Αν θέλετε να μάθετε για τα συμβαίνοντα στην Ουκρανία… - Φαιακία

Αν θέλετε να μάθετε για τα συμβαίνοντα στην Ουκρανία…

…Η ΦΑΙΑΚΙΑ “κλέ­βει” για τους ανα­γνώ­στρες της από τον ιστό­το­πο enikos.gr το χτε­σι­νό πλη­ρο­φο­ρια­κό­τα­το και ανα­λυ­τι­κό­τα­το σημεί­ω­μα του Νίκου Μπο­γιό­που­λου. Οσοι θέλε­τε πραγ­μα­τι­κά να πλη­ρο­φο­ρη­θεί­τε για να κατα­νο­ή­σε­τε τα συμ­βαί­νο­ντα, χωρίς απλου­στεύ­σεις και αθαί­ρε­τες γενι­κεύ­σεις, δια­βά­στε το… Σας το προ­τεί­νου­με θερμότατα…

Ουκρα­νία:
«Λοι­πόν
, πώς τα περ­νά­τε με τον
καπιταλισμό;»…

Ας δού­με μερι­κά κομ­μά­τια του παζλ των εξε­λί­ξε­ων στην Ουκρανία,
παρα­κο­λου­θώ­ντας την ανθρω­πο­γε­ω­γρα­φία της λεγό­με­νης «αντι­πο­λί­τευ­σης» και τα
μπου­μπού­κια που την συνθέτουν:
   Α) Ο τύπος της φωτογραφίας
ονο­μά­ζε­ται Αρσέ­νι Γιατσένιουκ.

Ο τύπος αυτός, που τον βλέ­που­με να απο­δί­δει στους οπα­δούς του άψογο…
αρχαιο­ελ­λη­νι­κό χαι­ρε­τι­σμό, ανα­λαμ­βά­νει τη θέση του
πρω­θυ­πουρ­γού της Ουκρα­νί­ας. Αυτός ο τύπος, που τελεί υπό τη σκέ­πη της
δημο­κρα­τι­κής ΕΕ και της ακό­μα πιο δημο­κρα­τι­κής Αμε­ρι­κής, είναι παλιός γνώριμος
των αφε­ντι­κών του. Στην επό­με­νη φωτο­γρα­φία τον βλέ­που­με σε τρυ­φε­ρό (πλην
επαγ­γελ­μα­τι­κό)  τετ α τετ με την πρώ­ην υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ, την Κοντολίζα
Ράις.
   Θυμί­ζου­με ότι η δημο­κρά­τισ­σα Κοντο­λί­ζα Ράις είναι αυτή
που ως υπουρ­γός των κυβερ­νή­σε­ων του Μπους κατέ­σφα­ξε το Ιράκ και όχι μόνο.
Επι­ση­μαί­νου­με, επί­σης, ότι στις δημό­σιες συνα­ντή­σεις τους τύποι σαν τον
Για­τσέ­νιουκ και τη Ράις δεν χαι­ρε­τιού­νται ναζι­στι­κά. Περιο­ρί­ζο­νται στις
χειραψίες…

Ο τύπος αυτός, πρό­ε­δρος του ουκρα­νι­κού κοι­νο­βου­λί­ου μέχρι πρό­τι­νος, που
προ­ω­θεί­ται δημο­κρα­τι­κό­τα­τα για πρω­θυ­πουρ­γός της Ουκρα­νί­ας, παρό­τι με τη λεγόμενη
«Πορ­το­κα­λί Επα­νά­στα­ση» παρέ­λα­σε από διά­φο­ρες θέσεις (όπως του υπουργού
Οικο­νο­μι­κών και Εξω­τε­ρι­κών – σημειω­τέ­ον: αυτός ήταν που πρόσ­δε­σε την Ουκρανία
στον Παγκό­σμιο Οργα­νι­σμό Εμπο­ρί­ου και ξεκί­νη­σε τη δια­δι­κα­σία έντα­ξης της
Ουκρα­νί­ας στην ΕΕ), δεί­τε πόσο λαο­πρό­βλη­τος είναι: Όταν έθε­σε το 2010
υπο­ψη­φιό­τη­τα για πρό­ε­δρος της Ουκρα­νί­ας σε πανου­κρα­νι­κό επί­πε­δο δεν κατόρ­θω­σε να
πάρει πάνω από το 7% των ψήφων. Μάλι­στα
στο Κίε­βο ψηφί­στη­κε από το
0,34% των ψηφο­φό­ρων,
στη δε Κρι­μαία,
όπου είχε χρη­μα­τί­σει και «περι­φε­ρειάρ­χης»,
έλα­βε το εκκωφαντικό…
0,02% των ψήφων.
   Δυο χρό­νια αργό­τε­ρα προ­σχώ­ρη­σε στο κόμ­μα «Πατρί­δα» ως
τσι­ρά­κι της πρώ­ην πρω­θυ­πουρ­γού Γιού­λια Τιμο­σέν­κο, η οποία εκτός από «ηρω­ί­δα»
υπήρ­ξε κατά τη θητεία της και συνώ­νυ­μο της διαφθοράς… 

   Με την ανα­κοί­νω­ση της πρω­θυ­πουρ­γο­ποί­η­σής του, ο τύπος
αυτός έκα­νε δυο δηλώ­σεις. Η πρώ­τη ήταν πως «πρέ­πει άμε­σα να
συνά­ψου­με συμ­φω­νία για ένα πρό­γραμ­μα συνερ­γα­σί­ας με το Διε­θνές Νομισματικό
Ταμείο»
. Η δεύ­τε­ρη, μιλώ­ντας στο BBC, πως «πρό­κει­ται
να λάβου­με εξαι­ρε­τι­κά αντι­λαϊ­κά μέτρα…». 
          
 Και κάτι ακό­μα: Πριν από περί­που δυο εβδο­μά­δες, έκα­νε τον γύρο του
κόσμου η μαγνη­το­φω­νη­μέ­νη συνο­μι­λία της υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ,
Βικτό­ρια Νού­λαντ με τον Αμε­ρι­κα­νό πρέ­σβη στο Κίε­βο. Η κυρία υφυ­πουρ­γός, δίνοντας
τόσο το στίγ­μα των επι­θυ­μιών των ΗΠΑ για την εξέ­λι­ξη της κρί­σης στην Ουκρανία,
όσο και των αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων των Αμε­ρι­κα­νών με την ΕΕ, αλλά και περι­γρά­φο­ντας με
ενάρ­γεια τις δημο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες που ακο­λου­θού­νται στην Ουκρα­νία, ακούγεται
να δίνει σαφείς οδη­γί­ες στον πολι­τι­κό της υφι­στά­με­νο. Του είπε:
«Γ@μ@ την ΕΕ, εμείς θέλου­με τον Γιατσένιουκ»… 
                                           
***
Β) Ο τύπος της επόμενης
φωτο­γρα­φί­ας, αυτός που βρί­σκε­ται αρι­στε­ρά από τον Αμε­ρι­κα­νό γερου­σια­στή και
υπο­ψή­φιο για την προ­ε­δρία των ΗΠΑ, τον Μακ­Κέιν, ονομάζεται
 Όλεχ Τιαγκνιμπόκ.

 Ο τύπος αυτός, εκλε­κτό μέλος της ουκρα­νι­κής αντιπολίτευσης,
ηγεί­ται του κόμ­μα­τος «Σβό­μπο­ντα» (Ελευ­θε­ρία). Μόνο που το κόμ­μα του δεν λεγόταν
πάντα έτσι. Μέχρι τη δεκα­ε­τία του 2000 είχε άλλο όνο­μα. Λεγόταν
«Εθνι­κο­σο­σια­λι­στι­κό»… Το «Σβό­μπο­ντα» δεν συνιστά
παρά την πολι­τι­κή ομπρέ­λα του λεγό­με­νου
«Δεξιού
Τομέα». 
 
