Το στέγαστρο Καλατράβα και το γιοφύρι του Μίσιου - Φαιακία

Το στέγαστρο Καλατράβα και το γιοφύρι του Μίσιου

Δύο τεχνι­κά έργα με …δια­φο­ρε­τι­κούς όρους κατασκευής

Το κεί­με­νο, που ακο­λου­θεί το ανέ­συ­ρε ο φίλ­τα­τος ΛΘ και
μας το έστει­λε… Το τονι­σμέ­νο όνο­μα ανή­κει στην
 Δέσποι­να Κου­τσού­μπα. Πιθα­νο­λο­γού­με πως πρό­κει­ται για την δρα­στή­ρια αρχαιο­λό­γο, που αρτιώ­νει εξαι­ρε­τι­κά την επαγ­γελ­μα­τι­κή της ισιό­τη­τα με την κοι­νω­νι­κή της υπόσταση. 

Ασχο­λη­θή­κα­με με αυτό, για­τί όπως πιθα­νό­τα­τα θα γνωρίζετε
ήδη, το …8
ο θαύ­μα του κόσμου, που λέγε­ται: στέ­γα­στρο Καλατράβα
στο Ολυ­μπια­κό στά­διο της Αθή­νας δεν πρό­λα­βε να κλεί­σει τα 20 του χρό­νια και ‘στρά­βω­σε’.
Τεχνι­κός έλεγ­χος έδει­ξε σοβα­ρά προ­βλή­μα­τα στα­τι­κό­τη­τας, που καθι­στούν το ΟΑΚΑ
ακα­τάλ­λη­λο προς χρή­ση αν και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε προ­σφά­τως… Το …τολ­μη­ρό αυτό
αρι­στούρ­γη­μα που μας κόστι­σε ένα σκα­σμό λεφτά δεν κατά­φε­ρε να κρύ­ψει την
ιστο­ρία των Ολυ­μπια­κών αγώ­νων του 2004.

Μία αμαρ­τω­λή ιστο­ρία, που μας γέμι­σε πανάκριβα
ακί­νη­τα, απο­λύ­τως άχρη­στα από την επο­μέ­νη της τελε­τής λήξης. Κατά παγκόσμια
μονα­δι­κό­τη­τα, αφού άλλες χώρες και πόλεις επέ­λε­ξαν τις κινη­τές ή ημιμόνιμες
κατασκευές. 


Σε μας, όμως η κατα­σκευή των μόνι­μων μεγα­θή­ριων ήταν προ­φα­νώς ο
απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος τρό­πος για να στη­θεί ο …χορός του εκσυγ­χρο­νι­στι­κού πλουτισμού
υπό τις ιαχές του αλα­λά­ζο­ντος και εθνι­κά υπε­ρή­φα­νου πλήθους.

Παρα­θέ­του­με, λοι­πόν, χωρίς περισ­σό­τε­ρα σχό­λια το
κεί­με­νο, που υπάρ­χει σε μέσο κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, για να συνυ­πο­γρά­ψου­με την
οργή και την αγα­νά­κτη­ση, που εμπεριέχει… 

 

Τεχνι­κά έργα στην Ελλάδα 

(Μετα­φε­ρει ο 
Donatos Nikou αυτά που έγρα­ψε ο Θοδω­ρής Μυλω­νο­που­λος
)

Τεχνι­κό Έργο #1 – Στέ­γα­στρο Καλα­τρά­βα στο ΟΑΚΑ

Έτος Κατα­σκευ­ής: 2004 (ούτε είκο­σι χρό­νια όρθιο)

Δηλω­θεί­σα Άδεια: Πέρ­γκο­λας (καλά δια­βά­σα­τε, πέργκολας)

Αρχι­μά­στο­ρας: Santiago Calatrava Valls

Κόστος Κατα­σκευ­ής: Μετα­ξύ 55 και 130 εκα­τομ­μύ­ριων ευρώ
(το 2004). Κανείς δεν ξέρει ακρι­βώς εκτός από τα ρακούν που τα μασήσανε. 

