χρόνια στους αθλητικούς χώρους θα μοιάζουμε με παραμυθάδες …
Κι’ όμως, έχουμε παρακολουθήσει αγώνα μπάσκετ ΠΑΟ-Ολυμπιακού
στον ‘τάφο του Ινδού’ ανάμεσα σε φίλους του ΠΑΟ και πανηγυρίζαμε τα καλάθια του
Ράμμου και του Κατσαφάδου…
στο κλειστό του Περιστερίου, με το γήπεδο γεμάτο από οπαδούς και των δύο ομάδων
χωρισμένους με ελάχιστο κενό ανάμεσά τους…
Εχουμε παρακολουθήσει την μπασκετική αναγέννηση του
Ολυμπιακού την εποχή του Γιάννη Ιωαννίδη, με το ΣΕΦ γεμάτο και με φίλους και
των αντίπαλων ομάδων (Παναθηναϊκού, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Άρη κ.λ.π.)…
Εχουμε παρακολουθήσει αγώνες ποδοσφαίρου του Ολυμπιακού
σε όλα τα γήπεδα της Αττικής, που φιλοξενήθηκε σαν αντίπαλος…
οπαδική βία, η επιθυμία για εξόντωση του αντίπαλου, οι εξωγηπεδικές συναντήσεις
για ξεκαθάρισμα …λογαριασμών ήταν εξαιρετικά βολικές ‘τεχνικές’ για τους κυβερνώντες.
ταξικών διαφορών, ο αχόρταγος πλουτισμός των ολίγων, η διαφθορά της εξουσίας και
η απώλεια κοινωνικών καταχτήσεων από πλευράς εργαζόμενων έγιναν συνεχής
παράγοντας επιδείνωσης της υπαρξιακής αβεβαιότητας.
αλλοίωση, η παραποίηση της ιστορικής γνώσης, η προβολή των ανταγωνιστικών
πρότυπων σαν ιδανικών μορφών επιβίωσης και ‘θριάμβου’ στο περιβάλλον της αλληλοεξόντωσης…
μπορούσε να είναι πολύ επικίνδυνη αν στρεφόνταν στα πραγματικά αίτια, δηλαδή τα
συστημικά χαρακτηριστικά… Το ‘γήπεδο’, όμως, οι εκτός γηπέδου συμμορίες, οι ‘αδελφοποιήσεις’
με παρόμοιες οργανώσεις ‘οπαδών’ ομάδων στο εξωτερικό είναι μία έξοχη συνταγή
εκτόνωσης… Στο κλίμα αυτής της γενικευμένης βαρβαρότητας ο εθνικισμός, ο
φασισμός, και άλλα παρόμοια δηλητήρια του
μίσους καταφέρνουν ‘θαυμάσια’ τους στόχους τους…
επιθετικότητα και κυρίως εκτροπή της οργής από τα πραγματικά αίτια της γέννησής
τους… Πρόσκληση και πρόκληση για σφαγές μεταξύ αλλήλων επενδεδυμένες με ψεύτικα
στολίδια ‘ιερής’ αποστολής…
Απένατι σε όλα αυτά, παρακολουθούμε, όλο το μεγαλείο
υποκρισίας της πολιτείας, που σιωπηρή παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα, φροντίζοντας
να συντηρεί τις συνθήκες γέννησης και διόγκωσης του χουλιγκανισμού…
ιδιοκτήτες απειλώντας με ματαίωση της συνέχειας των αγώνων… Αφού οι
συντεταγμένες δυνάμεις πολιτείας και παρασκηνίων επί χρόνια παρακολουθούν την
κλιμάκωση της οπαδικής βίας, την έπαρση και τον τσαμπουκά των μεγαλοπαραγόντων.
Κάποιοι από αυτούς, ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή τους και την ψυχολογική τους κατάσταση
δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν εκφράσεις, νεύματα και κινήσεις ίδιες με εκείνες
των πιο εξαγριωμένων οπαδών, ρίχνοντας μπόλικο λάδι στην φωτιά… Ηγέτες στρατιών
αποφασισμένων για το καλό του ‘μεγάλου’ και της ομάδας…
Παίζοντας, λοιπόν, στα όρια της συνεχώς διευρυνόμενης
ανοχής, η πολιτεία εξασφαλίζει στους κύριους υπεύθυνους και πρωταίτιους την
ατιμωρησία, που συνιστά έμμεση επιβράβευση για συνέχεια της …προσπάθειας…
και ΠΑΟ λόγω του μεγέθους τους. Όμως, χωρίς φιλάθλους της αντίπαλης ομάδας διεξάγονται
οι αγώνες σχεδόν σε όλα τα ομαδικά αθλήματα οποιασδήποτε κατηγορίας… Στο γήπεδο
αθλητές, υπηρέτες του ιδεώδους (!!!) του επαγγελματικού αθλητισμού και στις κερκίδες
ή καλύτερα έξω από τα γήπεδα οι ‘εχθροί’ έτοιμοι για αλληλοσφαγή.
Το γήπεδο έχει πάψει από καιρό να είναι χώρος άθλησης.
Είναι τόπος εικονικής μεταφοράς της κοινωνίας για να εκτονωθεί μέσα σε αυτό το
περίσσευμα βίας υπό συνθήκες ελεγχόμενης έκρηξης…
Αυτό χρειάζεται το σύστημα…
ανοίξουν οι αθλητές διάλογο με την κερκίδα, όπως έκανε ο ‘γνωστός’ στο παιγνίδι
της Κυριακής στο ΣΕΦ. Η δήλωση του Βεζένκοφ για διατήρηση της τοξικότητας μακριά
από τις σχέσεις των αθλητών των αντίπαλων ομάδων εξαιρετική και χρησιμότατη
στην δημιουργία κλίματος σύμπνοιας τουλάχιστον ανάμεσα στους πρωταγωνιστές των
σπορ.