Τα φασι­στό­μου­τρα του «Δεξιού Τομέα», με τα ναζιστικά
τους περι­βρα­χιό­νια, τις στρα­τιω­τι­κές στο­λές παραλ­λα­γής και σε πλή­ρη εξάρτηση,
στους δρό­μους του Κιέβου…
Ο «Δεξιός Τομέ­ας», που με τα μέλη του με όπλα και λοστά­ρια πρωτοστατεί
στο πλιά­τσι­κο, στην τρο­μο­κρα­τία και στην πυρ­πό­λη­ση κτι­ρί­ων στην Ουκρανία,
απαρ­τί­ζε­ται από κάθε λογής λου­μπε­να­ριό και φασι­στι­κό κατα­κά­θι της
ουκρα­νι­κής κοι­νω­νί­ας.
Απο­τε­λεί τον ένο­πλο βρα­χί­ο­να της ναζιστικής
ακρο­δε­ξιάς. Επι­δί­δε­ται σε λαμπα­δη­δρο­μί­ες στους δρό­μους του Κιέ­βου στα πρότυπα
της
Κου Κλουξ Κλαν. Δια­τη­ρεί «αδελ­φι­κές» σχέ­σεις με το
φασι­στι­κό κόμ­μα «Jobbik» της Ουγ­γα­ρί­ας, με το κόμ­μα της Λεπέν στη Γαλ­λία, με το
φασι­στι­κό «Forza Nuova»της Ιτα­λί­ας, με το ναζι­στι­κό «Εθνι­κό Δημο­κρα­τι­κό Κόμμα»
της Γερ­μα­νί­ας. Σύμ­φω­να με τη λίστα του διε­θνούς Κέντρου Βίζε­νταλ, το «Σβό­μπο­ντα»
του Τια­γκνι­μπόκ κατα­τάσ­σε­ται στην πρώ­τη δεκά­δα των ανά τον κόσμο αντισημιτικών
μορφωμάτων. 
   Αυτό το κόμ­μα, που υιο­θε­τή­θη­κε από τη Δύση ως φορέ­ας της
«δημο­κρα­τί­ας» στην Ουκρα­νία και που στις συγκε­ντρώ­σεις του τρέ­χει ο ΜακΚέιν,
έχει για ήρωα τον
δια­βό­η­το Στέ­πανΜπα­ντέ­ρα.
Διορ­γα­νώ­νει μάλι­στα και πορεί­ες με πορ­τρέ­τα του Μπα­ντέ­ρα στους δρό­μους της
Ουκρα­νί­ας, όπως αυτό πίσω από το λεβε­ντό­παι­δο με το τσου­λού­φι της
φωτογραφίας.
Σημεί­ω­ση 1η: Ο Στέ­παν Μπα­ντέ­ρα ήταν ένα καθί­κι, συνερ­γά­της των Γερμανών
ναζί της περί­ο­δο της εισβο­λής του Χίτλερ στη Σοβιε­τι­κή Ένω­ση. Κάτι σαν τους
«δικούς μας» δωσί­λο­γους και ταγ­μα­τα­σφα­λί­τες, δηλαδή…