Σκο­πός Κατα­σκευ­ής: Πρω­τί­στως η ανά­γκη για ένα σούπερ
εφε­τζί­δι­κο και κενό περιε­χο­μέ­νου κατα­σκεύ­α­σμα, εμβλη­μα­τι­κό και αντά­ξιο της
φαυ­λό­τη­τας των Αγώ­νων Ντό­πας και Σπα­τά­λης δημο­σί­ου χρή­μα­τος. Δευτερευόντως,
ρωτή­στε τα πει­να­σμέ­να ρακούν.
 

Κατά­στα­ση Έργου: Δεν τη λες και άρι­στη (σοβα­ρά
προ­βλή­μα­τα στατικότητας)

Trivials: Για το τελι­κό κόστος του στε­γά­στρου, ο
Ισπα­νός αρχι­τέ­κτο­νας σε σχε­τι­κή συνέ­ντευ­ξη Τύπου που είχε παρα­χω­ρή­σει το 2004
απέ­φυ­γε να ανα­φερ­θεί σε νού­με­ρο, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως «η Ελλά­δα πλή­ρω­σε πολ­λά για
την ανά­πλα­ση του συγκρο­τή­μα­τος του Ολυ­μπια­κού Στα­δί­ου, αλλά το έργο αξί­ζει τα
χρή­μα­τα που καταβλήθηκαν».

Τεχνι­κό Έργο #2 – Πέτρι­νο Τοξω­τό Γεφύ­ρι του Μίσιου

Έτος Κατα­σκευ­ής: 1748 (δια­κό­σια εβδο­μή­ντα πέντε χρόνια
όρθιο)

Δηλω­θή­σα Άδεια: Δεν υπάρ­χουν στοι­χεία. Μάλ­λον δεν το
δήλω­σαν ως πέργκολα.

Αρχι­μά­στο­ρας: Άγνω­στος

Κόστος Κατα­σκευ­ής: Μηδε­νι­κό για τον τόπο και τους
κατοί­κους του (χορη­γία της οικο­γέ­νειας Μίσιου από το Μονοδένδρι)

Σκο­πός Κατα­σκευ­ής: Πρω­τί­στως η ανά­γκη γεφύ­ρω­σης του
Ξερο­πό­τα­μου (η ποτά­μια κοί­τη πριν τον Βοϊ­δο­μά­τη με επο­χια­κή ροή νερού) και η
ασφα­λής, μόνι­μη σύν­δε­ση μετα­ξύ των εκα­τέ­ρω­θεν χωριών (δευ­τε­ρευό­ντως οι πιθανές
διευ­κο­λύν­σεις που μπο­ρεί να εξα­γό­ρα­ζε από την οθω­μα­νι­κή εξου­σία ένας πλούσιος
της τότε επο­χής αλλά και η υστε­ρο­φη­μία του)

Κατά­στα­ση Έργου: Άρι­στη

Trivials: Νοέμ­βρη του 1910 έβρε­χε συνε­χό­με­να για
πολ­λές μέρες. Το ποτά­μι παρά­σερ­νε ότι έβρι­σκε με απο­τέ­λε­σμα ένας κορ­μός δέντρου
να μην περά­σει από το κύριο τόξο και να το φρά­ξει. Τα νερά σχη­μά­τι­σαν λίμνη η
οποία έφτα­νε μέχρι το γεφύ­ρι του Κόκ­κο­ρη. Παρ όλα αυτά το γεφύ­ρι άντε­ξε και
απέ­δει­ξε την δύνα­μή του. (
Σπύ­ρος Μαντάς, Ηπει­ρώ­τι­κα Γεφύ­ρια).

Σε περί­πτω­ση που κου­νά­γα­τε πλα­στι­κά σημαιά­κια το 2004
με περίσ­σεια περη­φά­νια και 20 χρό­νια μετά δεν το έχε­τε μετα­νιώ­σει, τότε
λυπά­μαι. Δεν έχου­με το ίδιο όρα­μα γι’ αυτόν τον τόπο. Σιχαί­νο­μαι τη χώρα που
φτιά­ξα­τε και με κάθε τρό­πο πρέ­πει να εμπο­δι­στεί­τε. Είναι αδια­νό­η­το να μεγαλώνει
κάποιος παι­διά σε έναν τόσο ξεφτι­λι­σμέ­νο τόπο.


 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted