Τελικά, πάντα και κάπου υπάρχει εντιμότητα

Αφορ­μή γι’ αυτό το σημεί­ω­μα είναι το ρεπορτάζ,
του Θεό­δω­ρου Ανδρε­ά­δη – Συγ­γελ­λά­κη, που δια­βά­σα­με στον ιστό­το­πο efsyn… Ενδε­κα Ιτα­λοί, έγκρι­τοι πολεμικοί
αντα­πο­κρι­τές με προ­ϋ­πη­ρε­σία στα μεγά­λα πολε­μι­κά γεγο­νό­τα της επο­χής, που
ξεκι­νά­ει από το Βιετ­νάμ και φτά­νει στον Ιράκ. Με θητεία σε μεγά­λες εφη­με­ρί­δες όπως
Corierre
de la sera, La Republica, στο πρα­κτο­ρείο ANSA. Αυτοί, λοι­πόν οι ένδε­κα στέλ­νουν ανοιχτή
επι­στο­λή- δήλω­ση, που αναρ­τή­θη­κε στο δια­δί­κτυο και δημο­σιεύ­τη­κε σε εφημερίδες…
Γρά­φουν, λοιπόν:

…Δια­βά­ζο­ντας τις εφη­με­ρί­δες και
βλέ­πο­ντας τα δελ­τία ειδή­σε­ων όπου παρου­σιά­ζε­ται ο πόλε­μος στην Ουκρανία,
αντι­λη­φθή­κα­με ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι κάτι κινεί­ται προς λάθος κατεύθυνση.

 …Εχου­με
πλημ­μυ­ρί­σει από ειδή­σεις, αλλά στον τρό­πο με τον οποίο τις παρου­σιά­ζουν τα μέσα
μαζι­κής ενη­μέ­ρω­σης, οι δύο πλευ­ρές δια­χω­ρί­ζο­νται, χωρίς κρι­τι­κή προ­σέγ­γι­ση, σε
καλούς και κακούς. Ή μάλ­λον σε κάλ­λι­στους και χείριστους…

… Θεω­ρεί­ται αξιό­πι­στη μόνον η κυρί­αρ­χη σκέ­ψη και όποιος δεν
σκέ­φτε­ται με αυτόν τον τρό­πο, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται αμέ­σως αρνη­τι­κά, ως φίλος του
Πού­τιν και, κατά κάποιον τρό­πο, ως συνυ­πεύ­θυ­νος των σφα­γών στην Ουκρανία

… δεν είναι έτσι…

… πρέ­πει να κατα­λά­βου­με ότι ο πόλε­μος κρύ­βει ανομολόγητα
συμ­φέ­ρο­ντα και ότι η απο­κά­λυ­ψή τους στο ευρύ κοι­νό αποφεύγεται…

Με ευθεία ανα­φο­ρά στον Βλαντιμίρ
Πού­τιν, οι Βάνα Βανου­τσί­νι, Αλμπέρ­το Νέγκρι, Τόνι Καπουό­τσο και άλλοι οκτώ
Ιτα­λοί συνά­δελ­φοι προ­σθέ­τουν χαρα­κτη­ρι­στι­κά: «Είναι ο άνθρω­πος που προκάλεσε
πόνο και θάνα­το εκτο­ξεύ­ο­ντας πυραύ­λους. Βεβαί­ως. Αλλά πρέ­πει να αναρωτηθούμε:
Είναι ο μόνος υπεύ­θυ­νος; Στε­κό­μα­στε αλλη­λέγ­γυοι στο πλευ­ρό της Ουκρα­νί­ας και
του λαού της, αλλά πρέ­πει να ανα­ρω­τη­θού­με και πώς προ­κλή­θη­κε ο πόλε­μος αυτός.
Δεν μπο­ρού­με να παρα­θέ­σου­με επι­φα­νεια­κές αιτί­ες, μια υπο­τι­θέ­με­νη τρέ­λα του
Πού­τιν»…

… τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης συνε­χί­ζουν να προ­τεί­νουν σπαρακτικές
ιστο­ρί­ες θανά­του και πόνου, οι οποί­ες εντυ­πω­σιά­ζουν βαθιά την κοι­νή γνώ­μη και
την προ­ε­τοι­μά­ζουν σε μια τρο­με­ρά επι­κίν­δυ­νη εξο­πλι­στι­κή κούρ­σα -μέχρι το 2% του
ΑΕΠ- με ανα­πό­φευ­κτη συρ­ρί­κνω­ση των κον­δυ­λί­ων που καλύ­πτουν τις διάφορες
κοι­νω­νι­κές ανά­γκες.

… Η κατά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης λόγω του πολέ­μου φαίνεται
πως μας ώθη­σε στο να περι­θω­ριο­ποι­ή­σου­με τις αρχές εκεί­νες ανο­χής με τις οποίες
θα έπρε­πε να λει­τουρ­γεί η πλη­ρο­φό­ρη­ση σε φιλε­λεύ­θε­ρες και δημοκρατικές
κοι­νω­νί­ες σαν τις δικές μας.

Θεω­ρού­με, πως καλό θα ήταν το κείμενο
αυτό να το ξεκο­κα­λί­σουν τα σωμα­τεία των δημο­σιο­γρά­φων ανά τον πλα­νή­τη αλλά και
στη δική μας την χώρα… 

Προς Θεού!!! Την γραμ­μή την δίνουν τα
αφε­ντι­κά, οι πολι­τι­κές εξου­σί­ες, οι διά­φο­ρες “υπη­ρε­σί­ες”… Το ξέρου­με και το
βλέ­που­με… Γι’ αυτό θεω­ρού­με τον ρόλο των δημο­σιο­γρα­φι­κών ενώ­σε­ων πιο κρίσιμο,
πιο απο­φα­σι­στι­κό στην υπε­ρά­σπι­ση της δημο­σιο­γρα­φι­κής ανεξαρτησίας…

Πάντως, αυτό, που συμ­βαί­νει -κατά την
εμπει­ρία και την γνώ­μη μας- δεν έχει προη­γού­με­νο… Οποιο κανά­λι, ραδιοφωνικό
σταθ­μό, ιστό­το­πο με ανα­φο­ρές στο σύστη­μα παρα­κο­λου­θή­σεις, τρε­λαί­νε­σαι από την νοηματική
και εκφρα­στι­κή ενο­χο­ποί­η­ση των …σύγ­χρο­νων ‘δαι­μό­νων’ των Ρώσων και του
αρχι­δά­βο­λου του Πούτιν… 

Ούτε ίχνος κρι­τι­κής στην άλλη πλευρά…
Ούτε ίχνος ανα­φο­ράς στα αίτια του πολέ­μου, στο πρα­ξι­κό­πη­μα του 2014, στην
συμ­φω­νία του Μινσκ, που παρα­βιά­ζει συστη­μα­τι­κά ο Ζελέν­σκι, και για τις οποίες
παρα­βιά­σεις εδώ και και­ρό θα έπρε­πε να τον ‘μαλώ­σουν’ οι δυτι­κοί εγγυ­η­τές της… 

Ούτε ίχνος ανα­φο­ράς στον εσμό των
αμέ­τρη­των ακρο­δε­ξιών οργα­νώ­σε­ων, που δίνουν το tempo στην πολι­τι­κή, κοι­νω­νι­κή και
στρα­τιω­τι­κή μορ­φή της Ουκρα­νί­ας… Η ανα­κή­ρυ­ξη ενός αρχι­να­ζί σε εθνι­κό ήρωα δεν είναι
ήσσο­νος σημα­σί­ας ούτε μία δευ­τε­ρεύ­ου­σα ένδει­ξη για την πολι­τι­κή κατεύ­θυν­ση του
τόπου… 

