Ο ΚΑΝΕΛΛΟΣ

Ξεχω­ρι­στή
προ­σω­πι­κό­τη­τα του …αντι­φα­σι­στι­κού κινή­μα­τος στην μικρή μας πόλη ο Κανέλ­λος. Τον
περι­γρά­φει ο φίλ­τα­τος Δημή­τρης Λεβέ­ντης και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει…

Ο ΚΑΝΕΛΛΟΣ

Είναι ο φύλα­κας της μικρής μας πλα­τεί­ας με το ψευ­το­πή­γα­δο χρόνια
τώρα.

Ο Κανέλ­λος που περι­πο­λεί πρωί βρά­δυ στη Πιάτσα 

στις γκαρ­ντε­λά­κου­ες στο Παλ­λάς τ΄ Οκα­ζιόν στου Γκρέμου 

στο Ευρώ­πη. στη παλιά Δεη

Έχει γίνει ένα με τις παλιές μαλ­τε­ζό­πλα­κες που κυλιέ­ται πάνω
τους και σίγου­ρα τις έχει ονο­μα­τί­σει μιά- μιά με τα δικά του πλούσια
εγκυ­κλο­παι­δι­κά δεδομένα.

Ήταν στο λυκαυ­γές τού­του του αιώ­να που ένα φθι­νο­πω­ρι­νό βρά­δυ που
ψιλό­βρε­χε εκεί στις κολώ­νες της Εμπο­ρι­κής πού­χε κουρ­νιά­σει χάϊ­δε­ψα το όμορ­φο κεφάλι
του 

Χωρίς ομπρέ­λα επι­χει­ρώ­ντας να ξεπλυ­θώ από την λάσπη κεί­νης της
μέρας του ψιθύρισα 

– Γειά σου φιλαράκο !! 

Με κοί­τα­ξε λοξά ‘οπως συνη­θί­ζει χωρίς να δώσει συνέ­χεια στην
κουβέντα.

Την άλλη μέρα είχαν ανοί­ξει λυτρω­τι­κά οι ουρα­νοί δρο­σί­ζο­ντας από
τα καλο­και­ριά­τι­κα λιο­πύ­ρια τις καμέ­νες βεζου­βια­νές που ανα­δύ­ουν εκεί­νο το
μονα­δι­κό φθι­νω­πο­ριά­τι­κο θυμί­α­μα ένα από τα πάμπο­λα ζωντα­νά μνη­μεια­κά αξεσουάρ
της πόλης μας

Φεύ­γο­ντας μετα­με­σο­νύ­χτια από τον τόπο της δου­λιάς ήταν έξω από
τη πόρ­τα μου στο πλα­τύ­σκα­λο. κού­νη­σε ελα­φρά την ουρά του και με ξαπόστειλε.

Είχε σπρώ­ξει τη πόρ­τα του ισο­γεί­ου και είχε ανέ­βει στον πρώ­το όροφο
με είχε φακε­λω­μέ­νο στα σίγου­ρα κι ενδιαφέρθηκε. 

Από τότε αφή­νω λίγη τρο­φή και νερό στο προ­χώλ αλλά δεν
τ΄ακουμπάει σχε­δόν ποτέ… Σαν περ­νά για να κάνει το συχνό του κοντρόλ.

Ανταλ­λάσ­σου­με φιλο­φρο­νή­σεις σύντο­μες τα βρά­δια που συναντιόμαστε,
λέμε τα δικά μας με το φιλα­ρά­κο μου, που δεν ξέρω ποιος τον στρα­το­λό­γη­σε στην
υπό­θε­ση της ανα­τρο­πής του σάπιου συστή­μα­τος …Πάντως όχι εγώ.

Εκτός του ότι έχω απω­λέ­σει τα δια­πι­στευ­τή­ρια πει­θούς όντας προ
πολ­λού δια­γραμ­μέ­νος, δεν είχα να του προ­σφέ­ρω πολι­τι­κή στέγη 

Μάλ­λον του πήρε βιο­γρα­φι­κό πιο όμορ­φο νεα­νι­κό άγαλ­μα της πόλης
που το φρου­ρεί μερό­νυ­χτα συζη­τώ­ντας χαμη­λό­φω­να μαζί του για ζητή­μα­τα σπουδαία
και σημα­ντι­κά απλη­σί­α­στα για τα δικά μας όρια. 

(Το γλυ­πτό του Κώστα Γεωρ­γά­κη εκτός που είναι η μόνη αποτυπωμένη
μορ­φή σε δημό­σιο χώρο που χαμο­γε­λά έχει κι άλλες ιδιότητες)

Έτσι στη χτε­σι­νή, καθώς και σ΄ άλλες πορεί­ες και διαδηλώσεις
στά­θη­κε μπρο­στά­ρης ο δικός μας Λου­κά­νι­κος, δια­λέ­γο­ντας το νεα­νι­κό μπλοκ της
εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­φα­σι­στι­κής πάλης… 

Χωρά­νε κι άλλα πλά­σμα­τα πέρα από τα δίπο­δα θηλα­στι­κά στους
αγώ­νες που θεμε­λιώ­νουν την ελπίδα 

– Γειά σου φιλαράκο,

Πιστέ σύντρο­φε του κάθε μονα­χι­κού δια­βά­τη της νύχτας !

Πλου­τί­ζεις τη διά­τρη­τη καθη­με­ρι­νό­τη­τά μας, τις μονότονες
παρα­στά­σεις  της  μικρο­πο­λι­τι­κής μας 
ζωής,   τις πορεί­ες μας με τις διακριτικές
σου περιπολίες…