Σημεί­ω­ση 2η: Για να έχου­με μια ιδέα πως η «δημο­κρα­τία» και η Δύση – ως
εγγυ­η­τής της – προ­ά­γουν και ανα­θρέ­φουν τον φασι­σμό πρέ­πει να λάβου­με υπό­ψη ότι
αμέ­σως μετά τη λεγό­με­νη «Πορ­το­κα­λί Επα­νά­στα­ση» το 2004, ο τότε εκλε­κτός του
ευρω­α­τλα­ντι­σμού πρό­ε­δρος της Ουκρα­νί­ας, ο Βίκτορ Γιού­σεν­κο, είχε ανακηρύξει
επί­ση­μα τον Μπα­ντέ­ρα, όπως και τον ναζι­στή ομοϊ­δε­ά­τη του, τον Σούκεβιτς,
«ήρω­ες της Ουκρανίας»…
   Σημεί­ω­ση 3η: Το κόμ­μα «Πατρί­δα» της Γιού­λια Τιμοσένκο
(που τόσο την αγα­πούν οι Γερ­μα­νοί…), της «ηρω­ί­δας» που ήταν στη φυλα­κή για
απά­τες και υπε­ξαι­ρέ­σεις και από το οποίο προ­έρ­χε­ται ο νέος πρω­θυ­πουρ­γός της
Ουκρα­νί­ας (που τόσο τον αγα­πούν οι Αμε­ρι­κά­νοι…), στις τελευ­ταί­ες εκλογές
συμ­μά­χη­σε με το ναζι­στι­κό «Σβό­μπο­ντα» γεγο­νός που
άνοι­ξε τον δρό­μο, ώστε οι ναζί να μπουν στο ουκρανικό
κοινοβούλιο… 
                                                 
***

   Γ) Ο τρί­τος της παρέ­ας που μάχε­ται για την εμπέ­δω­ση των
ευρω­παϊ­κών άμα τε και δημο­κρα­τι­κών αξιών στην Ουκρα­νία ονομάζεται
Βιτά­λι Κλί­τσκο.
Το παλι­κά­ρι, που ήταν πυγ­μά­χος και δημιούρ­γη­σε το κόμ­μα «Γρο­θιά», αν
και έχει αμε­ρι­κα­νι­κή υπη­κο­ό­τη­τα, ενδια­φέ­ρε­ται βασι­κά για την προ­ώ­θη­ση στην
Ουκρα­νία των γερ­μα­νι­κών… αξιών. Άλλω­στε τα περισ­σό­τε­ρα χρό­νια της ζωής του στο
σπί­τι του στη Γερ­μα­νία τα έχει περά­σει, από το «Ίδρυ­μα Konrad Adenauer» του
ανα­τέ­θη­κε να ηγη­θεί ακρο­δε­ξιού μορ­φώ­μα­τος με απο­στο­λή την «γερ­μα­νο­ποί­η­ση» της
Ουκρα­νί­ας και φυσι­κά είναι πάντα ευπρόσ­δε­κτος από την κυρία Μέρ­κελ, η οποία
κάνει πολύ κέφι όταν τον συναντά…
Η κυρία Μέρ­κελ με τον Κλίτσκο
(εκ δεξιών της), αλλά και τον Για­τσέ­νιουκ (εξ αρι­στε­ρών της) σε χαρούμενες
στιγμές…
 Δ) Όλοι αυτοί οι τύποι τώρα, ο Για­τσέ­νιουκ, ο Τιαγκνιμπόκ
και ο Κλί­τσκο, ως ηγέ­τες της αντι­πο­λί­τευ­σης, συγκρο­τούν το αγλάι­σμα της
επι­δο­τού­με­νης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ… δημο­κρα­τί­ας στην Ουκρα­νία. Μάλι­στα, ήδη
πριν από τα γεγο­νό­τα, είχαν ανα­κοι­νώ­σει ότι θα κατέ­βαι­ναν μαζί στις επόμενες
προ­ε­δρι­κές εκλογές.


Τα τρία αγα­πη­μέ­να και
«δημο­κρα­τι­κά» παι­διά της Δύσης (ο ναζί, ο φασί­στας και ο κρυ­φο­φα­σί­στας), μαζί.
Και στη μέση η κυρία Νού­λαντ. Η υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ…

  Όσο για τις πρώ­τες κιό­λας κινή­σεις της κυβέρ­νη­σης που
συγκρο­τούν ή στη­ρί­ζουν από κοι­νού τα «δημο­κρα­τι­κά» παι­διά, είναι οι εξής: 
  • Προ­ώ­θη­ση νόμου για την απα­γό­ρευ­ση του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος της
    Ουκρανίας.
  • Προ­ώ­θη­ση νόμου για την κατάρ­γη­ση κάθε απα­γό­ρευ­σης που περιο­ρί­ζει την
    ναζι­στι­κή προπαγάνδα. 
  • Προ­ώ­θη­ση νόμου με τον οποίο η διοί­κη­ση του υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών παραδίδεται
    στους ναζί του «Δεξιού Τομέα».
  • Κάλε­σμα στο ΝΑΤΟ να παρά­σχει βοή­θεια στην Ουκρα­νία στο οποίο άμεσα
    αντα­πο­κρί­θη­κε ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, ο Ράσμου­σεν, ο οποί­ος και δήλωσε:
    «Είμα­στε έτοι­μοι να συνε­χί­σου­με να στη­ρί­ζου­με την Ουκρα­νία για τις
    δημο­κρα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις της»
    προ­σθέ­το­ντας ότι το ΝΑΤΟ εγγυάται
    «την εθνι­κή κυριαρ­χία, την ανε­ξαρ­τη­σία και την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα της
    Ουκρα­νί­ας»
    (σσ: αξί­ες ευρύ­τα­τα γνω­στό ότι εμπνέ­ουν το ΝΑΤΟ αρκεί να ρίξει
    κανείς μια ματιά από την Κύπρο μέχρι τη Γιου­γκο­σλα­βία, κι από το Ιράκ μέχρι τη
    Λιβύη και το Αφγανιστάν…). 


Η απα­γό­ρευ­ση του
Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος είναι μια σωστή σκέ­ψη εκ μέρους των «δημο­κρα­τών» της
Ουκρα­νί­ας και των ευρω­α­με­ρι­κα­νών φίλων τους. Βλέ­πε­τε εκεί οι κομμουνιστές
γεμί­ζουν τους δρό­μους των πόλε­ων με αφί­σες όπως αυτή με την εικό­να του Λένιν, ο
οποί­ος «ρωτά» τους κατοί­κους: «Λοι­πόνπώς τα
περ­νά­τε με τον καπι­τα­λι­σμό;
»…
                                              
***
Ορι­σμέ­νες σκέψεις: 
   Πρώ­το: Η
Ουκρα­νία περ­νά μια από τις πιο δρα­μα­τι­κές στιγ­μές στην ιστο­ρία της. Μάζες
ανθρώ­πων βγή­καν στους δρό­μους εκφρά­ζο­ντας τη βαθιά κοι­νω­νι­κή δυσα­ρέ­σκεια και την
απέ­χθειά τους προς το καθε­στώς της κλί­κας του
Για­νου­κό­βιτς
. Αυτή η κλί­κα, υπη­ρέ­τη­σε τον πλου­τι­σμό της ως
βαστά­ζος εκεί­νης της μερί­δας των εκμε­ταλ­λευ­τών του ουκρα­νι­κού λαού, που έχουν
συν­δέ­σει τα κέρ­δη τους και το ιδιο­τε­λές συμ­φέ­ρον τους με τον ρώσι­κο
ιμπεριαλισμό. 
Δεύ­τε­ρο: Η άλλη κλίκα,
της άλλης μερί­δας των ολι­γαρ­χών, που έχουν συν­δέ­σει τα κέρ­δη τους με τον
ευρω­α­τλα­ντι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό, προ­ω­θεί τα δικά της σχέ­δια μέσα από την ωμή επέμβαση
της Δύσης στις εσω­τε­ρι­κές υπο­θέ­σεις της Ουκρα­νί­ας. Για τα συμ­φέ­ρο­ντά της δεν
διστά­ζει να ανα­γο­ρεύ­σει σε «δημο­κρά­τες» και «απε­λευ­θε­ρω­τές» το
σκυ­λο­λόι των ναζι­στι­κών, εθνι­κι­στι­κών, φιλο­α­με­ρι­κα­νι­κών και
φιλο­γερ­μα­νι­κών κομ­μά­των και μορφωμάτων. 
   Τρί­το: Ο
ουκρα­νι­κός λαός, λόγω της απου­σί­ας κινή­μα­τος με ριζο­σπα­στι­κά χαρακτηριστικά,
εγκλω­βί­στη­κε ανά­με­σα σε αυτές τις δυο κλί­κες και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ως πιό­νι της
γεω­στρα­τη­γι­κής σκα­κιέ­ρας και ως πυρο­κρο­τη­τής για ελεγ­χό­με­νες από το σύστημα
πολι­τι­κές ανα­τρο­πές που περιο­ρί­ζο­νται στην εναλ­λα­γή των διεφθαρμένων
ανδρείκελων.
Τέταρ­το: Παρό­τι ο λαός
στην Ουκρα­νία συντάσ­σε­ται κάτω από σημαί­ες ξένες, και όχι τις σημαί­ες των δικών
του συμ­φε­ρό­ντων, βλέ­που­με ότι οι ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία, στο πλαί­σιο της
ενδο­κα­πτα­λι­στι­κής και ενδοι­μπε­ρια­λι­στι­κής τους σύγκρου­σης παρεμ­βαί­νουν με τον
οξύ τρό­πο που παρεμ­βαί­νουν. Το γεγο­νός ότι  εκδη­λώ­θη­κε μία τέτοια αντί­δρα­ση από
μέρους του ξένου παρά­γο­ντα (ένο­πλη παρέμ­βα­ση, αξιο­ποί­η­ση του ναζι­σμού και
ανά­δει­ξή του σε πολι­τι­κό παρά­γο­ντα κλπ) καθι­στά σαφή τον τρό­πο που οι δυνάμεις
αυτές θα αντι­δρά­σουν (όχι μόνο στην Ουκρα­νία, αλλά οπου­δή­πο­τε) στο ενδεχόμενο
διεκ­δί­κη­σης και εφαρ­μο­γής από το λαό, από τον κάθε λαό, ενός πραγματικά
φιλο­λαϊ­κού προ­γράμ­μα­τος. Πόσο μάλ­λον ενός προ­γράμ­μα­τος που θα αφαι­ρεί την
εξου­σία από τους ολι­γάρ­χες. Η επέμ­βα­σή τους στην περί­πτω­ση αυτή θα
είναι εκα­το­ντά­δες φορές πιο σφο­δρή.
Αυτό σημαί­νει απο­δο­χή της
«μοί­ρας» μας; Όχι. Αυτό σημαί­νει ότι: Μόνο ένας στην συντρι­πτι­κή του
πλειο­ψη­φία ενω­μέ­νος, συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος, οργα­νω­μέ­νος, χει­ρα­φε­τη­μέ­νος πολιτικά
και απο­φα­σι­σμέ­νος λαός μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει το δίκιο του.
Μόνο
έτσι μπο­ρεί να κάνει τους εχθρούς του να σκε­φτούν το τίμη­μα που θα καταβάλουν,
αν επι­χει­ρή­σουν να υπο­σκά­ψουν με μη ειρη­νι­κό τρό­πο τις λαϊ­κές επι­λο­γές. Να
