ραμά­λας στη Δυτι­κή Όχθη αλλά
αυτό δεν έφε­ρε δημο­σιό­τη­τα, δικαιο­λο­γη­μέ­να αφού απο­τε­λεί ρου­τί­να. «Η
θεσμο­θε­τη­μέ­νη περι­φρό­νη­ση για τις ζωές των Παλαι­στι­νί­ων στην δύση μας βοηθάει
να κατα­νο­ή­σου­με όχι μόνο για­τί οι παλαι­στί­νιοι κατα­φεύ­γουν στη βία» ανα­φέ­ρει ο
σεβά­σμιος ανα­λυ­τής για τη Μέση Ανα­το­λή, Mouin Rabbani «αλλά και την πρόσφατη
επί­θε­ση του Ισρα­ήλ στη Λωρί­δα της Γάζας».

Λίγο-λίγο (αυτή η περι­φρό­νη­ση της δύσης) επέ­τρε­ψε στο Ισρα­ήλ να επι­τα­χύ­νει το
σχέ­διό του για τον χωρι­σμό της Γάζας από τη Δυτι­κή Όχθη. Αυτό το πρόγραμμα
συνε­χί­ζε­ται με εντα­τι­κό ρυθ­μό πάντα με την υπο­στή­ρι­ξη των ΗΠΑ από τότε που η
Αμε­ρι­κή και το Ισρα­ήλ απο­δέ­χτη­καν την συμ­φω­νία του Όσλο, που περιέ­γρα­φε τις δύο
περιο­χές ως μια ανα­πό­σπα­στη εδα­φι­κή ενό­τη­τα. Μια ματιά στον χάρ­τη εξη­γεί αυτό
το σκε­πτι­κό. Η Γάζα προ­σφέ­ρει την μονα­δι­κή πρό­σβα­ση των Παλαι­στι­νί­ων στον
υπό­λοι­πο κόσμο, οπό­τε αν οι δύο περιο­χές χωρι­στούν όποια αυτο­νο­μία και αν
επι­τρέ­ψει το Ισρα­ήλ στους κατοί­κους της Δυτι­κής Όχθης αυτοί θα βρί­σκο­νται στην
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα φυλα­κι­σμέ­νοι μετα­ξύ εχθρι­κών κρα­τών, του Ισρα­ήλ και της
Ιορ­δα­νί­ας. Η φυλά­κι­ση αυτή μπο­ρεί να γίνει ακό­μα πιο ασφυ­κτι­κή όσο το Ισραήλ
συνε­χί­ζει το συστη­μα­τι­κό πρό­γραμ­μα εξώ­θη­σης Παλαι­στι­νί­ων από την Κοι­λά­δα του
Ιορ­δά­νη και την βήμα-βήμα αποί­κη­σή του.

Ο «κανό­νας» στη Γάζα περι­γρά­φε­ται με λεπτο­μέ­ρειες από τον Νορ­βη­γό ηρωικό
χει­ρούρ­γο, Mads Gilbert, που εργά­στη­κε στο κεντρι­κό νοσο­κο­μείο της Γάζας κατά
την διάρ­κεια των πιο ειδε­χθών εγκλη­μα­τι­κών επι­θέ­σε­ων και που επέ­στρε­ψε εκεί για
την κρί­ση αυτών των ημε­ρών. Τον Ιού­νιο του 2014, λίγο πριν την πρό­σφα­τη επίθεση
του Ισρα­ήλ κατέ­θε­σε μια ανα­φο­ρά για την κατά­στα­ση του συστή­μα­τος υγεί­ας της
Γάζας στο UNRWA, τον οργα­νι­σμό των Ηνω­μέ­νων Εθνών που προ­σπα­θεί απε­γνω­σμέ­να και
με ελά­χι­στα κεφά­λαια για τη φρο­ντί­δα των προσφύγων.

«Του­λά­χι­στον το 57% των νοι­κο­κυ­ριών στη Γάζα είναι σε κατά­στα­ση επισιτιστικής
ανα­σφά­λειας και περί­που το 80% είναι πλέ­ον απο­δέ­χτες της ανθρωπιστικής
βοή­θειας» ανα­φέ­ρει ο Gilbert. «Η επι­σι­τι­στι­κή ανα­σφά­λεια και η αύξη­ση της
φτώ­χειας σημαί­νει επί­σης ότι οι περισ­σό­τε­ροι κάτοι­κοι δεν μπο­ρούν να καλύψουν
τις καθη­με­ρι­νές τους ανά­γκες σε θερ­μί­δες, ενώ το 90% του νερού στη Γάζα έχει
κρι­θεί ακα­τάλ­λη­λο για ανθρώ­πι­νη κατα­νά­λω­ση». Η κατά­στα­ση γίνε­ται ακόμα
χει­ρό­τε­ρη αφού το Ισρα­ήλ χτυ­πά­ει ξανά τις εγκα­τα­στά­σεις ύδρευ­σης και
απο­χέ­τευ­σης, αφή­νο­ντας πάνω από ένα εκα­τομ­μύ­ριο ανθρώ­πους κάτω από το όριο των
παρο­χών που είναι απα­ραί­τη­τες για τη ζωή. 

Ο Gilbert ανα­φέ­ρει ότι «τα παι­διά της Γάζας υπο­φέ­ρουν. Ένα μεγά­λο ποσοστό
επη­ρε­ά­ζε­ται από το τεχνι­κό υπο­σι­τι­στι­κό καθε­στώς που επι­βάλ­λε­ται από το Ισραήλ
με τον απο­κλει­σμό της Λωρί­δας της Γάζας. Η αναι­μία στα παι­διά κάτω των δύο ετών
στη Γάζα είναι του­λά­χι­στον στο 72,8%, ενώ οι απο­βο­λές, ο νανι­σμός και η έλλειψη
βάρους έχουν μετρη­θεί στα 34,3%, 31,4% και 31,45% αντί­στοι­χα». Και η κατάσταση
χει­ρο­τε­ρεύ­ει καθώς η έρευ­να προχωράει. 

Ο δια­κε­κρι­μέ­νος δικη­γό­ρος ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, Raji Sourani, που παρέμεινε
στη Γάζα κατά την περί­ο­δο των ετών όπου το Ισρα­ήλ επέ­βαλ­λε την κτη­νω­δία και τον
τρό­μο ανα­φέ­ρει «Η πιο συνη­θι­σμέ­νη κατη­γο­ρία που άκου­γα όταν άρχι­σαν οι
συζη­τή­σεις για κατά­παυ­ση του πυρός ήταν «προ­τι­μά­με να πεθά­νου­με από το να
επι­στρέ­ψου­με στην κατά­στα­ση που είμα­σταν πριν από αυτόν τον πόλε­μο. Δεν το
θέλου­με πια αυτό. Δεν έχου­με αξιο­πρέ­πεια, περη­φά­νεια. Είμα­στε απλώς στό­χοι και
μάλι­στα πολύ φτη­νοί στό­χοι. Είτε η κατά­στα­ση θα βελ­τιω­θεί είτε καλύ­τε­ρα να
πεθά­νου­με». Και σας μιλάω για δια­νο­ού­με­νους, ακα­δη­μαϊ­κούς, απλούς πολί­τες.
Όλοι
έλε­γαν το ίδιο».


Ανά­λο­γα αισθή­μα­τα έχουν εκφρα­στεί και στο παρελ­θόν: είναι καλύ­τε­ρο να πεθάνεις
με αξιο­πρέ­πεια από το να στραγ­γα­λι­στείς σιγά-σιγά από το βασα­νι­στή σου.



Για τη Γάζα ο στό­χος του «κανό­να» εξη­γή­θη­κε ευθέ­ως από τον Dow Weissglass,
έμπι­στο του Ariel Sharon, τον άνθρω­πο που δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε την από­συρ­ση των
Ισραη­λι­νών εποί­κων από τη Γάζα το 2005 η οποία τότε χαι­ρε­τή­θη­κε ως μια μεγάλη
χει­ρο­νο­μία του Ισρα­ήλ. Η από­συρ­ση στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δημιούρ­γη­σε ένα «εθνι­κό
τραύ­μα» που γελοιο­ποι­ή­θη­κε ανα­λό­γως από τους Ισραη­λι­νούς σχο­λια­στές, μετα­ξύ των
οποί­ων ήταν και ο κορυ­φαί­ος κοι­νω­νιο­λό­γος του Ισρα­ήλ, ο αεί­μνη­στος Baruch
Kimmerling.



Αυτό που έγι­νε στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν ότι τα Ισραη­λι­νά γερά­κια, με επικεφαλής
τον Sharon, συνει­δη­το­ποί­η­σαν ότι θα ήταν λογι­κό να μετα­φέ­ρουν τους παράνομους
κοστο­βό­ρους οικι­σμούς από την κατε­στραμ­μέ­νη Λωρί­δα της Γάζας σε επιδοτούμενους
οικι­σμούς σε άλλα μέρη των κατε­χό­με­νων εδα­φών, τα οποία το Ισρα­ήλ προ­τί­θε­ται να
δια­τη­ρή­σει. Αλλά αντί απλά να τους μετα­φέ­ρουν, κάτι που θα ήταν απλό, ήταν
σαφέ­στα­τα πιο χρή­σι­μο να παρου­σια­στεί στον κόσμο η εικό­να μικρών παι­διών που παρακαλούσαν
τους στρα­τιώ­τες να μην κατα­στρέ­ψουν τα σπί­τια τους αντί για κραυ­γές «ποτέ ξανά»
που θα έφερ­ναν αυτο­νό­η­τες επι­πλο­κές. Αυτό που κάνει αυτή τη φάρ­σα τόσο προφανή
είναι ότι είχε επα­να­λη­φθεί όταν το Ισρα­ήλ έπρε­πε να εκκε­νώ­σει το Αιγυπτιακό
Σινά το 1982. Ωστό­σο (η σκη­νο­θε­σία αυτή) ήταν απο­τε­λε­σμα­τι­κή για το κοι­νό που
απευ­θυ­νό­ταν εντός και εκτός της Αμερικής.



Ο Weissglass προ­σέ­φε­ρε την δική του περι­γρα­φή για την μετα­φο­ρά των οικι­σμών από
τη Γάζα σε άλλα κατε­χό­με­να εδά­φη: «Αυτό που συμ­φω­νή­θη­κε στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με
τους Αμε­ρι­κά­νους ήταν ότι δεν θα αμφι­σβη­τη­θούν ποτέ ξανά οι βασι­κοί οικισμοί
που βρί­σκο­νται στην Δυτι­κή Όχθη και ότι για τους υπό­λοι­πους θα συζη­τή­σου­με ξανά
όταν οι Παλαι­στί­νιοι μετα­τρα­πούν σε Φιν­λαν­δούς»- αλλά όχι οποιο­δή­πο­τε είδος
Φιλαν­δών, σε ένα ειδι­κό που απο­δέ­χε­ται ήσυ­χα τους κανό­νες μιας ξένης δύναμης.
«Σημα­σία έχει η δέσμευ­ση της πολι­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας» συνε­χί­ζει ο Weissglass.
«Και παγώ­νο­ντας τη δια­δι­κα­σία απο­τρέ­πεις την εγκα­θί­δρυ­ση ενός Παλαιστινιακού
κρά­τους απο­φεύ­γο­ντας μαζί την συζή­τη­ση για τους πρό­σφυ­γες, τα σύνο­ρα και την
Ιερου­σα­λήμ. Ουσια­στι­κά το συνο­λι­κό πακέ­το που ονο­μά­ζε­ται Παλαι­στι­νια­κό κράτος,
με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται, έχει αφαι­ρε­θεί από την ημε­ρή­σια διά­τα­ξη μας επ’
αόρι­στον. Και όλα αυτά με την επι­κύ­ρω­ση του προ­έ­δρου Bush και των δύο σωμάτων
του Κογκρέσου. 



Ο Weissglass εξή­γη­σε επί­σης ότι οι κάτοι­κοι της Γάζας θα παρα­μεί­νουν «σε
δίαι­τα, αλλά δεν θα πρέ­πει να πεθά­νουν στην πεί­να» – κάτι που δεν θα βοηθούσε
την φήμη του Ισρα­ήλ. Με την περι­βό­η­τη τεχνι­κή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα τους οι
Ισραη­λι­νοί εμπει­ρο­γνώ­μο­νες καθό­ρι­σαν με ακρί­βεια πόσες θερ­μί­δες θα πρέ­πει να
δέχο­νται οι Παλαι­στί­νιοι καθη­με­ρι­νά ίσα για να επι­βιώ­νουν, στε­ρώ­ντας επί­σης τα
φάρ­μα­κα και ό,τι άλλο θα χρειά­ζο­νταν για να ζού­νε αξιο­πρε­πώς. Ο Ισραηλινός
στρα­τός τους περιο­ρί­ζει από στε­ριάς, θάλασ­σας και αέρος δημιουρ­γώ­ντας αυτό που
ο Βρε­τα­νός Πρω­θυ­πουρ­γός, David Cameron, περιέ­γρα­ψε ως στρα­τό­πε­δο συγκεντρώσεως.
Η από­συρ­ση του Ισρα­ήλ το άφη­σε από­λυ­το κυρί­αρ­χο της Γάζας επι­βάλ­λο­ντας την
δύνα­μη ενός κατο­χι­κού στρα­τού υπό το διε­θνές δίκαιο. Και για να κλεί­σουν καλά
οι τοί­χοι της φυλα­κής οι Ισραη­λι­νοί απέ­κλει­σαν τους Παλαι­στί­νιους από μια
ευρύ­τε­ρη περιο­χή κατά μήκος των συνό­ρων συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του ενός τρίτου
των σπά­νιων καλ­λιερ­γή­σι­μων εκτά­σε­ων της Γάζας. Η δικαιο­λο­γία είναι η ασφάλεια
των Ισραη­λι­νών, η οποία όμως θα μπο­ρού­σε να επι­τευ­χθεί εξί­σου καλά με τη
δημιουρ­γία μιας ζώνης ασφα­λεί­ας από την πλευ­ρά των Ισραη­λι­νών συνό­ρων, ή ακόμα
καλύ­τε­ρα τερ­μα­τί­ζο­ντας την άγρια πολιορ­κία και τις άλλες τιμωρίες.



Η επί­ση­μη αφή­γη­ση λέει ότι μετά την γεν­ναιό­δω­ρη κίνη­ση των Ισραη­λι­νών και την
παρά­δο­ση της Γάζας στους Παλαι­στί­νιους -με την ελπί­δα ότι θα δημιουρ­γού­σαν μια
ανα­πτυσ­σό­με­νη κοι­νω­νία- απο­κα­λύ­φθη­κε η αλη­θι­νή τους φύση ανα­γκά­ζο­ντας τους
Ισραη­λι­νούς να τους βομ­βαρ­δί­ζουν προ­κει­μέ­νου να γίνουν μάρ­τυ­ρες και να
δυσφη­μι­στεί το Ισρα­ήλ. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι μάλ­λον διαφορετική.



Λίγες εβδο­μά­δες αφού τα Ισραη­λι­νά στρα­τεύ­μα­τα απο­σύρ­θη­καν κρα­τώ­ντας τον έλεγχο
οι Παλαι­στί­νιοι διέ­πρα­ξαν ένα μεγά­λο έγκλη­μα. Τον Ιανουά­ριο του 2006 ψήφι­σαν με
λάθος τρό­πο στις εκλο­γές που οι διε­θνείς παρα­τη­ρη­τές χαρα­κτή­ρι­σαν ελεύ­θε­ρες και
έδω­σαν τον έλεγ­χο του κοι­νο­βου­λί­ου στη Χαμάς. Τα ΜΜΕ τονί­ζουν συνε­χώς ότι η
Χαμάς είναι αφο­σιω­μέ­νη στην κατα­στρο­φή του Ισρα­ήλ. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι
ηγέ­τες της έχουν επα­νει­λημ­μέ­να κατα­στή­σει σαφές και ρητά ότι η Χαμάς δέχε­ται τη
λύση των δύο κρα­τών στη βάση της διε­θνούς συμ­φω­νί­ας που υπο­γρά­φτη­κε πριν από 40
χρό­νια και έκτο­τε μπλο­κά­ρε­ται από τις ΗΠΑ. Αντί­θε­τα το Ισρα­ήλ είναι
απο­φα­σι­σμέ­νο στην κατα­στρο­φή της Παλαι­στί­νης, πέρα από κάποια περιστασιακά
ανού­σια λόγια για την εφαρ­μο­γή της συμφωνίας. 



Είναι αλή­θεια ότι το Ισρα­ήλ απο­δέ­χτη­κε τον Οδι­κό Χάρ­τη για την δημιουρ­γία των
δύο κρα­τών που ξεκί­νη­σε από τον Bush και εγκρί­θη­κε από το Κουαρ­τέ­το (ΗΠΑ, ΕΕ,
ΟΗΕ και Ρωσία). Άλλα κατά την απο­δο­χή ο Sharon προ­σέ­θε­σε 14 επι­φυ­λά­ξεις οι
οποί­ες ουσια­στι­κά τον εξου­δε­τε­ρώ­νουν. Τα γεγο­νό­τα ήταν γνω­στά στους ακτιβιστές
αλλά απο­κα­λύ­φθη­καν στο ευρύ κοι­νό για πρώ­τη φορά στο βιβλίο του Jimmy Carter
«Παλαι­στί­νη: Ειρή­νη και όχι Απαρτ­χάιντ». Ωστό­σο τα στοι­χεία χάθη­καν στους
σκο­τει­νούς δια­δρό­μους της δημοσιογραφίας. 



Η (μη ανα­θε­ω­ρη­μέ­νη) πλατ­φόρ­μα του κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος στο Ισρα­ήλ, Likud,
«απορ­ρί­πτει κατη­γο­ρη­μα­τι­κά τη δημιουρ­γία παλαι­στι­νια­κού αρα­βι­κού κρά­τους δυτικά
του ποτα­μού Ιορ­δά­νη». Και για εκεί­νους που έχουν εμμο­νές σε ανού­σιους Οδικούς
Χάρ­τες μια από τις βασι­κές συνι­στώ­σες του κόμ­μα­τος Likud, το Herut, δεν έχει
εγκα­τα­λεί­ψει ακό­μα το ιδρυ­τι­κό του δόγ­μα σύμ­φω­να με το οποίο το έδα­φος και στις
δύο πλευ­ρές του Ιορ­δά­νη είναι μέρος του ομό­σπον­δου κρά­τους του Ισραήλ.



Το έγκλη­μα των Παλαι­στι­νί­ων τον Ιανουά­ριο του 2006 τιμω­ρή­θη­κε αμέ­σως. Οι ΗΠΑ
και το Ισρα­ήλ -με την Ευρώ­πη να σέρ­νε­ται ντρο­πια­στι­κά από πίσω- επέ­βα­λε σκληρές
κυρώ­σεις στον πλη­θυ­σμό και το Ισρα­ήλ ενέ­τει­νε την άσκη­ση βίας. Μέχρι τον
Ιού­νιο, όταν οι επι­θέ­σεις κλι­μα­κώ­θη­καν από­το­μα, το Ισρα­ήλ είχε ήδη βάλει με
πυρά των 155 χιλιο­στών πάνω από 7.700 φορές στα βόρεια της Γάζας.



Οι ΗΠΑ και το Ισρα­ήλ γρή­γο­ρα ενερ­γο­ποί­η­σαν τα σχέ­διά τους για ένα στρατιωτικό
πρα­ξι­κό­πη­μα προ­κει­μέ­νου να ανα­τρα­πεί η εκλεγ­μέ­νη κυβέρ­νη­ση. Όταν η Χαμάς είχε
το θρά­σος να απο­τρέ­ψει τα σχέ­δια αυτά οι ισραη­λι­νές επι­θέ­σεις και η πολιορκία
εντά­θη­καν με τη δικαιο­λο­γία ότι η Χαμάς είχε πάρει τον έλεγ­χο της Γάζας με τη
βία – κάτι που δεν είναι εντε­λώς ψευ­δές, ωστό­σο παρα­λή­φθη­κε κάτι μάλλον
κρίσιμο. 



Δεν υπάρ­χει λόγος να επα­νε­ξε­τά­σου­με το τρα­γι­κό ρεκόρ που σημειώ­θη­κε από τότε. Η
αδυ­σώ­πη­τη πολιορ­κία και οι άγριες επι­θέ­σεις που ονο­μά­ζο­νταν «κού­ρε­μα του
γκα­ζόν», για να δανει­στώ τις χαρω­πές εκφρά­σεις των Ισραη­λι­νών, ήταν σαν να
πυρο­βο­λείς ψάρια σε ένα κου­βά και συνο­λι­κά ονο­μά­στη­καν «αμυ­ντι­κός πόλεμος».
Όπο­τε το «γκα­ζόν κου­ρεύ­ε­ται» και ο απελ­πι­σμέ­νος πλη­θυ­σμός προ­σπα­θεί να
ανα­συ­γκρο­τη­θεί απο­φα­σί­ζε­ται μια κατά­παυ­ση του πυρός, έως ότου το Ισρα­ήλ την
παρα­βιά­σει εκ νέου με ακό­μα περισ­σό­τε­ρη βία.



