ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ !!!

Εκθέ­τει τον …εύλο­γο
ενθου­σια­σμό του για τις …τσι­με­ντέ­νιες χαρι­τω­μέ­νες παρεμ­βά­σεις του Υπουργείου
Πολι­τι­σμού  στον χώρο της Ακρό­πο­λης ο
φίλ­τα­τος Δημή­τρης Λεβέ­ντης… Δείγ­μα μίας νέας …προ­χω­ρη­μέ­νης αισθητικής,
που δια­παι­δα­γω­γεί τους επι­σκέ­πτες στο …δια­χρο­νι­κό μήνυ­μα των μνη­μεί­ων… Αυτό το “τσι­με­ντά­κι”
μας ανε­βά­ζει αισθη­τι­κά, ποιοτικά… 

Η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει,
για­τί συμ­με­ρί­ζε­ται τον …ίδιο θαυ­μα­σμό και ενθου­σια­σμό για τα λαμπρά έργα των
κυβερνώντων… 

ΕΚΑΣ* ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ !!!

Εκεί που φύτρωνε
φλι­σκού­νι κι άγρια μέντα

κι έβγα­ζε η γη το
πρώ­το της κυκλάμινο

τώρα χωριά­τες
παζα­ρεύ­ουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά
πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Οι στί­χοι του
Γκά­τσου έρχο­νται και ξανάρ­χο­νται για να στοι­χειώ­σουν πιό­τε­ρο τις εικό­νες της
σύλη­σης του ιερού βράχου 

ενώ εντεί­νε­ται η
ίδιας φύσης βιαιο­πρα­γία στον Άγιο Κοσμά και το Ελλη­νι­κό στον Ερη­μί­τη στο μετρό
της Θεσα­λο­νί­κης στη Δασιά στην Ιερισ­σό ,, χωρίς αισχύ­νη χωρίς μισό θεμελιωμένο
επι­χεί­ρη­μα από τον θία­σο ποι­κι­λιών που κυβερ­νά. και συνη­γο­ρεί τους υπερφίαλους
επενδυταράδες .

Η Στέλ­λα Μενδώνη
λόγω των γενι­κευ­μέ­νων αντι­δρά­σε­ων πήρε τον λόγο και πέλυ­σε τις μπα­ρού­φες της κι
όποιον πάρει ο Χάρος…

– Είναι
αρχι­τε­κτο­νι­κό το σκυ­ρό­δε­μα είπε έχει περιε­κτι­κό­τη­τα μόνον 12%σε τσιμέντο …

Λές και υπάρ­χου­νε μη
αρχι­τε­κτο­νι­κά σκυ­ρο­δέ­μα­τα …δηλα­δή και Ιατρι­κά Δικη­γο­ρι­κά Κηπου­ρι­κά κ,α

Σαφέ­στα­τα
προ­σποιεί­ται η κυρά Τσι­με­ντώ­νη ότι αγνο­εί πώς η ανα­φο­ρά της στο “ειδι­κό
αυτό υλικό “

αφο­ρά την τελική
επί­στρω­ση με ένα είδος ταρ­τάν με ψηφί­δα κι εμπλου­τι­σμέ­νο με ρητί­νες-περί­που σαν
κι αυτό που βάζου­με στα γήπε­δα τέν­νις και στους δια­δρό­μους των στί­βων και δεν
υπερ­βαί­νει σε ύψος τα 1.5- 3 cm 

Όμως το υπό­βα­θρό επι
του οποί­ου επι­κά­θη­ται είναι σκυ­ρό­δε­μα του­λά­χι­στον 20 cm πάχους οπλι­σμέ­νου με
ισχυ­ρά διπλά πλέγ­μα­τα έτσι όπως μετρή­θη­καν από παρα­τη­ρη­τές τεχνι­κούς που
φωτο­γρά­φη­σαν τις εργα­σί­ες στο πρώ­το τους στάδιο .

Και επι­κα­λέ­σθη­κε το
κύρος των διπλω­μά­των και της σοφί­ας των επι­στη­μό­νων του κεντρι­κού αρχαιολογικού
συμβουλίου 

–όχι κυρία μου δεν
σεβό­μα­στε ούτε τον Μανό­λη Κορ­ρέ ούτε τα μέλη του ΚΑΣ που έχουν ασελγήσει
επα­νει­λημ­μέ­να σε μνη­μεία -όχι μόνο της αρχαιό­τη­τας αλλά και του περασμένου
αιώ­να – ενώ ζητά­νε τον ουρα­νό με τ΄άστρα άν θέλεις ν΄αλλάξεις μια σγόρνα
απέ­να­ντι από τον Άγιο. ή (άκου­σον άκου­σον!) απα­γο­ρεύ­ουν να τοποθετηθούν
πυρο­σβε­στι­κές φωλιές και κρου­νοί στη παλιά πόλη που ο πυρή­νας της είναι
ανο­χύ­ρω­τος σε πυρκαγιά.

Κανέ­νας σεβα­σμός σε
καθη­γη­τά­δες και συμ­βου­λά­το­ρες όταν επι­χεί­ρη­μα γι΄αυτή τη λεω­φό­ρο που ανοίχτηκε
και τις υπο­πλα­τεί­ες που χαρά­χθη­καν είναι η κυκλο­φο­ρία των αμα­ξι­δί­ων Αμεα, …σα
“σπου­δαγ­μέ­νοι” έπρε­πε να είναι ενή­με­ροι για τις υπάρ­χου­σες σεμνές κι
ανα­στρέ­ψι­μες λύσεις που αφο­ρούν αυτό το ζήτημα….

Εδώ δεν πρόβλεψαν,
όταν ρίχναν τα μπε­τά την απο­ροή ομβρί­ων που ποτέ δεν λίμνα­σαν στον χώρο αυτό
αλλά οι πάν­σο­φοι τα κατά­φε­ραν κι εκεί…να γελά­νε μαζί τους και οι παραγυιοί
των υδραυ­λι­κών με τις πρώ­τες βρο­χά­δες όταν πλημ­μύ­ρη­σε ο τόπος μιας και τα νερά
δεν κατα­πί­νο­νται από τα σκε­πα­σμέ­να καρ­σι­κά κενά για να φτά­σουν στις υπώ­ρειες κι
ανα­μέ­νου­με να ιδού­με τις επι­πτώ­σεις από την ισχυ­ρή αντη­λιά και την
θερ­μο­συ­σώ­ρευ­ση στις νέες κατασκευές 

Ο χώρος πάντως είναι
έτοι­μος να δεχτεί Πάρ­κινγκ επι­σή­μων, καντί­να, τρα­πε­ζο­κα­θί­σμα­τα, συντριβάνι,
πασαρέλα… 

Ανα­λο­γι­σθεί­τε ποια
θα ήταν η θέση της Δια­μά­ντως Ρηγά­κου και της τοπι­κής εφο­ρεί­ας αρχαιο­τή­των αν
προ­τει­νό­ταν παρό­μοιοι διά­δρο­μοι δίπλα στα κοβο­λά­δα των φρου­ρί­ων ή στα μονοπάτια
του Αγγε­λό­κα­στρου ή του Γαρδικιού. 

Ακρό­πο­λη δεν είναι
μόνο τα μαρ­μά­ρι­να αρι­στουρ­γή­μα­τα του Ιερού Βρά­χου, αλλά δεκά­δες μονα­δι­κά κτίρια
που στο­λί­ζουν τον μαν­δύα του και υπο­στη­ρι­κτι­κές κατα­σκευ­ές όπου η πρόσβαση
παρέ­μει­νε η ίδια αιώ­νες χαραγ­μέ­νη σε φυσι­κούς δια­δρό­μους, για­τί η είσο­δος σε
ναούς της σκέ­ψης και της απο­θέ­ω­σης της Τέχνης απαι­τούν κόπο και προ­σή­λω­ση …. Αυτή
η δια­μόρ­φω­ση απο­μο­νώ­νει την πρό­σβα­ση στον συν­δε­τι­κό ιστό ανά­με­σα στα λείψανα
των μνη­μεί­ων από τα οποία σώζο­νται κυρί­ως οι θεμε­λιώ­σεις (Βραυ­ρώ­νειο,
Χαλ­κο­θή­κη, Αρχαί­ος Ναός κτλ). 

Τα περι­φε­ρεια­κά
μνη­μεία χάνουν το ζωτι­κό τους περι­βάλ­λον που επι­τρέ­πει τόσο στους ειδι­κούς όσο
και στους απλούς επι­σκέ­πτες να αντι­λαμ­βά­νο­νται τον αρχαιο­λο­γι­κό χώρο ως ενότητα

Και τολ­μούν και
μιλούν αυτοί που δεν έχουν λάβει καμία πρό­νοια γι΄αυτές τις απρο­σπέ­λα­στες για
Αμεα πόλεις 

Τα άτο­μα με
κινη­τι­κές δυσκο­λί­ες και αμα­ξί­δια, είναι ανα­γκα­σμέ­να να ζουν σε μια χώρα που
έχει προ­σαρ­μό­σει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα του χωρίς αυτούς.

Αν κάποιος
επι­σκέ­πτης της Αθή­νας, της Κέρ­κυ­ρας, της Λάρι­σας περ­πα­τή­σει στους δρό­μους θα
νομί­σει ότι δεν υπάρ­χουν άτο­μα με αμα­ξί­δια!!! Δεν ξέρει απλά ότι δεν υπήρξε
ποτέ αρκε­τή μέρι­μνα για εκεί­να… Οτι τους έχου­με κατα­ντή­σει επαί­τες του δημοσίου
χώρου που έπρε­πε να κάνει την καθη­με­ρι­νό­τη­τα τους καλύτερη…Οτι έχουμε
ασυ­νεί­δη­τους που παρ­κά­ρουν μπρο­στά σε ράμπες ανα­πή­ρων… Οτι τους χαρί­ζου­με στην
καρ­διά του κάθε αστι­κού κέντρου μια πλά­κα πεζο­δρο­μί­ου για να κινηθούν. 

Οι άνθρω­ποι αυτοί
είναι ήρω­ες για­τί από τη στιγ­μή που θα βγουν από το σπί­τι τους η μετακίνηση
τους είναι σπαρ­μέ­νη από εμπόδια. 

Αφή­στε τα προσχήματα
και τις φθη­νές δικαιο­λο­γί­ες και δεί­τε τι είδους κόσμο χαρί­ζε­τε και για ποιους,
για­τί η πονο­ψυ­χία σας είναι φάλ­τσα, ηχεί ψεύτικη 

Να υπάρ­χει δίκαιη
πρό­σβα­ση σε όλους, ναι!!! Οι “διευ­κο­λύν­σεις” όμως αυτές είναι σε βάρος της
ουσί­ας της ανά­γνω­σης των μνημείων.

Αλλά κάπου στοχεύει
όλη αυτή η ξετσι­πω­σιά αφού νοι­κιά­ζο­νται τ΄αγάλματα, για­τί να μη νοι­κια­στεί ο
χώρος για ιδιω­τι­κά πάρ­τυ με σοπρά­νες από το Μπίγκ Μπράδερ;;; 

Η Ακρό­πο­λη δεν
φτιά­χτη­κε να μπο­ρεί να δεχτεί όλο αυτό το φορ­τίο του κόσμου της κρουα­ζιέ­ρας, η
Ακρό­πο­λη δεν είναι ένα προ­ϊ­όν, είναι αξία παναθρώπινη!!!

______

*Παράγ­γελ­μα
απο­τρε­πτι­κό, που συνη­θι­ζό­ταν στην τελε­τουρ­γία των «Ελευ­σι­νί­ων μυστηρίων».
Απα­γό­ρευε να πλη­σιά­ζουν στο μυστή­ριο όσοι δεν ήταν έτοι­μοι ακό­μη. «Βέβη­λοι»,
ήταν οι ακά­θαρ­τοι, οι λερω­μέ­νοι, οι μια­σμέ­νοι. Το «εκάς» (επίρ­ρη­μα τοπικό)
σημαί­νει μακράν, μακριά. Στις συγκρι­τι­κές φωτο παρα­τη­ρεί­ται από το ίδιο σημείο
η Ακρό­πο­λη πριν και από την επέμ­βα­ση του Τραυ­λού και σήμε­ρα, τυλιγ­μέ­νο σε ένα
σκη­νι­κό που μοιά­ζει βιο­μη­χα­νι­κό.