για πάντα… - Φαιακία

για πάντα…

Ετσι επι­γρά­φε­ται το σημεί­ω­μα της φίλ­τα­της Νέλ­λυ Δεμέ­στι­χα, που ασμέ­νως αναδημοσιεύουμε…

MIKHΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ..
Δεν συμ­φω­νού­σα πάντα με τις ανα­λα­μπές και τις εξάρ­σεις του Μίκη
στην Πολι­τι­κή. 
Εάν θέλε­τε με ενο­χλού­σε και το βάρος που έρι­χνε απο­σπώ­ντας τον απ’ τη τέχνη του. Οι ρηχές πολ­λές φορές φορ­τω­μέ­νες από συναί­σθη­μα επι­λο­γές του με απογοήτευαν.

Αλλά υπάρ­χουν στιγ­μές που εκτός από τη παγκό­σμια Μου­σι­κή Του
αυτός ο μεγά­λος Ελλη­νας μας ενώ­νει. 
Τα πυκνά του μαλ­λιά. Οι άγαρ­μπες χει­ρο­νο­μί­ες του το καλο­συ­νά­το βλέμ­μα από τις
θερ­μές ζωντα­νές κόρες των ματιών του δεί­χνουν Αιώ­νιο έφη­βο, στη κόψη και στη
ψυχή που έρχε­ται τις κρί­σι­μες ώρες και δια­λα­λεί την Αλή­θεια παντού.
Σαν το κου­ζου­λό του Χωριού όπως εύστο­χα είχε παρα­τη­ρή­σει κάποιος,αυθόρμητα
δίχως ντρο­πή που δια­βαί­νει τις ρού­γες και φωνα­χτά εκπέ­μπει ότι σκέφτεται.

Αυτός ο Εθνι­κός μας Μίκης σχο­λί­α­σε με τον πιο πατριω­τι­κό και έντι­μο τρό­πο την
ελλη­νι­κή στά­ση για το Χρέ­ος. Για όλες εμάς που τα νού­με­ρα και η αριθ­μη­τι­κή ήταν απο­κρου­στι­κά από το Δημοτικό
ακό­μα και παρα­μέ­νουν δυσ­νό­η­τα. Ιδού το κεί­με­νο της δήλω­σής Του.





«Το Γιού­ρο­γκρουπ και ο Πρό­ε­δρός του ο Ολλαν­δός είναι οι εικόνες
που με βασα­νί­ζουν. Πέρα­σα τόσα και τόσα για­τί η Μοί­ρα με γέν­νη­σε Έλλη­να που
πρέ­πει να υπο­μέ­νει τα καπρί­τσια των ισχυ­ρών, να σκύ­βει το κεφά­λι και να μάθει
ακό­μα και να τους αγα­πά! Αυτόν όμως τον Ολλαν­δό με τα γυα­λά­κια ποτέ μου δεν
μπό­ρε­σα να χωνέ­ψω, αν και μικρός έπι­να γάλα Nestle.
Ήρθε λοι­πόν φου­ριό­ζος με την έπαρ­ση του Αφε­ντι­κού, για να
τρα­βή­ξει τα αυτιά των άτα­κτων υπη­κό­ων μιας φυλής για γέλια και για κλά­μα­τα που
σήκω­σε κεφά­λι ξεχνώ­ντας πως είναι απο­παί­δι της Ευρώ­πης, του Γιού­ρο­γκρουπ και
του Προ­έ­δρου του κυρί­ου Γερουν Νταϊσελμπλουμ.
Και τότε συνέ­βη ένα θαύ­μα, σαν κι αυτά τα ξεχα­σμέ­να στα βάθη της
μνή­μης μου. Δύο εκπρό­σω­ποι αυτού του Λαού της β΄ κατη­γο­ρί­ας, ο Τσί­πρας και ο
Βαρου­φά­κης, με σπά­νια ψυχραι­μία και ευγέ­νεια, τον τύλι­ξαν μέσα σε δυο φωτεινά
και ωραία ΟΧΙ, που τον κεραυ­νο­βό­λη­σαν, σε σημείο που να ξεχά­σει την ευγενική
του κατα­γω­γή του Άρχο­ντα Ευρω­παί­ου και να μην ξέρει πώς και από πού να φύγει.

Εδώ, στο σημείο αυτό, τα ξεχνά­με όλα. Ξανα­γι­νό­μα­στε Ωραίοι
Έλλη­νες. Και ψηλώ­νου­με κι εμείς. Πώς και για­τί έγι­νε και πού θα οδη­γή­σει, είναι
λεπτο­μέ­ρειες για τον Έλλη­να που έζη­σε και επέ­ζη­σε με τα Σύμ­βο­λα. Και θεωρώ
μικρό­ψυ­χο το να μετρά­με κου­κιά σε μια στιγ­μή εθνι­κής ανα­λα­μπής
».

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted