Πέτρος Γάλλιας: ούτε που υποψιάζεσαι…

Αφορ­μή για το κεί­με­νο του φίλ­τα­του Πέτρου Γάλ­λια
ο ‘καρ­να­βα­λι­κός’ κανι­βα­λι­σμός, που έλα­βε χώρα σε χωριό της …‘Κερ­κυ­ρα­μάς’. Της σεμνυνόμενης
για την πολι­τι­στι­κή της παρά­δο­ση και τον …μεγά­λο πολι­τι­σμό των κατοί­κων της…

Εμείς πάντως δεν παρα­ξε­νευό­μα­στε… Παρα­κο­λου­θώ­ντας, όσα
δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στα ‘του­ρι­στι­κά’ μας κάστρα στον βορά και τον νότο του νησιού (και
όχι μόνον) στην διάρ­κεια του καλο­και­ριού, βρί­σκου­με μία …φυσιο­λο­γι­κή συνέ­χεια… Μία
παρα­λα­βή της πολι­τι­στι­κής σκυ­τά­λης από κατα­πιε­σμέ­να νεα­νι­κά πλή­θη, που
απο­ζη­τούν απελ­πι­σμέ­να ακραί­ες μορ­φές ανέ­ξο­δης εκτόνωσης…

Αυτή η μάλ­λον απαι­σιό­δο­ξη απο­τί­μη­ση του πολι­τι­στι­κού μας
status δεν μειώ­νει, δεν αχρη­στεύ­ει τον εξαι­ρε­τι­κά ανθρώπινοι
λόγο του Πέτρου, που αντι­γρά­ψα­με από το δια­δί­κτυο και ασμέ­νως παραθέτουμε. 

Φτιά­χνεις ένα άθλιο σκιά­χτρο. Του βάζεις τη φωτογραφία
ενός ανθρώ­που. Το κανι­βα­λί­ζεις. Το περι­φέ­ρεις στο χωριό σου. Στή­νεις έναν
ολό­κλη­ρο χορό με ΠΑΙΔΙΑ να χορεύ­ουν γύρω του. Στο τέλος το καις στην πλατεία
του Ιστο­ρι­κού χωριού σου.

Και όλο αυτό το φρι­κα­λέο, κακό­γου­στο, εμετικό,
διε­στραμ­μέ­νο, άθλιο πράγ­μα, το ονο­μά­ζεις σάτι­ρα. Επι­στρα­τεύ­εις μάλι­στα και τον
Αρι­στο­φά­νη για να στη­ρί­ξεις την επι­λο­γή σου.

Και όχι μόνο δεν ντρέ­πε­σαι, αλλά το παρου­σιά­ζεις και
σαν δικαί­ω­μά σου! Και λες ότι αυτό είναι παράδοση!

Και δεν κατα­λα­βαί­νεις πόσο χαμη­λά έχεις ξεπέ­σει. Και
ούτε που υπο­ψιά­ζε­σαι το κακό που κάνεις στα παι­διά σου. Και πόσο τους σπέρνεις
τη βία, το διχα­σμό, τον σεξι­σμό, την παρά­νοια. Τον φασισμό.

Και είσαι εσύ ο ίδιος, που κρί­νεις με το δάχτυλο
σηκω­μέ­νο – από τον κανα­πέ σου – τους πάντες και τα πάντα! Και μιλάς για πτώση
των ηθών. Και εξα­θλί­ω­ση της κοι­νω­νί­ας. Για αλλοί­ω­ση της παρά­δο­σης. Για τα χάλια
της παι­δεί­ας. Και επι­ση­μαί­νεις τους κιν­δύ­νους για το έθνος! Και άλλα
βαρύγδουπα…

Μόνο που δεν κατά­λα­βες – και μάλ­λον ποτέ δεν θα το
κατα­λά­βεις – πως το φρι­κα­λέο, κακό­γου­στο, εμε­τι­κό, διε­στραμ­μέ­νο, άθλιο πράγμα
είσαι εσύ.

Για­τί, ξέρεις άνθρω­πε; Το χιού­μορ μας, αντα­να­κλά­ει την
παι­δεία, την αισθη­τι­κή μα πάνω απ’ όλα την ΨΥΧΗ μας!

Και ξέρεις κάτι; Δεν θα ανα­πα­ρά­γω την άθλια εικό­να που
δημιούρ­γη­σες. Βάζω στην ανάρ­τη­σή μου μια όμορ­φη εικό­να και την συνο­δεύω με
όμορ­φη μου­σι­κή τρα­γου­δη­μέ­νη από παιδιά.

Μήπως και εξευ­με­νί­σω τον θυμό μου. Μήπως και ξεχάσω –
έστω και για λίγο – σε τι αβά­στα­χτο κόσμο ζω!

Άντε, αδέρ­φια, καλό υπό­λοι­πο Αποκριάς!