απο­τρέ­ψει τις έξω­θεν και έσω­θεν παρεμ­βά­σεις. Αυτή είναι η μόνη προ­ϋ­πό­θε­ση που
υπάρ­χει: Ο ενω­μέ­νος, συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος, οργα­νω­μέ­νος και ταξικά
απο­φα­σι­σμέ­νος λαός.
Το ερώ­τη­μα που μας αφο­ρά ως Ελλά­δα και τίθεται
ειδι­κά προς τους κάθε είδους των εξ ημών αρι­στε­ρών, είναι: Αυτή η προϋπόθεση
εξα­σφα­λί­ζε­ται όταν η συνεί­δη­ση του λαού δια­μορ­φώ­νε­ται με τέτοιο τρό­πο, ώστε να
θεω­ρεί ως «φίλους» τους εχθρούς του; 
Πέμ­πτο: Οι
προη­γού­με­νες εκλο­γές στην Ουκρα­νία έγι­ναν σύμ­φω­να με τα δυτι­κά πρό­τυ­πα και
σύμ­φω­να με αυτή τη λογι­κή προ­έ­κυ­ψε μία «δημο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νη κυβέρ­νη­ση». Τα όσα
συνέ­βη­σαν εκεί, όμως, η ωμή επέμ­βα­ση της ΕΕ και των ΗΠΑ, οι δια­δη­λώ­σεις με τη
συμ­με­το­χή του υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών της Γερ­μα­νί­ας, της υπεύ­θυ­νης για την εξωτερική
πολι­τι­κή της ΕΕ, των Αμε­ρι­κα­νών αξιω­μα­τού­χων και λοι­πών, η ωμή ένο­πλη βία με την
χρη­σι­μο­ποί­η­ση των φασι­στι­κών και ακρο­δε­ξιών κομ­μά­των στην πρώ­τη γραμ­μή κλπ,
απο­σιω­πή­θη­καν ή πέρα­σαν στα ψιλά από την διε­θνή και ελλη­νι­κή ειδησιογραφία.
Αυτό, τι άλλο απο­δει­κνύ­ει από την υπο­κρι­σία ορι­σμέ­νων για το πως αντιλαμβάνονται
το θέμα της νομι­μό­τη­τας; Θυμό­μα­στε όλοι, για παρά­δειγ­μα, εκεί­να τα
«κατα­δι­κά­ζου­με τη βία απ΄ όπου κι αν προ­έρ­χε­ται», ή τα
άλλα από τον κύριο Μητσο­τά­κη μέχρι τον κύριο Πρε­τε­ντέ­ρη γύρω από το θέμα της
«τήρη­σης και σεβα­σμού του Συντάγ­μα­τος» κλπ. Αλλά πώς
και τους δια­φεύ­γει; Στην Ουκρα­νία τόσο ο εκλεγ­μέ­νος πρό­ε­δρος, όσο και το ισχύον
Σύνταγ­μα καταρ­γή­θη­καν με τρό­πο έκδη­λα αντί­θε­το από τον προ­βλε­πό­με­νο από την
ισχύ­ου­σα «νομι­μό­τη­τα». Κάτι που δεν είδα­με να ενο­χλεί ιδιαί­τε­ρα τους
«ουκρα­νο­λό­γους» στα εγχώ­ρια ΜΜΕ. Υπο­ψια­ζό­μα­στε, λοι­πόν, ότι για ορι­σμέ­νους το
ασί­γα­στο πάθος που επι­δει­κνύ­ουν για την «τήρη­ση της νομι­μό­τη­τας» ανα­βλύ­ζει από
μέσα τους μόνο όταν πρό­κει­ται για εκεί­νη την νομι­μό­τη­τα που οι ίδιοι
γουστάρουν.
Έκτο:  Ουδέν κακόν
αμι­γές καλού. Του­τέ­στιν: Εμείς, οι υπό­λοι­ποι, που όταν απερ­γού­με ή διαδηλώνουμε
ακού­με μύδρους από τους «εισαγ­γε­λείς» ότι «δια­σα­λεύ­ου­με τη νομι­μό­τη­τα», δεν
έχου­με παρά να κρα­τή­σου­με την ανο­μο­λό­γη­τη παρα­δο­χή των νομι­μο­φρό­νων κατηγόρων
μας. Την παρα­δο­χή τους όπως αυτή απορ­ρέ­ει από τη στά­ση τους στην Ουκρα­νία, η
οποία ταυ­τό­χρο­να, συνι­στά και τον εφιάλ­τη τους: Ότι η πλειο­ψη­φία του
λαού – αφού και κατά το αστι­κό Σύνταγ­μα ο λαός είναι κυρί­αρ­χος και πηγή όλων των
εξου­σιών – είναι εκεί­νη η δύνα­μη που με τη θέλη­σή της μπο­ρεί και δικαιούται,
τελι­κά, όταν το απο­φα­σί­σει, να ανα­τρέ­ψει τα πάντα.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted