Λόγος-μαχαίρι !!!

Επί εφτά μήνες κοι­τά­ζα­με τον αντάρ­τη πάνω στο
τρα­πέ­ζι, όπως οι κυνη­γοί του Αγγελόπουλου.Με μια τερά­στια τρύ­πα στο στήθος,
“Όπως τον γέν­νη­σε η γαλ­λι­κή επα­νά­στα­ση, όπως τον γέν­νη­σε η μάνα του η Ισπανία,
ένα σκο­τει­νό συνωμότη”.

Σαν την Αντι­γό­νη, που δεν ανή­κε ούτε στους θνη­τούς, μα
ούτε και στους πεθα­μέ­νους, η αρι­στε­ρά επέ­στρε­ψε στο χώρο της, στο κέντρο του
σκη­νι­κού, στο κέντρο της ανθρώ­πι­νης ιστο­ρί­ας, διεκ­δι­κώ­ντας όχι μια επιτύμβια
ανθο­δέ­σμη , αλλά τη ζωτι­κή της συνέ­χεια. Ήξε­ρε η αρι­στε­ρά, σοφή από τον πόνο
της, ότι με “ορι­σμέ­νες λέξεις – κλει­διά θα μπο­ρού­σε να ανα­βιώ­σει ένα νέο
συλ­λο­γι­κό όνειρο”.

Η επι­στρο­φή της τρο­μο­κρά­τη­σε αυτούς που ήταν βέβαιοι ότι
οι τελευ­ταί­οι ανταρ­το­κομ­μου­νι­στές σκο­τώ­θη­καν ή πέρα­σαν στο παρα­πέ­τα­σμα τέλη του
49 και άρα η παρου­σία της είναι ένα “ιστο­ρι­κό λάθος”.

Συνέ­βη όμως
δάσκα­λε και κάτι άλλο, κάτι ακατανόητο.

Ο Βιο­μή­χα­νος, ο
Στρα­τιω­τι­κός, ο Πολι­τευ­τής, ο Εκδό­της, οι δικοί σου κυνη­γοί που τρό­μα­ξαν για την
ασθμαί­νου­σα ιστο­ρία που δημιούρ­γη­σαν, αντι­κα­τα­στά­θη­καν από εμάς τους αριστερούς
που τρο­μά­ξα­με για την ιστο­ρία που έπρε­πε να υπερασπιστούμε.

Τρο­μά­ξα­με ακόμη
περισ­σό­τε­ρο την προ­βο­λή της στο μέλλον.Σταθήκαμε πολύ μπό­σι­κοι στο ερώτημα
“θέλου­με πραγ­μα­τι­κά να κάνου­με αυτό που τόσα χρό­νια λέμε ότι θέλου­με να κάνουμε
“‘; Και αυτή η ευθύ­νη μας βαραί­νει όλους.

Έτσι Αλέ­ξη δεν
είναι ότι δε σου συγ­χω­ρώ που αφε­λώς και αδιά­βα­στος -κυριο­λε­κτώ– πίστε­ψες ότι η
ισχύς του δικαί­ου θα κατα­τρο­πώ­σει την ισχύ της δύναμης.

Σε συγ­χω­ρώ, με
την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι επι­κίν­δυ­νος δεν είναι μόνον όποιος σε ρίχνει στο λάκκο
με τα φίδια, αλλά και όποιος με βεβαιό­τη­τα πιστεύ­ει ότι ο λάκ­κος δεν έχει
φίδια.Δεν είναι που δε σου συγ­χω­ρώ ότι ως συνέ­πεια της παρα­πά­νω επικίνδυνης
αφέ­λειας δεν είχες κανέ­να σχέ­διο διαπραγμάτευσης.

Σε συγ­χω­ρώ με την
υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι θα έπρε­πε να ξέρεις ότι το ευρω­παι­κό διευ­θυ­ντή­ριο είναι “
δρά­κος οπί­σω, λέο­ντας εμπρός”, ότι θα βρι­σκό­σουν απρο­στά­τευ­τος στις πιο αντίξοες
συν­θή­κες και άρα θα έπρε­πε να ήσουν πανέ­τοι­μος ακό­μη και για λύσεις εν πτή­σει σε
αχαρ­το­γρά­φη­τες πορείες.

Δεν είναι που δε σου συγ­χω­ρώ ότι στις 3 του Ιού­λη στην
πλα­τεία Συντάγ­μα­τος, μάταια τελι­κά το ταχυ­παλ­μι­κό μας ΟΧΙ κατέ­βη­κε, σα μια
ιδιό­τυ­πη νέκυια, στον Χρι­στού­λα, αφού στις 6 Ιού­λη ενέ­παι­ξες τη δυνα­τό­τη­τα και
τη δικαιο­δο­σία της από­φα­σής μας.Σε συγ­χω­ρώ με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι οι νεκροί
βοή­θη­σαν τον Οδυσ­σέα να φτά­σει στην Ιθάκη.

Δεν είναι που δε
σου συγ­χω­ρώ την απελ­πι­σία που προ­κα­λείς στον Μορέτ­τι : ΄΄ Αλέ­ξη πες κάτι
αρι­στε­ρό ρε γαμώτο!΄΄Σε συγ­χω­ρώ με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι η γλώσ­σα είναι η
λει­τουρ­γία η οποία καθι­στά υπαρ­κτό αυτό που δεν υπάρ­χει. Για αυτό έχει
τρο­μα­κτι­κή ισχύ, είναι δημιουρ­γός, δημιουρ­γεί το ον. Εκεί­νη η γλώσ­σα σε
δημιούρ­γη­σε Αλέξη…

Δεν είναι που δε σου συγ­χω­ρώ την πλήρη
γρα­φειο­κρα­τι­κο­ποί­η­ση του κόμ­μα­τος, την απο­στράγ­γι­σή του από κάθε έννοια
δημο­κρα­τι­κής λειτουργίας.

Σε συγ­χω­ρώ με την
υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι σε τού­τη την ασύμ­με­τρη μάχη θα έπρε­πε να γνω­ρί­ζεις την
γκραμ­σια­νή λογι­κή : ενώ­νου­με, διαρ­θρώ­νου­με, προωθούμε.

Δεν είναι που δε
σου συγ­χω­ρώ που ποτέ δεν έθε­σες την παλιά ερώ­τη­ση ”Και τώρα τι
κάνουμε”;

Σε συγ­χω­ρώ με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι θα έπρε­πε να
ξέρεις τις απα­ντή­σεις που δίνα­με παλιό­τε­ρα και κυρί­ως να γνω­ρί­ζεις ότι οι
απα­ντή­σεις μας ήταν ανεπαρκείς.

Δεν είναι που δε
σου συγ­χω­ρώ την καταρ­ρά­κω­ση της Δημοκρατίας.Σε συγ­χω­ρώ με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως
ότι θα έπρε­πε να την αντι­λαμ­βά­νε­σαι όχι ως μία απλή θεσμι­κή υπο­χρέ­ω­ση, αλλά ως
αξία, ως οργα­νω­τι­κή αρχή της κοι­νω­νί­ας, ως πρά­ξη, δρά­ση και κυρίως
συμμετοχή.

Δεν είναι που δε σου συγ­χω­ρώ το φτη­νό πόλε­μο απέ­να­ντι σε
πρό­σφα­τους συντρό­φους σου, με συμ­μά­χους τους πάλαι ποτέ εχθρούς σου.Σε συγχωρώ
με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι ο αρι­στε­ρός ένα­ντι του ήθους της αρι­στε­ράς δεν είναι
απλώς φορέ­ας, αλλά το ηθι­κό υπο­κεί­με­νο των δρά­σε­ών του.

Δεν είναι που δε
σου συγ­χω­ρώ ότι δε ζήτη­σες συγγνώμη.Σε συγ­χω­ρώ με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι στη
θεω­ρία της σύγκρου­σης, η αυτο­κρι­τι­κή νοεί­ται ως διαρ­κής επα­νέ­λεγ­χος, ως
διόρ­θω­ση, αλλά και ως ανα­γνώ­ρι­ση της πιθα­νό­τη­τας και της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας της
απόκλισης .

Δεν είναι που δε σου συγ­χω­ρώ ότι δεί­λια­σες, έκα­νες πίσω,
φοβήθηκες.Σε συγ­χω­ρώ με την υπο­ση­μεί­ω­ση όμως ότι όταν τα στα­θε­ρά περιγράμματα
στην τρα­γω­δία δια­λύ­ο­νται, στους τρα­γι­κούς ήρω­ες απο­μέ­νει κάτι : η
αξιοπρέπεια.

Σε συγ­χω­ρώ για όλα αυτά
Αλέ­ξη. Είναι αυτό που λέει ο ποι­η­τής δικές μου απαι­τή­σεις όλα αυτά από σένα, ενώ
μάντευα τη μικρό­τη­τά σου.Ίσως και τη δική μου και για αυτό στις
εναπόθεσα.

Είναι όμως κάτι πιο βαθύ που με πληγώνει.Ξέρεις Αλέξη
τους πόνους της γης για να γεν­νή­σει ένα στάχυ;Ξέρεις τους πόνους της αιωνιότητας
για να γεν­νή­σει ένα τραγούδι;

Κοί­τα τον αντάρτη
πάνω στο τρα­πέ­ζι και θα καταλάβεις.Είναι ο παπ­πούς μας που περιπλανήθηκε
κυριαρ­χού­με­νος από μια εμμο­νή, χωρίς θέση στον κόσμο, σε μια εξέ­δρα στα διεθνή
ύδα­τα και μακριά από τον κόσμο των ζωντανών.

Είναι ο πατέρας
μας που θεω­ρή­θη­κε απρο­σάρ­μο­στος στη ρητο­ρι­κή τους, αυτή του ήρεμου
νοι­κο­κυ­ρε­μέ­νου ύπνου.

Είσαι τέλος εσύ, ( τι σύμ­πτω­ση Αλέ­ξαν­δρο τον έλε­γαν και
το μικρό στο Mεγα­λέ­ξα­ντρο), που σκόρ­πι­σες έναν αέρα όλο οξυ­γό­νο, μια νέα οπτική
του κόσμου, που θα μπο­ρού­σες να γίνεις η ζωντα­νή πολι­τι­κή αρτη­ρία που διατρέχει
το αξί­ω­μα : από τον πόνο στη γνώση.

Αυτό δε θα σου
συγ­χω­ρή­σω ποτέ Αλέξη.

Έφυ­γαν τόσο χρό­νια, μαζί με εκεί­να και εκεί­νους που
έφυ­γαν με τα χρό­νια, δια­νύ­σα­με τόσους πόνους για να μας πεις ότι οι πυρπολήσεις
των ουρα­νί­ων είναι περιττές.

Δε με πλη­γώ­νει το
γκρέ­μι­σμα της φιλο­σο­φί­ας μας, αυτή ίσως εξα­ντλή­θη­κε ιστο­ρι­κά, πριν την
κατάρ­ρευ­ση του ”υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού”, τότε στην Παρι­σι­νή Κομ­μού­να, που
απε­δεί­χθη μια ”οντο­λο­γι­κή χίμαι­ρα”, μια ”ύπαρ­ξη ενός μη υπάρ­χο­ντος” για 72
μέρες.Δεν με πλη­γώ­νει που δεν μπό­ρε­σες να κάνεις – και δεν ξέρω ποιος θα
μπο­ρέ­σει να το κάνει- μια φιλο­σο­φι­κή τομή που γκρε­μί­ζει την τάξη τους, που
εντο­πί­ζει το πραγ­μα­τι­κό και εγκα­θι­δρύ­ει την υπό­σχε­σή του.

Και δε με
εκπλήσ­σει που εις το όνο­μα της εγγυ­η­μέ­νης ΄΄τάξης΄΄ τους, υπο­νό­μευ­σες το
δικαί­ω­μα της ιστο­ρι­κής έκπληξης.

Είναι αυτό το
πολι­τι­κό σου εγώ που, στις πιο χαμη­λές πολι­τι­κές θερ­μο­κρα­σί­ες, δια­στέλ­λε­ται και
κατα­λαμ­βά­νει θέση θεω­ρί­ας και οδη­γού δρά­σης μαζί : ΄΄ αφού δεν μπό­ρε­σα εγώ, δε
γίνε­ται αλλιώς΄΄

Αυτή είναι η παρα­κα­τα­θή­κη σου Αλέξη.Αυτό το αποτύπωμα
αφή­νεις στο ημε­ρο­λό­γιο του 2015, από το οποίο ξέρεις θα μπο­ρού­σε ίσως να
ξεκι­νή­σει μια επα­νά­στα­ση σε ένα κάποιο δυστο­πι­κό μέλλον.

Κλη­ρο­δο­τείς μια
εμπει­ρία που δομεί το ιστο­ρι­κό περι­βάλ­λον του ανα­πό­δρα­στου, μη επι­τρέ­πο­ντας ούτε
ένα ανε­ξάρ­τη­το, ένα ελεύ­θε­ρο όνει­ρο, από αυτά που σήμε­ρα εγγρά­φο­νται στη σφαίρα
της ουτο­πί­ας για να επι­διώ­ξουν κάπο­τε την ιστο­ρι­κή τους
επικύρωση.

Και ανα­λαμ­βά­νεις εσύ πια να κου­βα­λή­σεις στην κου­βέρ­τα το
σώμα του αντάρ­τη, να τον εντα­φιά­σεις, σπρώ­χνο­ντας με τα χέρια σου το χιό­νι που
βρί­σκε­ται γύρω από το πτώ­μα. Το τελευ­ταίο χιό­νι πάνω στην πληγή.

Ήχος αναι­δής το
λαχά­νια­σμα της πολι­τι­κής σου νεύρωσης.

Και ο χώρος
βρί­σκει και πάλι μια λευ­κό­τη­τα χωρίς διακοπή…

Κι εμείς
σκόρ­πιοι, συντε­τριμ­μέ­νοι, και κάποιοι τρε­λοί, που υπάρ­χει μέσα τους μια σκοτεινή
ελπί­δα, σηκώ­νο­νται και φωνά­ζουν ΄΄ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!΄΄ μήπως και διαρ­ρή­ξουν την
αδια­τά­ρα­κτη λευ­κό­τη­τα. Μαζί τους!