Θα ξανάρθουμε…

Το απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο
σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέ­ντη για τον Τζί­νο
Δημη­τρά­το δεν χάνει την επι­και­ρι­κό­τη­τά του, όσο -κυρί­ως- την συναι­σθη­μα­τι­κή, την
νοη­μα­τι­κή και την αισθη­τι­κή του αξία. Παραθέτουμε…

Βαριά η ατμό­σφαι­ρα στο Γαρι­τσιώ­τι­κο νεκρο­τα­φείο το ζεστό
μεση­μέ­ρι μιας περα­σμέ­νης Τετάρτης

Ξανα­βρε­θή­κα­με κάποιοι παλιοί συντρό­φοι δεμέ­νοι από τα χρό­νια της
δικτα­το­ρί­ας και της μετα­πο­λί­τευ­σης να χαι­ρε­τή­σου­με τον φίλο μας τον Τζί­νο που
απο­φά­σι­σε να ανα­χω­ρή­σει βια­στι­κά το Σάβ­βα­το του Λαζάρου.

Άσχη­μο αίσθη­μα ν΄ακούς να
σβή­νουν σιγά – σιγά οι ανά­σες των διπλα­νών μας και πώς αραιώ­νου­με αδειά­ζο­ντας τον
χώρο… Παί­ζου­με τις καθυ­στε­ρή­σεις όπως λέει ο Νίκος.

Πολ­λοί σύντρο­φοι έλει­παν… Μερι­κοί ανα­παύ­ο­νται εκεί γύρω κάτω
από μάρ­μα­ρα… Η Γεωρ­γία, ο Βλάσ­σης, ο Τώνης οι αδελ­φοί Τρέκου… 

Κάποιοι άλλοι, ο Κώστας, ο Θανά­σης, ο Μάχος είναι και­ρός που απέδρασαν…
Προ­σπα­θώ να δια­κρί­νω μπερ­γκ­μα­νι­κές κραυ­γές και ψίθυ­ρους από το θρόι­σμα των φύλλων
…

Το επό­με­νο πλά­νο με συντα­ρά­ζει… Κάτι πάλ­λε­ται σαν διαρ­κής ταλάντωση
στο στήθος 

 Να !! είν’ εδώ !!

Η Έλε­να κι ο Λάκης τα παι­διά του Κώστα, η Αλε­ξάν­δρα η κορούλα
του Θανά­ση, ο Τηλέ­μα­χος ο άγγο­νας του Μάχου Ρούσ­ση που με ρωτά αν τον γνώ­ρι­σα …Συνε­χί­ζουν
να ζουν οι ακρι­βοί μας σύντρο­φοι στα ήρε­μα μεστά βλέμ­μα­τα των παι­διών τους,που
ορι­σμέ­να τα είχα γνω­ρί­σει όταν κλω­τσά­γα­νε τη κοι­λιά της μάνας τους

Η αλυ­σί­δα δια­κό­πτε­ται αλλά δεν σπά­ει… Αδέ­σπο­τα γονίδια
συνε­χί­ζουν να ρέουν στο αίμα των επι­γό­νων έστω κι αν περι­πλα­νώ­μα­στε σαν αστρική
σκό­νη όπως ο αιώ­νιος Αδάμ του Ιου­λί­ου Βέρν…

Θα ξανάρ­θου­με

Δίχως τύμπα­να και λάβα­ρα δίχως περιτ­τούς θόρυ­βους… Η σιω­πη­λή μας
περι­κύ­κλω­ση θα γίνει βασα­νι­στι­κό καλ­πά­ζον καρ­κί­νω­μα για το σύστη­μά σας.

Αυτοί που υπήρ­χα­με χθες, υπάρ­χου­με και σήμερα.

Απλά χάσα­με την επα­φή και κυκλο­φο­ρή­σα­με μόνοι μας αδέσποτα
σκυ­λιά στους δικούς μας δρό­μους, χρό­νους δίσε­κτους πολλούς…

Ξυπνά­με από μια εφιαλ­τι­κή παρά­νοια που οι ίδιοι δημιουργήσαμε

Θα ξανάρ­θου­με με μια μορ­φή που κανέ­νας δεν φαντά­ζε­ται. Σε φόρμες
ασύλληπτες… 

Κι αυτή τη φορά θα χτυ­πή­σου­με αποφασιστικά.

Όχι εμείς βέβαια που είμα­στε άνθρω­ποι της συγ­χώ­ρε­σης της
ευγέ­νειας της συνύ­παρ­ξης με μόνο όπλο το χαμό­γε­λο … Αλλά η ίδια η ζωή που
κου­βα­λά­με, εμείς τα παι­διά μας και τα εγγό­νια μας και τη ζωή μας δεν μπορούμε
να την προδώσουμε

Υπάρ­χουν τρο­πι­κά δάση μέσα μας. Άγνω­στοι βεν­θώ­δεις ωκε­α­νοί…. Μακρινά
αστέ­ρια που έρχο­νται και φωτί­ζουν τα μπαλ­κό­νια μας και τρα­γου­δι­στές κότσυφες
κάθε άνοιξη…

Οπλι­στή­κα­με με έρω­τες αδια­νό­η­τους και τις φρι­χτές απογοητεύσεις,
που ακο­λού­θη­σαν και οι θαρ­ρα­λέ­ες ήττες μας μπό­λια­σαν πίκρα ζωογόνα.

Υπάρ­χουν κοντά μας τέτοιες φίλες και φίλοι που μας κάνουν να
ζού­με αχόρ­τα­γα μέχρι και το τελευ­ταίο δευτερόλεφτο

Γι’ αυτό λέμε με σιγου­ριά: Θα
ξανάρ­θου­με…

ΥΓ 1

Στην φωτό η Γαρί­τσα του Τζί­νου η ταπει­νή η μισο­α­γρο­τι­κή με τα
κοτέ­τσια και τους σταύ­λους η Γαρί­τσα πίσω από το μεγά­λο εργοστάσιο… 

Ο τίτλος και ο επί­λο­γος είναι από ένα κεί­με­νο του Περικλή
Κοροβέση

ΥΓ2

Ο αιώ­νιος Αδάμ -Eterno Adam έγι­νε εικο­νο­γρα­φη­μέ­νη ιστο­ρία (κόμικ)
από τον Ισπα­νό Εντουάρ­ντο Σολά­νο το 1970 χωρίς ν΄ακολουθήσει πιστά το διή­γη­μα του
Βερν που απο­τε­λεί­ω­σε ο γιος του Μισέλ.