Γραμμένη σε 3 αράδες, όπως την φωτογραφήσαμε σε ένα τοίχο στο Μαντούκι της Κέρκυρας… Την αναβάζουμε σήμερα, που θυμόμαστε (ξεχωριστά) τον Παύλο…
Βεβαια, παραμένει ένα ζήτημα ερμηνείας… Πως γίνεται αυτό;;; Είναι μοιραίο;;; Μήπως φταίμε και εμείς, που στο όνομα της …συνεπούς επαναστατικής δράσης, περιφρονούμε το … ευτελές καθήκον της πληροφόρησης για τα στοιχειώδη και το “αναθέτουμε” -αντικειμενικά- στους σταθερά και δόλια παραπληροφορούντες;;;