Η Ουκρα­νία είναι ένα κρά­τος, που
συγκυ­βερ­νούν οι Ναζί… Μετά από πετυ­χη­μέ­νο πρα­ξι­κό­πη­μα… Αυτή είναι και η
ιδαι­τε­ρό­τη­τά της. Για­τί Ναζί έχου­με δει να συμ­με­τέ­χουν σε ένα σωρό …δημο­κρα­τι­κές
κυβερ­νή­σεις … δημο­κρα­τι­κών χωρών… Εδώ ο ρόλος τους είναι δεσπό­ζων, γατί είναι …’νικη­τές’.

Η Δύση τα τελευ­ταία χρό­νια είναι πολύ ‘ανε­κτι­κή’
σε κόμ­μα­τα με ποι­κί­λου­σας έντα­σης ακρο­δε­ξιές ιδε­ο­λο­γι­κές απο­χρώ­σεις… Για
αρι­στε­ρούς, κομ­μου­νι­στές και τυχόν συνο­δοι­πό­ρους να μην ακού­σει…  Αυτή είναι η σύγ­χρο­νη πολι­τι­κή πραγματικότητα
στην Δύση… Ζού­με, πορευό­μα­στε, ανε­χό­μα­στε τους φασί­στες και τους Ναζί. 

Κατά τη γνώ­μη μας αυτή η πολι­τι­κή  δεν είναι άσχε­τη με την αγριευ­τι­κή ουσία του
φιλε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού στις μέρες μας, που βυθι­σμέ­νος στην κρί­ση του
ακο­νί­ζει τα νύχια του… Οι Ναζί είναι το καμά­ρι αυτής της αγριάδας… 

Στην παρού­σα κρί­ση πάντως πρέ­πει να επισημάνουμε
τον πρω­το­φα­νή συγ­χρο­νι­σμό προ­πα­γάν­δας σε ολό­κλη­ρο τον Δυτι­κό κόσμο… Τόσο η ποσότητα
του προ­πα­γαν­δι­στι­κού υλι­κού όσο και η έντα­ση της επι­διω­κό­με­νης και καλλιεργούμενης
εχθρό­τη­τας προς τους Ρώσους έχει ξεφύ­γει κατά πολύ από κάθε προη­γού­με­νο των
τελευ­ταί­ων χρό­νων και -κατά την μνή­μη μας- συνα­γω­νί­ζε­ται και ξεπερ­νά­ει αυτή των
χρό­νων του ψυχρού πολέμου… 

Όλα αυτά ενι­σχύ­ουν τις ανη­συ­χί­ες, πως το
σύστη­μα, που περ­νά­ει αυτή την βαθιά κρί­ση δεν θα πορευ­τεί ειρη­νι­κά προς την
μοί­ρα του… Μήπως, οι βρα­χυ­πρό­θε­σμες και οι μεσο­πρό­θε­σμες επι­διώ­ξεις της Δύσης
στο­χεύ­ουν στην απο­φα­σι­στι­κή ήττα και υπο­τα­γή της Ρωσί­ας; Του δεύ­τε­ρου πόλου,
δηλα­δή, στον πρώ­το, την Δύση υπό την ηγε­σία των ΗΠΑ… 

Ανε­ξάρ­τη­τα από το πόσο αυτό είναι
εφι­κτό, τέτοιες ενδε­χό­με­νες επι­διώ­ξεις δεν δημιουρ­γούν αισθή­μα­τα ασφαλείας… 

Σε ένα τέτοιο περι­βάλ­λον η φωνή των
Ιτα­λών δημο­σιο­γρά­φων είναι κραυ­γή αυξη­μέ­νης εντι­μό­τη­τας, που η αντή­χη­σή της και
μόνο αφή­νει ελπίδες… 

Οι συνά­δελ­φοί τους καλού­νται να την ακούσουν… 

Για να δυνα­μώ­σει το αίτη­μα για ειρή­νευ­ση και ειρήνη!