Η πιο πρό­σφα­τη κατά­παυ­ση του πυρός συμ­φω­νή­θη­κε μετά την επί­θε­ση των Ισραηλινών
τον Οκτώ­βριο του 2012. Παρό­λο που το Ισρα­ήλ δια­τή­ρη­σε την καταστροφική
πολιορ­κία η Χαμάς τήρη­σε την κατά­παυ­ση του πυρός, όπως παρα­δέ­χο­νται και οι
Ισραη­λι­νοί αξιω­μα­τού­χοι. Τα πράγ­μα­τα άλλα­ξαν τον Ιού­νιο όταν η Φατάχ και η
Χαμάς υπέ­γρα­ψαν μια συμ­φω­νία ενό­τη­τας, η οποία καθιέ­ρω­σε μια νέα κυβέρνηση
τεχνο­κρα­τών στην οποία δεν υπήρ­χε καμία συμ­με­το­χή της Χαμάς και η οποία έκανε
δεκτές όλες τις απαι­τή­σεις του Κουαρ­τέ­του. Το Ισρα­ήλ ήταν φυσι­κά έξαλ­λο, ακόμα
περισ­σό­τε­ρο όταν μέχρι και οι ΗΠΑ έδει­ξαν ότι θα έδι­ναν την έγκρι­σή τους. Η
συμ­φω­νία ενό­τη­τας όχι μόνο υπο­σκά­πτει τον ισχυ­ρι­σμό του Ισρα­ήλ ότι δεν μπορεί
να δια­πραγ­μα­τευ­τεί με μια διαι­ρε­μέ­νη Παλαι­στί­νη αλλά απει­λεί και τον
μακρο­πρό­θε­σμο στό­χο της διαί­ρε­σης της Γάζας από τη Δυτι­κή Όχθη και την συνέχιση
της κατα­στρο­φι­κής του πολι­τι­κής στις δύο περιοχές. 



Κάτι έπρε­πε να γίνει και μια ευκαι­ρία προ­έ­κυ­ψε λίγο μετά, όταν τρία ισραηλινά
παι­διά δολο­φο­νή­θη­καν στη Δυτι­κή Όχθη. Η κυβέρ­νη­ση Netanyahu γνώ­ρι­ζε αμέ­σως ότι
τα παι­διά ήταν νεκρά αλλά προ­σποι­ή­θη­κε το αντί­θε­το και ξεκί­νη­σε μια έξαλλη
επι­χεί­ρη­ση στη Δυτι­κή Όχθη με στό­χο τη Χαμάς. Ο Netanyahu υπο­στή­ρι­ξε ότι είχε
πλη­ρο­φο­ρί­ες ότι η Χαμάς ήταν υπεύ­θυ­νη για το περι­στα­τι­κό. Και αυτό ήταν ψέμα
όπως φάνη­κε πολύ σύντο­μα. Δεν υπήρ­χε κανέ­να απο­δει­κτι­κό στοι­χείο. Ένας από τους
κορυ­φαί­ους Ισραη­λι­νούς ειδι­κούς για τη Χαμάς, ο Shlomi Eldar, σχε­δόν αμέσως
ανέ­φε­ρε ότι η δολο­φο­νία κατά πάσα πιθα­νό­τη­τα έγι­νε από μια δια­φω­νού­σα φατριά
της Χεβρώ­νας, η οποίο εδώ και και­ρό έχει απο­κη­ρυ­χτεί από τη Χαμάς. Ο Eldar
προ­σέ­θε­σε ότι «είμαι βέβαιος ότι δεν πήραν κανέ­να πρά­σι­νο φως από την ηγεσία
της Χαμάς, απλά πίστε­ψαν ότι ήταν η σωστή στιγ­μή να δρά­σουν». Η αστυνομία
έκτο­τε ψάχνει δύο άτο­μα της φατριάς και ακό­μα ισχυ­ρί­ζε­ται, χωρίς αποδείξεις,
ότι είναι μέλη της «τρο­μο­κρα­τι­κής οργά­νω­σης της Χαμάς».



Η 18ήμερη επι­χεί­ρη­ση πάντως κατά­φε­ρε να υπο­νο­μεύ­σει την συμ­φω­νία ομό­νοιας που
φοβό­ταν το Ισρα­ήλ και να αυξή­σει από­το­μα την κατα­στο­λή. Σύμ­φω­να με ισραηλινές
στρα­τιω­τι­κές πηγές, οι ισραη­λι­νοί στρα­τιώ­τες συνέ­λα­βαν 419 Παλαιστίνιους,
συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και 335 που συν­δέ­ο­νται με τη Χαμάς και σκό­τω­σαν 6 ενώ
έγι­ναν έρευ­νες σε χιλιά­δες σπί­τια και κατα­σχέ­θη­καν 350.000 δολά­ρια. Το Ισραήλ
προ­έ­βη επί­σης σε δεκά­δες επι­θέ­σεις στη Γάζα, σκο­τώ­νο­ντας 5 μέλη της Χαμάς στις
7 Ιουλίου.



Η Χαμάς τελι­κά αντέ­δρα­σε εξα­πο­λύ­ο­ντας ρου­κέ­τες για πρώ­τη φορά μετά από 19
μήνες, σύμ­φω­να πάντα με τους Ισραη­λι­νούς αξιω­μα­τού­χους, δίνο­ντας στο Ισρα­ήλ το
πρό­σχη­μα για την επί­θε­ση της 8ης Ιουλίου.



Υπήρ­ξε ευρεία ανα­φο­ρά για τις πρά­ξεις του αυτό­α­πο­κα­λού­με­νου «πιο ηθι­κού στρατού
στον κόσμο» για τις οποί­ες θα έπρε­πε να λάβει το Νόμπελ Ειρή­νης, σύμ­φω­να με τον
ισραη­λι­νό Πρέ­σβη στις ΗΠΑ. Μέχρι το τέλος Ιου­λί­ου 1500 Παλαι­στί­νιοι είχαν
σκο­τω­θεί υπερ­βαί­νο­ντας έτσι τα θύμα­τα των εγκλη­μά­των της περιό­δου 2008-9 εκ των
οποί­ο­ων το 70% ήταν άμα­χος πλη­θυ­σμός και μετα­ξύ αυτών εκα­το­ντά­δες γυναί­κες και
παι­διά. Οι άμα­χοι νεκροί του Ισρα­ήλ ήταν τρείς. Μεγά­λες περιο­χές της Γάζας
μετα­τρά­πη­καν σε ερεί­πια. Κατά την διάρ­κεια των σύντο­μων παύ­σε­ων των βομβαρδισμών
οι συγ­γε­νείς ανα­ζη­τού­σαν απε­γνω­σμέ­να τους σωρούς των ανθρώ­πων τους ή το βιός
τους στα ερεί­πια των σπι­τιών τους. Η κύρια μονά­δα παρα­γω­γής ενέρ­γειας χτυπήθηκε
-όχι για πρώ­τη φορά, αφού αυτό απο­τε­λεί ισραη­λι­νή ειδι­κό­τη­τα- περιορίζοντας
από­το­μα την ήδη μικρή δυνα­τό­τη­τα παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας και ακόμα
χει­ρό­τε­ρα, μειώ­νο­ντας περισ­σό­τε­ρο την ήδη ελά­χι­στη δια­θε­σι­μό­τη­τα πόσι­μου νερού.
Ένα ακό­μα έγκλη­μα πολέ­μου. Στο μετα­ξύ τα σωστι­κά συνερ­γεία και τα ασθενοφόρα
δέχτη­καν επα­νει­λημ­μέ­νες επι­θέ­σεις. Και ενώ οι θηριω­δί­ες εξα­πλώ­νο­νταν σε όλη τη
Γάζα το Ισρα­ήλ ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι στό­χος του ήταν να κατα­στρέ­ψει στις σήραγ­γες στα
σύνορα.



Τέσ­σε­ρα νοσο­κο­μεία έχουν δεχτεί επί­θε­ση, κάθε μια από αυτές είναι ακό­μα ένα
έγκλη­μα πολέ­μου. Η πρώ­τη ήταν στο νοσο­κο­μείο Al-Wafa στην πόλη τη Γάζας που
δέχτη­κε επί­θε­ση την ημέ­ρα που οι στρα­τιω­τι­κές μονά­δες εισέ­βα­λαν στην Γάζα.
Λίγες γραμ­μές στους New York Times σε ένα ρεπορ­τάζ για την εισβο­λή από εδάφους
έγρα­φαν ότι «οι περισ­σό­τε­ροι -αλλά όχι όλοι- από τους 17 ασθε­νείς και τους 25
για­τρούς και νοσο­κό­μους εκκέ­νω­σαν το κτή­ριο πριν κοπεί το ηλε­κτρι­κό ρεύ­μα και
οι βομ­βαρ­δι­σμοί το κατα­στρέ­ψουν σχε­δόν ολο­κλη­ρω­τι­κά. Ο Ali Abu Ryala,
εκπρό­σω­πος του νοσο­κο­μεί­ου υπο­στη­ρί­ζει ότι «η εκκέ­νω­ση έγι­νε ενώ έπε­φταν πυρά.
Οι νοσο­κό­μοι και οι για­τροί έπρε­πε να κου­βα­λή­σουν τους ασθε­νείς στις πλάτες
τους, κάποιοι έπε­σαν στις σκά­λες. Επι­κρά­τη­σε μια άνευ προη­γου­μέ­νου κατάσταση
πανι­κού στο νοσο­κο­μείο». Στη συνέ­χεια έγι­ναν επι­θέ­σεις σε τρία εν λειτουργία
νοσο­κο­μεία, ασθε­νείς και προ­σω­πι­κό χρειά­στη­καν τα δικά τους μέσα για να
επιβιώσουν. 




Ένα έγκλη­μα του Ισρα­ήλ όμως έλα­βε ευρεία κατα­δί­κη: η επί­θε­ση στο σχο­λείο των
Ηνω­μέ­νων Εθνών που φιλο­ξε­νού­σε 3.300 τρο­μαγ­μέ­νους πρό­σφυ­γες που είχαν
εγκα­τα­λεί­ψει τα ερεί­πια των σπι­τιών τους μετά από εντο­λές του Ισραηλινού
στρα­τού. Ο εξορ­γι­σμέ­νος γενι­κός επί­τρο­πος του UNWRA, Pierre Kraehenbuehl, είπε
«κατα­δι­κά­ζου­με με τον εντο­νό­τε­ρο δυνα­τό τρό­πο αυτή τη σοβα­ρή παρα­βί­α­ση του
διε­θνούς δικαί­ου από τις ισραη­λι­νές δυνά­μεις… Σήμε­ρα ο κόσμος στέκεται
ντρο­πια­σμέ­νος» Έγι­ναν του­λά­χι­στον τρία χτυ­πή­μα­τα στον καταυ­λι­σμό των προσφύγων,
σε μια περιο­χή πολύ γνω­στή στον Ισραη­λι­νό στρα­τό. «Η ακρι­βής τοπο­θε­σία του
δημο­τι­κού σχο­λεί­ου Jabala, ακρι­βώς επει­δή φιλο­ξε­νού­σε χιλιά­δες εκτοπισμένους
πρό­σφυ­γες κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στον Ισραη­λι­νό στρα­τό δεκα­ε­πτά φορές προ­κει­μέ­νου να
εξα­σφα­λι­στεί η προ­στα­σία του» συνέ­χι­σε ο επί­τρο­πος «τελευ­ταία φορά λίγες ώρες
πριν τον μοι­ραίο βομβαρδισμό».




Η επί­θε­ση κατα­δι­κά­στη­κε επί­σης «με τον εντο­νό­τε­ρο δυνα­τό τρό­πο» από τον συνήθως
επι­φυ­λα­κτι­κό Γενι­κό Γραμ­μα­τέα του ΟΗΕ, Ban Ki-moon: «Τίπο­τα δεν είναι πιο
επαί­σχυ­ντο από μια επί­θε­ση σε παι­διά την ώρα που κοι­μού­νται» είπε. Δεν υπάρχει
καμία κατα­γρα­φή ότι ο πρέ­σβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ «πνί­γη­κε καθώς μιλού­σε για τα
παι­διά που χάθη­καν» στην συγκε­κρι­μέ­νη ισραη­λι­νή επί­θε­ση ή γενι­κό­τε­ρα στις
επι­θέ­σεις στη Γάζα.




Αλλά και η εκπρό­σω­πος του Λευ­κού Οίκου, Bernadette Meehan αντέ­δρα­σε. Είπε ότι
«είμα­στε εξαι­ρε­τι­κά ανή­συ­χοι για­τί οι χιλιά­δες εσω­τε­ρι­κά εκτοπισμένοι
Παλαι­στί­νιοι που έχουν κλη­θεί από τον Ισραη­λι­νό στρα­τό να εγκα­τα­λεί­ψουν τα
σπί­τια τους δεν είναι ασφα­λείς στα καθο­ρι­σμέ­να από τον ΟΗΕ κατα­φύ­για στη Γάζα.
Επί­σης κατα­δι­κά­ζου­με όσους είναι υπεύ­θυ­νοι για την από­κρυ­ψη όπλων σε
εγκα­τα­στά­σεις του ΟΗΕ στη Γάζα», προ­σέ­θε­σε, παρα­λεί­πο­ντας να ανα­φέ­ρει ότι οι
εγκα­τα­στά­σεις αυτές ήταν άδειες και ότι τα όπλα βρέ­θη­καν από την UNRWA, η οποία
επί­σης κατα­δί­κα­σε αυτούς που τα έκρυ­βαν εκεί τόσα χρόνια. 




Αργό­τε­ρα η κυβέρ­νη­ση κλι­μά­κω­σε την κατα­δί­κη της για αυτό το συγκεκριμένο
έγκλη­μα -την ώρα που έστελ­νε περισ­σό­τε­ρα όπλα στο Ισρα­ήλ. Αλλά ενώ έστελνε
οπλι­σμό ο εκπρό­σω­πος του Πεντα­γώ­νου, Steve Warren είπε στους δημοσιογράφους
«Είναι πλέ­ον σαφές ότι το Ισρα­ήλ θα πρέ­πει να κάνει περισ­σό­τε­ρα προ­κει­μέ­νου να
αντα­πο­κρι­θεί στις υψη­λό­τα­τες του προ­δια­γρα­φές… προ­στα­τεύ­ο­ντας τις ζωές των
αμά­χων». Οι υψη­λές του προ­δια­γρα­φές είναι ξεκά­θα­ρες εδώ και χρό­νια που
χρη­σι­μο­ποιούν τα όπλα των ΗΠΑ, όπως και σήμερα.




Η επί­θε­ση στα κατα­φύ­για του ΟΗΕ είναι ακό­μα μια ισραη­λι­νή σπε­σια­λι­τέ. Ένα
διά­ση­μο περι­στα­τι­κό είναι ο ισραη­λι­νός βομ­βαρ­δι­σμός του σαφώς προσδιορισμένου
κατα­φύ­γιου προ­σφύ­γων του ΟΗΕ στην Κανά την περί­ο­δο των επι­θέ­σε­ων του Shimon
Peres που άφη­σε νεκρούς 106 Λιβα­νέ­ζους αμά­χους, συμπε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νων 52 παιδιών
που είχαν κατα­φύ­γει εκεί. Για να σιγου­ρευ­τού­με όμως ότι το Ισρα­ήλ δεν είναι το
μόνο που αρέ­σκε­ται στον βομ­βαρ­δι­σμό προ­σφύ­γων θυμί­ζω ότι 20 χρό­νια νωρί­τε­ρα o
σύμ­μα­χός του, η Νότια Αφρι­κή επι­τέ­θη­κε στον καταυ­λι­σμό προ­σφύ­γων Cassinga, στα
ενδό­τε­ρα της Αγκό­λα. Τον καταυ­λι­σμό αυτό λει­τουρ­γού­σε η αντι­στα­σια­κή οργάνωση
SWAPO της Ναμίμπια.




Οι ισραη­λι­νοί αξιω­μα­τού­χοι επαι­νούν τον ανθρω­πι­σμό του Ισραη­λι­νού στρα­τού ο
οποί­ος φτά­νει στο σημείο να ειδο­ποι­ή­σουν τους κατοί­κους ότι τα σπί­τια τους θα
βομ­βαρ­δι­στούν. Η πρα­κτι­κή αυτή είναι «σαδι­στι­κή, υπο­κρι­τι­κή και ψευδώς
παρου­σια­ζό­με­νη ως έλε­ος» λέει η ισραη­λι­νή δημο­σιο­γρά­φος, Amira Hass: «Το
ηχο­γρα­φη­μέ­νο μήνυ­μα ζητά­ει από εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες να εγκα­τα­λεί­ψουν τα ήδη
στο­χευ­μέ­να σπί­τια τους για ένα άλλο μέρος, εξί­σου επι­κίν­δυ­νο, 10 χιλιόμετρα
μακριά» στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κανέ­να μέρος αυτής της φυλα­κής δεν είναι ασφαλές
από τον Ισραη­λι­νό φασισμό.




Κάποιοι θεω­ρούν ότι δύσκο­λα θα επω­φε­λη­θούν από τη μέρι­μνα του Ισρα­ήλ. Μια
έκκλη­ση από την Καθο­λι­κή Εκκλη­σία στη Γάζα περι­λαμ­βά­νει τα λόγια ενός ιερωμένου
που εξη­γεί τα δει­νά των κατοί­κων του Οίκου του Χρι­στού, ενός οργα­νι­σμού που
περι­θάλ­πει ανά­πη­ρα παι­διά. Μετα­κι­νή­θη­καν στην Εκκλη­σία της Αγί­ας Οικογένειας
επει­δή το Ισρα­ήλ στό­χευε την περιο­χή αλλά τώρα, γρά­φει, «Η εκκλη­σία της Γάζας
δέχτη­κε εντο­λή να εκκε­νω­θεί το κτή­ριο. Θα βομ­βαρ­δί­σουν στην περιο­χή Zeitun και
ο κόσμος ήδη φεύ­γει. Το πρό­βλη­μα είναι ότι ο ιερέ­ας Fr George και τρεις μοναχές
της Μητέ­ρας Τερέ­ζας έχουν 29 ανά­πη­ρα παι­διά και 9 γριές που δεν μπο­ρούν να
κινη­θούν. Πως θα κατα­φέ­ρουν να επι­ζή­σουν; Αν μπο­ρεί κάποιος να παρέμ­βει σε
κάποιον με εξου­σία ή να προ­σευ­χη­θεί, ας το κάνει».




Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν πρέ­πει να είναι τόσο δύσκο­λο. Το Ισρα­ήλ ήδη έχει
ενη­με­ρω­θεί από το νοσο­κο­μείο Απο­κα­τά­στα­σης της Wafa. Και ευτυ­χώς τουλάχιστον
κάποια κρά­τη κάνουν εκκλή­σεις. Πέντε λατι­νι­κά κρά­τη -Η Βρα­ζι­λία, η Χιλή, το
Εκουα­δόρ, το Ελ Σαλ­βα­δόρ και το Περού- απέ­συ­ραν τους πρε­σβευ­τές τους από το
Ισρα­ήλ ακο­λου­θώ­ντας την Βολι­βία και τη Βενε­ζου­έ­λα, οι οποί­ες είχαν δια­κό­ψει τις
σχέ­σεις τους με το Ισρα­ήλ ως αντί­δρα­ση στα προη­γού­με­να εγκλή­μα­τα του. Αυτές οι
πρά­ξεις ήθους είναι ένα ακό­μα σημά­δι της αξιο­ση­μεί­ω­της αλλα­γής στις διεθνείς
σχέ­σεις, όσο και του ότι η Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή έχει αρχί­σει να απε­λευ­θε­ρώ­νε­ται από
την δυτι­κή κυριαρ­χία, παρέ­χο­ντας ορι­σμέ­νες φορές ένα πρό­τυ­πο πολιτισμένης
συμπε­ρι­φο­ράς προς αυτούς που την ήλεγ­χαν εδώ και 500 χρόνια.




Οι ειδε­χθείς απο­κα­λύ­ψεις προ­κά­λε­σαν όμως μια δια­φο­ρε­τι­κή αντί­δρα­ση στον «πιο
ηθι­κό πρό­ε­δρο του κόσμου», την συνη­θι­σμέ­νη: μεγά­λη συμπά­θεια για τους
ισραη­λι­νούς, πικρή κατα­δί­κη της Χαμάς και εκκλή­σεις για μετριο­πά­θεια και προς
τις δύο πλευ­ρές. Στην συνέ­ντευ­ξη Τύπου της 1ης Αυγού­στου εξέ­φρα­σε ανη­συ­χί­ες και
για τους Παλαι­στί­νιους «που βρέ­θη­καν εν μέσω δια­σταυ­ρού­με­νων πυρών» (που;) ενώ
πάλι υπο­στή­ρι­ξε σθε­να­ρά το δικαί­ω­μα του Ισρα­ήλ να αμυν­θεί, όπως όλοι. Όχι όλοι
ακρι­βώς. Φυσι­κά όχι οι Παλαι­στί­νιοι. Αυτοί δεν έχουν το δικαί­ω­μα να αμυνθούν,
σίγου­ρα όχι όσο το Ισρα­ήλ επι­δει­κνύ­ει καλή συμπε­ρι­φο­ρά, δια­τη­ρώ­ντας τον
«κανό­να»: κλέ­βο­ντας της γη τους, βγά­ζο­ντάς τους από τα σπί­τια τους,
υπο­βάλ­λο­ντάς τους σε άγρια πολιορ­κία και συχνά επι­τι­θέ­με­νοι χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τα
όπλα που τους προ­σφέ­ρει ο προ­στά­της τους.




Οι Παλαι­στί­νιοι είναι σαν τους μαύ­ρους Αφρι­κα­νούς της Ναμί­μπια, τους πρόσφυγες
στον καταυ­λι­σμό της Cassinga για παρά­δειγ­μα, που είναι όλοι τους τρομοκράτες
και για τους οποί­ους δεν ανα­γνω­ρί­ζε­ται κανέ­να δικαί­ω­μα άμυνας. 




Η 72ωρη ανθρω­πι­στι­κή εκε­χει­ρία που επρό­κει­το να τεθεί σε ισχύ από τις 8 το πρωί
της 1ης Αυγού­στου κατέρ­ρευ­σε σχε­δόν αμέ­σως. Όπως έγρα­ψα λίγες ώρες μετά
υπάρ­χουν αντι­κρουό­με­να συμ­φέ­ρο­ντα και μια καλή συμ­φω­νία παρα­μέ­νει ασαφής
στό­χος. Σύμ­φω­να με ένα δελ­τίο Τύπου από το Al Mezan Κέντρο Ανθρω­πί­νων Δικαιωμάτων
στη Γάζα, που είναι φημι­σμέ­νο για την αξιο­πι­στία του, ένας από τους
εργα­ζό­με­νους του στη Ράφα, στα Αιγυ­πτια­κά σύνο­ρα, άκου­σε το ισραηλινό
πυρο­βο­λι­κό να βάλει περί­που στις 8:05 το πρωί. Στις 9:30, μετά τις ανα­φο­ρές για
την σύλ­λη­ψη ενός Ισραη­λι­νού στρα­τιώ­τη ξεκί­νη­σε έντο­νος βομ­βαρ­δι­σμός από αέρος
και από το πυρο­βο­λι­κό στη Ράφα, σκο­τώ­νο­ντας πιθα­νώς δεκά­δες ανθρώπουςκαι
τραυ­μα­τί­ζο­ντας εκα­το­ντά­δες που είχαν επι­στρέ­ψει στα σπί­τια τους από τη στιγμή
που τέθη­κε σε ισχύ η εκε­χει­ρία, παρό­λο που τα νού­με­ρα δεν έχουν ακόμα
επιβεβαιωθεί. 




Την προη­γού­με­νη ημέ­ρα, στις 31 Ιου­λί­ου, το Coastal Water Utility, ο μοναδικός
πάρο­χος νερού στη Λωρί­δα της Γάζας ανα­κοί­νω­σε ότι δεν μπο­ρεί πλέ­ον να προσφέρει
υπη­ρε­σί­ες στα δίκτυα ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης εξαι­τί­ας της έλλει­ψης καυσίμων
και τις συχνές επι­θέ­σεις κατά του προ­σω­πι­κού. Το Al Mezan ανα­φέ­ρει ότι από τότε
«σχε­δόν όλες οι δομές πρω­το­βάθ­μιας υγεί­ας έχουν στα­μα­τή­σει τη λει­τουρ­γία τους
στη Λωρί­δα της Γάζας εξαι­τί­ας της έλλει­ψης νερού και της αδυ­να­μί­ας συλ­λο­γής των
απορ­ριμ­μά­των. Η UNRWA είχε προει­δο­ποι­ή­σει για τον κίν­δυ­νο της επικείμενης
εξά­πλω­σης νόσων εξαι­τί­ας της δια­κο­πής των υπη­ρε­σιών ύδρευ­σης και αποχέτευσης.
«Στο μετα­ξύ την παρα­μο­νή της κατά­παυ­σης του πυρός Ισραη­λι­νοί πύραυ­λοι που
εκτο­ξεύ­ο­νταν από αερο­σκά­φη συνέ­χι­σαν να σκο­τώ­νουν και να τραυ­μα­τί­ζουν αμάχους
σε όλη την περιοχή».




Όταν το τρέ­χον επει­σό­διο σαδι­σμού τελι­κά τελειώ­σει, όπο­τε και αν γίνει αυτό, το
Ισρα­ήλ ελπί­ζει ότι θα είναι ελεύ­θε­ρο να συνε­χί­σει τις εγκλη­μα­τι­κές του
πολι­τι­κές στις κατε­χό­με­νες περιο­χές χωρίς παρεμ­βο­λές, και με την στή­ρι­ξη των
ΗΠΑ που απο­λάμ­βα­νε και στο παρελ­θόν: στρα­τιω­τι­κή, οικο­νο­μι­κή, διπλω­μα­τι­κή και
επί­σης ιδε­ο­λο­γι­κή με τη δια­τύ­πω­ση που ται­ριά­ζει στο Ισραη­λι­νό δόγ­μα. Οι
κάτοι­κοι της Γάζας θα είναι ελεύ­θε­ροι να επι­στρέ­ψουν στον «κανό­να», στη φυλακή
Ισραη­λι­νής κατα­σκευ­ής, ενώ στη Δυτι­κή Όχθη μπο­ρούν να παρα­κο­λου­θή­σουν εν ειρήνη
το Ισρα­ήλ να δια­λύ­ει ό,τι έχει απο­μεί­νει από τα υπάρ­χο­ντά τους.




Αυτό είναι το πιθα­νό­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα αν οι ΗΠΑ δια­τη­ρή­σουν την απο­φα­σι­στι­κή και
ουσια­στι­κά μονο­με­ρή υπο­στή­ρι­ξη τους στα ισραη­λι­νά εγκλή­μα­τα και την απόρριψή
της μακρο­χρό­νιας διε­θνούς συναί­νε­σης σχε­τι­κά με την διπλω­μα­τι­κή διευ­θέ­τη­ση των
δια­φο­ρών. Αλλά το μέλ­λον θα ήταν πολύ δια­φο­ρε­τι­κό αν οι ΗΠΑ απέ­συ­ραν την
υπο­στή­ρι­ξή τους. Σε αυτή την περί­πτω­ση θα ήταν δυνα­τό να προ­ω­θη­θεί η «διαρ­κής
λύση» στη Γάζα που ζήτη­σε ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Kerry, προ­κα­λώ­ντας την υστερική
κατα­δί­κη του Ισρα­ήλ επει­δή η φρά­ση θα μπο­ρού­σε να ερμη­νευ­τεί ως πρό­σκλη­ση για
τον τερ­μα­τι­σμό της πολιορ­κί­ας και των τακτι­κών επι­θέ­σε­ων του Ισρα­ήλ. Και ακόμα
πιο τρο­μα­κτι­κά θα μπο­ρού­σε να ερμη­νευ­θεί ως πρό­σκλη­ση για την εφαρ­μο­γή του
διε­θνούς δικαί­ου και στο υπό­λοι­πο των κατε­χό­με­νων εδαφών. 




Η Ισραη­λι­νή ασφά­λεια δεν θα τελού­σε υπό απει­λή αν εφαρ­μο­ζό­ταν το διεθνές
δίκαιο. Το πιθα­νό­τε­ρο ήταν ότι θα ενι­σχυό­ταν. Αλλά όπως εξή­γη­σε πριν από 40
χρό­νια ο Ισραη­λι­νός διοι­κη­τής Ezer Wezman, που αργό­τε­ρα έγι­νε Πρό­ε­δρος, το
Ισρα­ήλ «δεν θα μπο­ρού­σε να υπάρ­χει σύμ­φω­να με την την έκτα­ση, το πνεύ­μα και την
ποιό­τη­τα που τώρα ενσαρκώνει».




Υπάρ­χουν παρό­μοιες περι­πτώ­σεις στην σύγ­χρο­νη ιστο­ρία. Οι στρα­τη­γοί της
Ινδο­νη­σί­ας ορκί­στη­καν ότι δεν θα εγκα­τα­λεί­ψουν αυτό που ο Αυστρα­λός υπουργός
Εξω­τε­ρι­κών, Gareth Evans ονό­μα­σε «Επαρ­χία της Ινδο­νη­σί­ας στο Ανα­το­λι­κό Τιμόρ»
την ώρα που έκλει­νε μια συμ­φω­νία για να κλέ­ψει το πετρέ­λαιο του Τιμόρ. Και όσο
οι στρα­τη­γοί της Ινδο­νη­σί­ας δια­τη­ρού­σαν την στή­ρι­ξη των ΗΠΑ επί δεκαετίες
σχε­δόν σφα­γής και γενο­κτο­νί­ας οι στό­χοι τους παρέ­με­ναν ρεα­λι­στι­κοί. Τέλος τον
Σεπτέμ­βριο του 1999, υπό έντο­νες εγχώ­ριες και διε­θνείς πιέ­σεις ο πρόεδρος
Clinton τους ενη­μέ­ρω­σε ήσυ­χα ότι το παι­χνί­δι είχε τελειώ­σει και αμέσως
απο­σύρ­θη­καν – ενώ ο Evans στρά­φη­κε στη νέα του καριέ­ρα ως από­στο­λος της
«Ευθύ­νης Προ­στα­σί­ας», ώστε να είναι σίγου­ρος ότι θα συμ­με­τέ­χει στον σχεδιασμό
που επι­τρέ­πει την δυτι­κή βία κατά βούληση.




Μια ακό­μα σχε­τι­κή περί­πτω­ση είναι η Νότια Αφρι­κή. Το 1958 ο υπουρ­γός Εξωτερικών
της ΝΑ ενη­μέ­ρω­σε τον πρέ­σβη των ΗΠΑ ότι παρό­λο που η χώρα του είχε μετατραπεί
σε ένα κρά­τος παρία δεν υπήρ­χε πρό­βλη­μα όσο συνε­χι­ζό­ταν η υπο­στή­ρι­ξη της
Αμε­ρι­κής. Η εκτί­μη­σή του απο­δεί­χτη­κε αρκε­τά ακρι­βής. 30 χρό­νια αργό­τε­ρα ο
Reagan ήταν το τελευ­ταίο στή­ριγ­μα του καθε­στώ­τος του Απαρτ­χάιντ. Μέσα σε λίγα
χρό­νια η Ουά­σιγ­κτον συμ­φώ­νη­σε με τον υπό­λοι­πο κόσμο και το καθε­στώς κατέρρευσε
– όχι βέβαια μόνο εξαι­τί­ας αυτού φυσι­κά, Ένας κρί­σι­μος παρά­γο­ντας ήταν ο
αξιο­ση­μεί­ω­τος ρόλος της Κού­βας στην απε­λευ­θέ­ρω­ση της Αφρι­κής, κάτι που γενικά
αγνο­εί­ται στη δύση, αν όχι και στην Αφρική. 




Πριν 40 χρό­νια το Ισρα­ήλ πήρε τη μοι­ραία από­φα­ση να επι­λέ­ξει την επέ­κτα­ση αντί
της ασφά­λειας, απορ­ρί­πτο­ντας την πλή­ρη συν­θή­κη ειρή­νης που προ­σφέρ­θη­κε από την
Αίγυ­πτο με αντάλ­λαγ­μα την από­συρ­ση του Ισρα­ήλ από το Κατε­χό­με­νο Αιγυ­πτια­κό Σινά
στο οποίο το Ισρα­ήλ ξεκι­νού­σε εκτε­τα­μέ­να προ­γράμ­μα­τα εποι­κι­σμών και ανάπτυξης.
Προ­σχώ­ρη­σε σε αυτή την πολι­τι­κή από τότε, κάνο­ντας στην ουσία την ίδια επιλογή
που έκα­νε η Νότια Αφρι­κή το 1958.




Στην περί­πτω­ση του Ισρα­ήλ αν οι ΗΠΑ απο­φά­σι­ζαν να «εντα­χθούν στον κόσμο» οι
επι­πτώ­σεις θα ήταν πολύ μεγα­λύ­τε­ρες. Οι σχέ­σεις εξου­σί­ας δεν επι­τρέ­πουν τίποτα
άλλο, όπως έχει απο­δει­χτεί ξανά και ξανά όπο­τε η Ουά­σιγ­κτον ζήτη­σε από το
Ισρα­ήλ να εγκα­τα­λεί­ψει τους αγα­πη­μέ­νους της στό­χους. Επι­πλέ­ον μέχρι τώρα το
Ισρα­ήλ χαί­ρει μικρής συμπά­θειας, έχο­ντας υιο­θε­τή­σει πολι­τι­κές που την έκαναν
από μια χώρα που προ­κα­λού­σε θαυ­μα­σμό σε μια χώρα που προ­κα­λεί φόβο και περιφρόνηση.
Αυτή την πορεία ακο­λου­θεί με τυφλή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και σήμε­ρα οδη­γού­με­νη στην
ηθι­κή φθο­ρά και την τελι­κή καταστροφή. 




Θα μπο­ρού­σε να αλλά­ξει η πολι­τι­κή των ΗΠΑ; Δεν είναι αδύ­να­το. Η κοι­νή γνώμη
έχει μετα­το­πι­στεί σημα­ντι­κά τα τελευ­ταία χρό­νια, ιδιαί­τε­ρα μετα­ξύ των νέων και
αυτό δεν μπο­ρεί να αγνοη­θεί εντε­λώς. Εδώ και κάποια χρό­νια υπάρ­χουν αυξημένες
πιέ­σεις στην Ουά­σιγ­κτον προ­κει­μέ­νου να τηρή­σει τους δικούς της νόμους και να
δια­κό­ψει τη στρα­τιω­τι­κή βοή­θεια προς το Ισρα­ήλ. Η νομο­θε­σία των ΗΠΑ προβλέπει
ότι «δεν πρέ­πει να παρέ­χε­ται ενί­σχυ­ση σε χώρες που οι κυβερ­νή­σεις τους
εμπλέ­κο­νται σε περι­πτώ­σεις κατά­φω­ρων παρα­βιά­σε­ων που καταγ­γέλ­λο­νται από τους
ανα­γνω­ρι­σμέ­νους διε­θνείς οργα­νι­σμούς για τα ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα». Το Ισραήλ
είναι σίγου­ρα ένο­χο για συνε­χό­με­νες παρα­βιά­σεις εδώ και πολ­λά χρό­νια. Αυτός
είναι και ο λόγος που η Διε­θνής Αμνη­στία κατά τη διάρ­κεια της δολοφονικής
επι­χεί­ρη­σης του Ισρα­ήλ στο Cast Lead της Γάζας έκα­νε έκκλη­ση για την επιβολή
διε­θνούς εμπάρ­γκο όπλων κατά του Ισρα­ήλ (και της Χαμάς). Ο γερου­σια­στής Patrick
Leahy, συντά­κτης της εν λόγω διά­τα­ξης του νόμου των ΗΠΑ έχει ανα­φερ­θεί στην
πιθα­νή εφαρ­μο­γή του συγκε­κρι­μέ­να για την περί­πτω­ση του Ισρα­ήλ και κάτι τέτοιο
θα μπο­ρού­σε να προ­χω­ρή­σει με την βοή­θεια ενός καλού σχε­δια­σμού εκπαί­δευ­σης, οργάνωσης
και ακτι­βι­σμού. Κάτι τέτοιο θα μπο­ρού­σε να έχει από μόνο του μεγά­λη σημασία
αλλά θα μπο­ρού­σε να απο­τε­λέ­σει και εφαλ­τή­ριο για περαι­τέ­ρω ενέρ­γειες, όχι μόνο
για να τιμω­ρη­θεί το Ισρα­ήλ για την εγκλη­μα­τι­κή συμπε­ρι­φο­ρά του αλλά και για να
ανα­γκά­σει την Ουά­σιγ­κτον να γίνει μέρος της «διε­θνούς κοι­νό­τη­τας» και να
τηρή­σει το διε­θνές δίκαιο και τις αξιο­πρε­πείς και ηθι­κές αρχές.



Τίπο­τα άλλο δεν θα μπο­ρού­σε να είναι πιο σημα­ντι­κό για τα τρα­γι­κά θύμα­τα των
Παλαι­στι­νί­ων που επί χρό­νια είναι απο­δέ­χτες της βίας και της καταπίεσης.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted