Αυτός είναι δικός μας…

Τις κρύ­ες γυναί­κες που με χαϊδεύουν,
τους ψευ­το­φί­λους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώ­νουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.
Και πέστε μου αξί­ζει μια πεντάρα,
των γρα­φειο­κρα­τών η φάρα,
στή­νει με ζήλο περισσό,
στο σβέρ­κο του λαού χορό,
στης ιστο­ρί­ας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.
Και τι θα χάνα­με χωρίς αυτούς όλους,
τους Γερ­μα­νούς, τους προφεσόρους,
που καλύ­τε­ρα θα ξέρα­νε πολλά,
αν δεν γεμί­ζαν ολο­έ­να την κοιλιά,
υπαλ­λη­λί­σκοι φοβη­τσιά­ρη­δες, δού­λοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.
Κι οι δάσκα­λοι της νεο­λαί­ας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαί­ας πλαι­σιώ­νουν τους ιστούς,
με ιδε­ώ­δεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυα­λό νωθροί,
μα υπα­κοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.
Κι ο παροι­μιώ­δης μέσος ανθρωπάκος,
κέρ­δος ποτέ μα από παθή­μα­τα χορτάτος,
που συνη­θί­ζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμά­το τον ντορβά
κι επα­να­στά­σεις στ’ όνει­ρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.
Κι οι ποι­η­τές με χέρι υγρό,
υμνού­νε της πατρί­δας τον χαμό,
κάνουν με θέρ­μη τα στοι­χειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κρά­τους τα ‘χου­νε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώ­δι­κα έχουν πουληθεί,