Χαίρε της υποτελείας το απύθμενον έρεβος… - Φαιακία

Χαίρε της υποτελείας το απύθμενον έρεβος…

Νίκος ΔήμουΣτην ΦΑΙΑΚΙΑ σκε­φτή­κα­με να σχο­λιά­σου­με την “ανοι­χτή επι­στο­λή”, που εκπρο­σώ­που τύπου του ΠΟΤΑΜΙΟΥ κ.  Νίκου Δήμου… Τελι­κά σκε­φτή­κα­με ότι οποιο­δή­πο­τε σχό­λιο θα δυσκο­λευ­τεί να απο­δώ­σει την έντα­ση της κρι­τι­κής, που -κατά την γνώ­μη μας- αντι­στοι­χεί στο κεί­με­νο… Γι’ αυτό σας το παρα­θέ­του­με αυτούσιο…

Αξιότιμη κυρία
Μέρκελ

Καλώς ήρθα­τε στη χώρα μας!
Θα μπο­ρού­σα να γρά­ψω αυτή την επι­στο­λή στα
Γερ­μα­νι­κά, μια και έζη­σα έξη χρό­νια στη χώρα σας, σπου­δά­ζο­ντας και μαθαίνοντας.
Αλλά τελι­κά, ενώ απευ­θύ­νε­ται σε σας, είναι πολύ απί­θα­νο να την δια­βά­σε­τε. Οπότε
παρα­μέ­νω στην μικρή αλλά ένδο­ξη γλώσ­σα μας.
Σας έχου­με πολύ κακο­με­τα­χει­ρι­στεί τα τελευταία
χρό­νια. Μέχρι και το μου­στά­κι του Χίτλερ κολ­λή­σα­με στο πρό­σω­πό σας. Κι όμως πριν
από λίγα χρό­νια οι συμπα­τριώ­τες σας ήταν στις δημο­σκο­πή­σεις ο πιο αγα­πη­μέ­νος μας
λαός. Είχα­με ξεχά­σει τα βάσα­να και τις βαρ­βα­ρό­τη­τες της Κατο­χής και σας βλέπαμε
με νέο βλέμ­μα. Πώς φτά­σα­με τώρα να μιλά­με για νέα κατο­χή και να σας θεωρούμε
υπεύ­θυ­νους για τις τωρι­νές μας ταλαιπωρίες;
Είμα­στε ένας ιδιό­τυ­πος παλιός/νέος  λαός, με πολλά
προ­τε­ρή­μα­τα και ελατ­τώ­μα­τα. Από το παρελ­θόν κου­βα­λά­με κακές συνή­θειες. Μία από
αυτές είναι να ρίχνου­με σε άλλους την ευθύ­νη για ότι κακό μας συμ­βαί­νει. Κάποτε
μας έφται­γαν οι Άγγλοι, μετά οι Αμε­ρι­κα­νοί και τώρα εσείς. Δεν είχα­με όμως πάντα
άδι­κο. Μία μικρή χώρα γίνε­ται συχνά κλο­τσο­σκού­φι στα παι­χνί­δια των μεγά­λων. Κι η
μοί­ρα μας καθο­ρί­στη­κε συχνά από τρί­τους. Όπως τώρα. Όχι πως δεν κάνα­με κι εμείς
σφάλματα.
Δέχο­μαι ότι θέλα­τε να μας βοη­θή­σε­τε. Το κάνα­τε με
λάθος τρό­πο. Όχι εσείς προ­σω­πι­κά – όλα τα μέλη της Τρόι­κα. Οι άνθρω­ποί σας πολύ
λίγα γνώ­ρι­ζαν για μας, για το πώς σκε­πτό­μα­στε, νιώ­θου­με και αντι­δρού­με. Μπορεί
να ευερ­γε­τή­σεις κάποιον έτσι, που να τον κάνεις εχθρό σου. Σχε­δόν το
καταφέρατε.
Φαντά­ζο­μαι πως η επί­σκε­ψή σας θέλει να βελτιώσει
τις σχέ­σεις μας. Δεν θα είναι εύκο­λο – αλλά είναι ανα­γκαίο. Ανή­κου­με στην ίδια
οικο­γέ­νεια. Η μεγά­λη Γερ­μα­νία και η μικρή Ελλά­δα πρέ­πει να ζήσουν μαζί. Στο
πλού­σιο ευρω­παϊ­κό μενού, εσείς είστε κύριο πιά­το, κι εμείς ένας μεζές. Που όμως
δίνει ιδιαί­τε­ρη γεύ­ση στο σύνο­λο. Και η έλλει­ψή του θα γινό­ταν πολύ
αισθητή.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted