Φοβε­ρή ευαι­σθη­σία για το “Διε­θνές Δίκαιο” έδει­ξε ο δυτι­κός κόσμος, που παλαιό­τε­ρα ανα­φε­ρό­ταν και ως ανε­πτυγ­μέ­νος σε αντί­θε­ση με τον υπό­λοι­πο κόσμο που απο­κα­λού­νταν τότε υπα­νά­πτυ­κτος, όταν ο Τραμπ ανα­κοί­νω­σε την αρπα­γή της Γροι­λαν­δί­ας από τη Δανία.

Κλο­νί­στη­κε, βλέ­πεις, η “ισορ­ρο­πία” της δυτι­κής Αγί­ας Οικο­γέ­νειας, όταν ο ισχυ­ρό­τε­ρος της παρέ­ας απο­φά­σι­σε πως η Γροι­λαν­δία του ανή­κει δικαιω­μα­τι­κά! Και τότε το κλαμπ των ευρω­παί­ων προ­θύ­μων θυμή­θη­κε πως υπάρ­χει και “διε­θνές δίκαιο”, με απο­κλει­στι­κή όμως ισχύ σε μια εσω­τε­ρι­κή νατοϊ­κή υπόθεση.

Όμως δεν είχαν την ίδια άπο­ψη όταν στις 3 Γενά­ρη με μια γκα­γκ­στε­ρι­κή επι­χεί­ρη­ση αμε­ρι­κά­νοι κομά­ντος απή­γα­γαν τον πρό­ε­δρο της Βενε­ζου­έ­λας Νικο­λάς Μαδού­ρο και τη σύζυ­γο του. Αυτή η εισβο­λή σ’ ένα ανε­ξάρ­τη­το κρά­τος όχι μόνο δε θεω­ρή­θη­κε κατα­πά­τη­ση διε­θνούς δικαί­ου, αλλά δικαιο­λο­γή­θη­κε ευρύ­τε­ρα ως απο­μά­κρυν­ση ενός μιση­τού δικτάτορα. 

Με τον ίδιο ακρι­βώς τρό­πο αντι­με­τώ­πι­σαν και την αερο­πο­ρι­κή επί­θε­ση των ΗΠΑ που βομ­βάρ­δι­σε ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κά τις Ιρα­νι­κές πυρη­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις και όχι μόνο. Και τότε το “διε­θνές δίκαιο” ξεχά­στη­κε, προ­κει­μέ­νου να δια­με­λι­σθεί η χώρα των Μου­λά­δων, κατά τα πρό­τυ­πα της Λιβύ­ης που δια­λύ­θη­κε με εφαρ­μο­γή του Νατοϊ­κού “δικαί­ου”, όπως άλλω­στε και η Γιουγκοσλαβία!

Ενταγ­μέ­νη στο “διε­θνές δίκαιο” είναι προ­φα­νώς και η προ­χθε­σι­νή ανα­κοί­νω­ση του Ντό­ναλντ Τραμπ, σύμ­φω­να με την οποία: “Άλλη μια όμορ­φη αρμά­δα πλέ­ει όμορ­φα προς το Ιράν…”. Ίσως οι ΗΠΑ με εκφρα­στή τον Τραμπ επι­χει­ρή­σουν και έναν τρί­το γύρο, μετά την απο­τυ­χία κατα­στρο­φής των Ιρα­νι­κών πυρη­νι­κών και την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή από­πει­ρα εξο­πλι­σμού των “εξε­γερ­μέ­νων”, με την κατά­σχε­ση ενός τερά­στιου φορ­τί­ου όπλων από τους καθε­στω­τι­κούς Ιρανούς. 

Θα είχε ενδια­φέ­ρον, σε περί­πτω­ση νέας επί­θε­σης ενα­ντί­ον του Ιράν, αν οι δυτι­κοί θα θυμό­νταν το “Διε­θνές Δίκαιο”. Όμως οι υπουρ­γοί Εξω­τε­ρι­κών της ΕΈ πρό­λα­βαν και το ξεκα­θά­ρι­σαν περι­λαμ­βά­νο­ντας τους Φρου­ρούς της Επα­νά­στα­σης του Ιράν στον κατά­λο­γο των τρο­μο­κρα­τι­κών οργα­νώ­σε­ων, “ευαι­σθη­σία” που θυμί­ζει την απου­σία τους στη σφα­γή των αμά­χων της Γάζας…

Ο Τραμπ τους επι­φυ­λάσ­σει και νέα “έκπλη­ξη”. Στην “ταρα­χή” που δημιούρ­γη­σε η ωριαία ομι­λία του για τη Γροι­λαν­δία στο Ντα­βός, πέρα­σαν στα “ψιλά” οι δηλώ­σεις του Αμε­ρι­κα­νού υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών Σκοτ Μπέ­σεντ ανα­φε­ρό­με­νος σε περιο­χή της βόρειας Αμε­ρι­κής που θέλουν να βάλουν στο χέρι οι ΗΠΑ.

Πρό­κει­ται για την Αλμπέρ­τα, επαρ­χία του Κανα­δά, η οποία είναι πέντε φορές μεγα­λύ­τε­ρη από την Ελλά­δα, με πλη­θυ­σμό γύρω στα πέντε εκα­τομ­μύ­ρια. Μια περιο­χή πλού­σια σε πετρέ­λαιο, με υψη­λούς ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης που λει­τουρ­γεί ως οικο­νο­μι­κός “αιμο­δό­της” του Καναδά.

Μέσα σ’ αυτό το παγκό­σμιο σκη­νι­κό “ατα­ξί­ας” μετά τον πρω­θυ­πουρ­γό του Κανα­δά Μαρκ Κάρ­νεϊ που επι­σκέ­φθη­κε προ­σφά­τως το Πεκί­νο, τώρα ο πρω­θυ­πουρ­γός του Ηνω­μέ­νου Βασι­λεί­ου, Στάρ­μερ, μαζί με 60 βρε­τα­νούς επι­χει­ρη­μα­τί­ες, σφίγ­γει το χέρι του Σι Τζιν­πίνγκ στο Πεκί­νο. Στο ίδιο δρο­μο­λό­γιο για τη Κίνα μετά από κάποιες μέρες, και ο γερ­μα­νός καγκε­λά­ριος Μερτς…

Παράλ­λη­λα και η Ούρ­σου­λα Φον και ο Αντό­νιο Κόστα στο Νέο Δελ­χί ένω­σαν τα χέρια με τον Ινδό πρω­θυ­πουρ­γό Μόντι υπο­γρά­φο­ντας την “μητέ­ρα όλων των συμφωνιών”!