Γιατί πεθαίνουν οι Φοίνικες… - Φαιακία

Γιατί πεθαίνουν οι Φοίνικες…

Δια­βά­στε το σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη και θα το μάθε­τε αν δεν γνω­ρί­ζε­τε ήδη για το θανα­τι­κό, που έχει πέσει στους ΦΟΙΝΙΚΕΣ… Μέχρις εκεί έφτα­σε η δόξα του εκσυγχρονισμού!!! 

Τα δέντρα πεθαί­νουν όρθια…
Δεν  πρό­κει­ται για το θεα­τρι­κό του Αλεσάντρο
Κασό­να αλλά για ένα θανα­τι­κό που έχει πέσει στους φοί­νι­κες παλιούς και νέους
και τους απο­δε­κα­τί­ζει με γορ­γούς ρυθ­μούς, όσους από αυτούς βρί­σκο­νται προς το
παρόν στην ευρύ­τε­ρη περιο­χή της πόλης μας και στα κοντι­νά προ­ά­στια… Τεράστιοι
φοί­νι­κες αιω­νό­βιοι θα μπο­ρού­σε κανείς να πει χωρίς να υπερ­βά­λει χαμη­λώ­νουν τις
υπέ­ρο­χες περή­φα­νες φτέ­ρες τους μέχρι που εκεί­νες ξεκολ­λά­νε από το κορ­μό και
πέφτουν στο χώμα νικη­μέ­νες από τα λαί­μαρ­γα σκα­θά­ρια. Έτσι όταν και η τελευ­ταία από
αυτές εγκα­τα­λεί­ψει το κου­φά­ρι του φοί­νι­κα αυτός απο­γυ­μνω­μέ­νος στέ­κει όρθιος μα
πεθα­μέ­νος πια… Το «Σκα­θά­ρι του Φαραώ» είναι ο δρά­στης… Αυτό το κόκ­κι­νο σκαθάρι
που κατα­τρώ­γει τη καρ­διά των Φοινίκων 
δημιουρ­γεί εσω­τε­ρι­κή σήψη με ιδιαι­τέ­ρως δυσά­ρε­στη οσμή… Αυτή είναι η
αιτία ενός κακού που δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στους φοίνικες… 
Το κόκ­κι­νο
σκα­θά­ρι, γνω­στό στους επι­στή­μο­νες ως «ρυγ­χο­κάν­θα­ρος» μοιά­ζει με τα κοινά
σκα­θά­ρια, έχει βυσ­σι­νή-καφέ χρώ­μα και το μήκος του φθά­νει τα τρία εκατοστά.
Γεν­νά από 50 έως και 500 αβγά μέσα σε τρύ­πες στον κορ­μό του φοί­νι­κα. Τα αβγά
εκκο­λά­πτο­νται ταχύ­τα­τα και σε χρό­νο από 2 έως 5 μέρες, βγαί­νουν ως κάμπιες και
τρέ­φο­νται από τα πάνω ακραία φυλ­λώ­μα­τα και τον κορ­μό του δέν­δρου. Τα φύλλα
πέφτουν και το δέν­δρο ξεραί­νε­ται. Το δε σκα­θά­ρι, το οποίο έχει τη δυνα­τό­τη­τα να
πετά­ξει σε από­στα­ση ακό­μη και 20  χιλιομέτρων
(!), έχει ήδη εγκα­τα­στα­θεί στα γει­το­νι­κά νέα του «θύμα­τα».
Οι
γνω­ρί­ζο­ντες δια­πι­στώ­νουν πως η διά­γνω­ση της προ­σβο­λής δεν είναι αντι­λη­πτή στα
πρώ­τα στά­δια και όταν πια το πρό­βλη­μα γίνε­ται αντι­λη­πτό, είναι πλέ­ον αργά… 

Το έντο­μο
εντο­πί­σθη­κε για πρώ­τη φορά, σε φυτεία καφέ στην Κεϋ­λά­νη και από τότε εξαπλώθηκε
στην Ινδία, τη Μέση Ανα­το­λή, τη Βόρεια Αφρι­κή, την Αίγυ­πτο και την Ισπα­νία, για
να φτά­σει και στην Ελλάδα.

Τα πρώ­τα
κρού­σμα­τα του κόκ­κι­νου σκα­θα­ριού εμφα­νί­στη­καν στην Κρή­τη, όπου κατα­γρά­φη­καν τα
περισ­σό­τε­ρα «θύμα­τα» στο περί­φη­μο φοι­νι­κό­δα­σος Βάι της Σητεί­ας και ακολούθως
εντο­πί­σθη­κε στη Ρόδο, το Λαύ­ριο, τον Ωρω­πό, τη Ζάκυν­θο, την Εύβοια, την
Κεφα­λο­νιά, την Αιτω­λο­α­καρ­να­νία και τέλος, την Αθή­να, όπου έπλη­ξε τα δέν­δρα του
Εθνι­κού Κήπου. Στην Ελλά­δα έφτα­σε το 2001, μέσω της εισα­γω­γής φοινικόδεντρων
μεγά­λου μεγέ­θους, από την Αίγυ­πτο και για τον λόγο αυτό ονο­μά­σθη­κε «κατά­ρα του
Φαραώ», δεδο­μέ­νου ότι ανα­πα­ρά­γε­ται και μετα­δί­δε­ται ταχύ­τα­τα, είναι εξαιρετικά
ανθε­κτι­κό και δεν εξο­ντώ­νε­ται με έναν κοι­νό ψεκασμό.
Εκεί­νη την
επο­χή «των Ολυ­μπια­κών Θαυ­μά­των» τότε που ο Σημί­της ανα­βί­ω­νε το Αχρείο πνεύμα
αθά­να­το το έτος  2004, οι Φοίνικες
απο­τέ­λε­σαν τον κύριο στο­λι­σμό δρό­μων, κτι­ρί­ων, ξενο­δο­χεί­ων και των νεόπλουτων
τις επαύ­λεις… Όπως πάντα όμως οι εισα­γω­γές αυτών των δέν­δρων έγι­ναν δίχως
κανέ­να απο­λύ­τως έλεγ­χο… Μετά από όλα αυτά το ερώ­τη­μα που ανα­φύ­ε­ται είναι αν η
γεω­πο­νι­κή υπη­ρε­σία του δήμου μας έχει αντι­λη­φθεί τι πρό­κει­ται να συμ­βεί σε
ελά­χι­στο χρο­νι­κό διά­στη­μα τόσο στους δεκά­δες Φοί­νι­κες του άλσους
Γαρί­τσας-Ανε­μό­μυ­λου όταν σε από­στα­ση ανα­πνο­ής έχουν ξερα­θεί πάνω από δέκα
(Φλαγ­γί­νειο-Βίλα Κοκο­τού κτή­μα αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σί­ας – Πεζο­δρό­μιο 1ης  παρ. Αθη­να­γό­ρα Καβ­βά­δα – Κήπος Εκκλη­σί­ας των
αγί­ων Ιάσο­νος & Σωσι­πά­τρου) , όσο και σ’ αυτούς τους πανέ­μορ­φους Φοί­νι­κες που
βρί­σκο­νται απέ­να­ντι από την πύλη του Λιμα­νιού και βεβαί­ως και όπου αλλού
υπάρ­χουν, όπως εκεί­νοι που βρί­σκο­νται στο χώρο του δασυλ­λί­ου της Παλαιόπολης…
Αν βεβαί­ως δεν είναι ήδη αργά για προ­λη­πτι­κές κατα­σταλ­τι­κές δρά­σεις και μένουν μόνο
τα δάκρυα όταν δού­με σύντο­μα να πέφτουν οι φτέ­ρες και αυτών στο χώμα σαν ανοιγμένες
ομπρέλες… 
Πάντως ξεφυλ­λί­ζο­ντας πληροφορείται
κανείς πως υπάρ­χουν τρό­ποι αντι­με­τώ­πι­σης του 
«ρυγ­χο­κάν­θα­ρου»  φθά­νει να το
θέλη­ση η αρμό­δια γεω­πο­νι­κή υπη­ρε­σία και κυρί­ως να το προ­λά­βει πριν είναι εντελώς
αργά… Υπάρ­χουν τρό­ποι όπως η  εξαπόλυση
εντο­μο­πα­θο­γό­νων νημα­τω­δών, τα μικρο­κύ­μα­τα, τα ειδι­κά εντο­μο­κτό­να και φυσικά
ότι άλλο απο­φα­σί­σουν οι ειδι­κοί επι­στή­μο­νες για την κάθε συγκε­κρι­μέ­νη περίπτωση
στον συγκε­κρι­μέ­νο τόπο και χρό­νο… Ας σπεύ­σουν λοι­πόν προ­κει­μέ­νου να μην θρηνήσουμε
τους εκα­το­ντά­δες πανέ­μορ­φους Φοί­νι­κες και το τρα­γι­κό­τε­ρο επει­δή γενι­κώς τα
δέντρα πεθαί­νουν όρθια να μην δού­με τα νεκρά κου­φά­ρια των Φοι­νί­κων να στέ­κουν όρθια
ξεχα­σμέ­να, για να θυμί­ζουν και σε αυτή ακό­μα την περί­πτω­ση την ανι­κα­νό­τη­τα μας όχι
μόνο να τους σώσου­με αλλά και να τους… κηδεύ­σου­με ακόμα! 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted