Σχόλιο με πόνο… - Φαιακία

Σχόλιο με πόνο…

Από τον φίλ­τα­το της ΦΑΙΑΚΙΑΣ ΠΑΠ, που μαζί με το σχό­λιό του μας χαρί­ζει και την ωραιό­τα­τη από­δο­ση στα ελλη­νι­κά, ποι­η­τι­κού έργου του Mahmoud
Darwish
.


δεν φτά­νουν φίλε μου οι αριθ­μοί, για­τί είναι αραβικοί
κι οι νεκροί παντού !!!!
ποιος να πρω­το­γρά­ψει τι και για ποιον ;
Ιράκ,
Ιράκ, Ιράκ η νύχτα σου μεγάλη 
κι
η αυγή χαρά­ζει μονα­χά στους σκοτωμένους
τη
προ­σευ­χή ν’ αφή­σου­νε μισή 
και
το χαι­ρέ­τι­σμα να μην τελέ­ψου­νε ποτέ και για κανέναν,
για­τί
να ‘σου οι μογ­γό­λοι έρχο­νται μέσα απ’ τη πύλη
απ’
το παλά­τι του χαλίφη
εκεί
που στρί­βει το ποτάμι
και
νότια, πιο νότια που κυλάει
μαζί
με τους νεκρούς μας, ξάγρυπνους
ίσαμ’
εκεί στης φοι­νι­κιάς το σόϊ
Ιράκ,
Ιράκ είσαι το αίμα, που ο ήλιος δεν μπο­ρεί να το στεγνώσει
κι
ο ήλιος είναι η χήρα του Θεού, που το Ιράκ σκεπάζει 
Και
είπ’ ο νεκρός του Ιράκ, που’ στε­κε πάνω στη γέφυ­ρα στα πλήθη :
καλή
σας μέρα, για­τί είμαι ακό­μα ζωντανός
κι
είπαν εκεί­νοι : είσαι κι εσύ 
ακό­μα
‘νας νεκρός 
που
ψάχνει να βρει τον τάφο του, εκεί που κλαίν’ τα περιστέρια
Ιράκ,
Ιράκ ολού­θε τάφοι ανοι­κτοί σαν τα σχολειά,
που
είναι ανοι­κτά για όλους Αρμέ­νιους, Τουρ­κμέ­νους κι Άραβες
κι
όλοι εμείς ίδιοι είμα­στε όταν ρου­φά­με τη γνώ­ση της μέρας της στερνής.
Να’
σου κι ο ποι­η­τής που θα ρωτήσει :
πες
μου Βαγδά­τη, πόσες φορές ακό­μα τους μύθους θα προδώσεις ;
Πόσες
φορές αγάλ­μα­τα θα στή­σεις για το μέλλον ;
Πόσες
φορές θα νυμ­φευ­τείς τ’ “Αδύ­να­τον”
Ιράκ,
Ιράκ, μπρο­στά σου οι προφήτες 
ανή­μπο­ροι
στέ­κουν, το όνο­μα των ουρα­νών να αρθρώσουν
για
ποιον σκο­τώ­νει τώρα ο φονιάς στο Ιράκ ;
Θύμα­τα
τα θραύ­σμα­τα στους δρό­μους και στις λέξεις
τα
ονό­μα­τά τους θαρ­ρείς, μάτσο γράμ­μα­τα, σωρός 
όμοια
με τα κορ­μιά τους παραμορφωμένα
Εδώ
‘ναι που οι προ­φή­τες αντά­μα στέ­κου­νε κι αυτοί
τ’
όνο­μα τ’ ουρα­νού και των νεκρών ανή­μπο­ροι ν’ αρθρώσουν
Ιράκ,
Ιράκ που να ‘σαι άραγε
όταν
παντού σερ­για­νάν’ οι αυτοκτονημένοι
Δεν
είμ’ εγώ στο Ιράκ και συ δεν είσαι εσύ
και
ποιος είναι εκεί­νος αν όχι κάποιος άλλος.
Ποιοι
είμα­στε μείς, ποιοι ‘μαστε
λιγό­τε­ρο
κι από μια λέξη μεσ’ το ποίημα
Μεγά­λη
είναι η νύχτα στο Ιράκ
(Mahmoud Darwish, από τη συλ­λο­γή Athar al-Farasha (το φανό­με­νο της πετα­λού­δας) που
γρά­φτη­κε το 2007-2008 και εκδό­θη­κε το 2009 με τίτλο “το ποτά­μι από δίψα
πεθαίνει” 

σε ελεύ­θε­ρη
από­δο­ση που κάνα­με μαζί με το φίλο μου Βασί­λη Θεο­δω­ρό­που­λο)
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted