Αυτές τις …πολύ πολιτικές μέρες, από τα κείμενα, που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, ένθεν κακείθεν, αναδύεται μπροστά μας το προπατορικό αμάρτημά μας: ο δογματισμός… Το κουβαλάμε από γεννήσεως κόσμου και το σέρνουμε στο πολιτικό μας γονιδίωμα… Σεχταριστές από εδώ, ρεβιζιονιστές από εκεί… Με ένα συνοδό λεξιλόγιο με λέξεις που φέρουν την κοινή κατάληξη: -ιστής (ρεφορμιστής, σβοχτιστής, συμφιλιωτιστής, οππορτουνιστής κ.α.) για να αποδώσουν καίρια πλήγματα στον αντίπαλο…
Φίλοι του χτες, σύντροφοι του μέχρι τώρα, ετοιμάζονται να αλληλοσπαραχθούν, λησμονώντας μνήμες, αισθήματα, αξίες… Κάτοχοι της απόλυτης ορθότητας, έτοιμοι να ισοπεδώσουμε τον εχθρό αν δεν μπορέσει να δει την αλήθεια, την μοναδική αλήθεια, την αλήθεια τη δική μας… Διάλογος για τα προσχήματα, με λέξεις, εκφράσεις και νοήματα, που σπιλώνουν, που πληγώνουν βαθειά τον μέχρι χτές φίλο ή/και σύντροφο… Κατοχυρωνόμαστε, ψάχνοντας καλύτερα το ατομικό του αναμνηστικό για να επιβεβαιώσουμε τους χαρακτηρισμούς μας και να σιγουρευτούμε ψυχολογικά… Και ύστερα, έτοιμοι για αλληλοσπαραγμό στα… μαρμαρένια αλώνια του “ιδεολογικού” αγώνα… Αλλά πάντοτε …έτοιμοι για μέτωπα… Πλατειά μέτωπα…Με τους εαυτούς μας και 3-4 εκλεκτούς κολλητούς… Οσο χρειάζεται για να εξασφαλίσουμε την πολύτιμη ψυχολογικά στέγη. Κάπου να ανήκουμε… Μην μείνουμε ξέμπαρκοι… Απομονωτιστές αλλά όχι και μοναχικοί… Φοβόμαστε τη μοναξιά… Κλεινόμαστε, αραιώνουμε τις επαφές με τους “τρισκατάρατους” αλλά συνεταιριζόμαστε “αυτόματα¨με όσους τώρα συμφωνούν μαζί μας… Ανακαλύπτουμε τις αρετές τους, τα προσόντα τους και ανοίγουμε την αγκαλιά μας να τους υποδεχτεί… Καχυποψία και εχθρότητα αλλάζουν στοχεύσεις και πρόσωπα… Ο μικροαστισμός της πολυπρόσωπης ηθικής στο αποκορύφωμα της δόξας του… Η φυσική, η αναγκαία, η ανθρώπινη αγαπητικότητα κάνουν πέρα μπροστά στην καθαρή …επιστημοσύνη του λόγου μας… Είμαστε -ιστές και δε σηκώνουμε κουβέντα… (Εδώ το -ιστής δεν έχει να κάνει με κουσούρι, π.χ. ρεβιζιονιστής αλλά με προτέρημα του τύπου μαρξιστής-λενινιστής)…
Σ’ αυτό το κλίμα γεμίζουμε τη ψυχή μας σκληράδα και μίσος… “Ταξικό” μίσος το ονομάζουν κάτι συνθήματα των τοίχων… Βαθειά ιδιοτελές και αντιανθρώπινο φοβόμαστε για πολλές περιπτώσεις… Κάποιες ώρες, που η ζωή, η δική μας και των άλλων μας επιφυλάσσει δυσκολίες μπορεί και να μαλακώσουμε…Να αφουγκραστούμε, να διαλογιστούμε αφήνοντας τις βαρύγδουπες καταγγελίες κατά μέρος… Να αισθανθούμε και να κατανοήσουμε… Συνήθως, όμως τέτοιες “αδύνατες στιμγές” κρατάνε λίγο… Χωρίς ουσιώδη αυτοκριτική, παραδινόμαστε στις εντολές του γονιδιώματός μας και τραβάμε ξανά προς τη δόξα των συνηθειών μας…
Σ’ αυτό το κλίμα γεμίζουμε τη ψυχή μας σκληράδα και μίσος… “Ταξικό” μίσος το ονομάζουν κάτι συνθήματα των τοίχων… Βαθειά ιδιοτελές και αντιανθρώπινο φοβόμαστε για πολλές περιπτώσεις… Κάποιες ώρες, που η ζωή, η δική μας και των άλλων μας επιφυλάσσει δυσκολίες μπορεί και να μαλακώσουμε…Να αφουγκραστούμε, να διαλογιστούμε αφήνοντας τις βαρύγδουπες καταγγελίες κατά μέρος… Να αισθανθούμε και να κατανοήσουμε… Συνήθως, όμως τέτοιες “αδύνατες στιμγές” κρατάνε λίγο… Χωρίς ουσιώδη αυτοκριτική, παραδινόμαστε στις εντολές του γονιδιώματός μας και τραβάμε ξανά προς τη δόξα των συνηθειών μας…
Κάτι τέτοια σκεφτόμουν, σύντροφοι, όταν έγραφα σε προηγούμενο κείμενο πως με την κατάστασή μας δίνουμε μεγάλη αυτοπεποίθηση, ακόμη και σε νοητικά καθυστερημένο νεοφιλελεύθερο, πως αισθάνεται, ότι μας έχει του χεριού του…
Ο δογματισμός, βέβαια περισσεύει και στην αντίπερα όχθη… Αλλά εκεί δεν κάνει κακό…Ισα-Ισα, είναι αυτονόητα φυσικό εξάρτημα του μεταφυσικισμού και σπουδαίο εργαλείο για τη διαιώνιση του συστήματος…
Η ΦΑΙΑΚΙΑ ως θεραπευτικό αντίδοτο στον δογματισμό μας προσφέρει μουσική… Που καταλαγιάζει τα πάθη, γλυκαίνει τις πίκρες και χαϊδεύει τις ψυχές μας… Φωνάζοντας, λοιπόν: Αγάπη, σύντροφοι, σας προσφέρουμε την μουσική μας πρόταση… Πρόκειται για ένα Βρετάνικο τραγούδι, που αποδίδει θαυμάσια στα Βρετάνικα η γλυκύτατη φανατική Βρετάνη Nolwenn Leroy. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι στην Βρετάνη κάνει από χρόνια δειλή την παρουσία του, αυτονομιστικό κίνημα… Εχουν μπεί μάλιστα και κάνα-δύο βομβίτσες… Οχι βέβαια σαν στην Κορσική… Εκεί το κίνημα χωρίστηκε στα δύο… Το συνεπές αγωνιστικό ιστορικό κανάλι του FNLC (εθνικό μέτωπο για την απελευθέρωση της Κορσικής), που ζητάει πλήρη ανεξαρτησία της Κορσικής και το ρεφορμιστικό κανάλι, που περιορίζεται στο αίτημα της εκτεταμένης αυτονομίας… Η σύγκρουση των δύο κομματιών του FNLC αριθμεί μερικές δεκάδες νεκρούς…
Για την ώρα απολαύστε την Nolwenn Leroy στο τραγούδι: Tri-Martolod.
ΥΓ. Η χρήση του α’ πληθυντικού στις αναφορές δεν είναι λεκτικό κόλπο για να ωραιοποιήσουμε κατηγορίες προς τρίτους… Το αμάρτημα μας αφορά… Και έχουμε συνείδη,κατά την τελευταία 30ετία, της ύπαρξής του … Της συνεχιζόμενης παρουσίας του…