Αλλος ένας… - Φαιακία

Αλλος ένας…

Ηταν εδώ, κοντά μας, στην Κέρκυρα
και το νοιώ­σα­με περισ­σό­τε­ρο… Είχα­με αρχί­σει να συνη­θί­ζου­με με την στρα­τιά των
αυτο­κτο­νιών… Πέντε χιλιά­δες τόσοι σε όλη
τη χώρα κατά τα τρία χρό­νια του …φιλε­λεύ­θε­ρου και «σοσια­λι­στι­κού»
εκσυγ­χρο­νι­σμού της…  Ένας απλός αριθ­μός πλέον…
Μία στα­τι­στι­κή πλη­ρο­φο­ρία… Μία σχε­τι­κή κατή­φεια… Η μέγι­στη επι­τυ­χία του συστήματος:
εξοι­κί­ω­ση με την παλιαν­θρω­πιά και τη βαρ­βα­ρό­τη­τα… Ο δικός μας λοι­πόν, ο
Κερ­κυ­ραί­ος ήταν 23 χρο­νών παλι­κά­ρι… Στην ηλι­κία, που ο άνθρω­πος στύ­βει το
ατσά­λι και φτιά­χνει αγγέ­λους… Τότε, που πρέ­πει να κοι­τά­ζει μπρο­στά και να
απο­λαμ­βά­νει τη ομορ­φιά της ζωής, τη χαρά του έρω­τα, τη σιγου­ριά για το μέλλον
του… Αυτός όμως, όπως και χιλιά­δες νέοι του τόπου και του πλα­νή­τη ολόκληρου
έχουν το θλι­βε­ρό καθή­κον να παλεύ­ουν για μία απλή θέση στον ήλιο χωρίς καμία
σιγου­ριά, χωρίς καμία ελπί­δα δημιουρ­γι­κό­τη­τας, χωρίς  κανέ­να δικαί­ω­μα στον αυτο­προσ­διο­ρι­σμό τους.  Περι­στα­σια­κή απα­σχό­λη­ση, που δεν του επέτρεψε
να συγκε­ντρώ­σει τα ένση­μα της ανερ­γί­ας, το εισι­τή­ριο για το …προ­νό­μιο του
επι­δό­μα­τος. Υπερ­βο­λι­κή ευαι­σθη­σία θα πού­νε όσοι έχουν μετα­τρέ­ψει την παχυδερμία
τους σε ανα­γκαίο πανω­φό­ρι στα χρό­νια της … ανά­πτυ­ξης. Ένα νεα­νι­κό κορ­μί βρέθηκε
ακι­νη­το­ποι­η­μέ­νο από τον βρό­χο της απελ­πι­σί­ας, ύστε­ρα από κάποιες επι­θα­νά­τιες ταλαντώσεις.
Τι κρί­μα… Ευτυ­χώς δεν θα σκο­ντά­ψουν απά­νω του οι τροϊ­κά­νοι, που περνούν
βια­στι­κοί καθη­με­ρι­νά το κατώ­φλι του μεγά­ρου για να απερ­γα­στούν με περισ­σή τέχνη
τα δει­νά μας…  Εκεί, που θα συνα­ντή­σουν τις
πρό­θυ­μα υπο­ταγ­μέ­νες συνει­δή­σεις των τοπι­κών εξου­σια­στών μας…
Πέντε χιλιά­δες τόσοι και ένας…
Και περι­μέ­νουν υπο­μο­νε­τι­κά τη σει­ρά τους και άλλοι κάτω από το ικρί­ω­μα… Η …κινη­τι­κό­τη­τα
των εθε­λο­ντών εκτε­λε­σμέ­νων δίνει στο σύστη­μα ζωντά­νια και σφρι­γη­λό­τη­τα…  Και οι στρα­τιές θα μεγα­λώ­νουν, οι πραγματικοί
ένο­χοι θα δια­φεύ­γουν εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την ανα­ζή­τη­ση λύσε­ων από τη μεριά μας στην
…τεχνο­κρα­τι­κή εφευ­ρε­τι­κό­τη­τα των «εκσυγ­χρο­νι­στών»  ή στην ξύλι­νη τυπο­λο­γία των απο­κλει­σμών και
των καθαροτήτων… 

Και
καλή μας νύχτα… 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted