ΤΥΠΟΛΑΤΡΕΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟ ΛΥΠΗΡΟ

Σπύ­ρου Μονόπωλη

Στην Νικο­λέ­τα,
στον Νίκο, ...

Αν σκο­τώ­σεις άλλον, 

Όταν έρθει η ώρα σου, 

Θα σου ψάλ­λουν τη νεκρώ­σι­μη ακολουθία 

(με παπά και το ευαγ­γέ­λιο, φυσικά)

Αν σκο­τώ­σεις τον εαυ­τό σου,

Θα σε κηδέ­ψουν χωρίς παπά

(και δίχως το ευαγ­γέ­λιο, βέβαια)

Όταν δολο­φο­νείς,

Σκο­τώ­νεις άνθρωπο,

Αμαρ­τά­νεις

Όταν αυτο­κτο­νείς,

Σκο­τώ­νεις άνθρωπο,

Αμαρ­τά­νεις

Άλλη η πρώ­τη αμαρτία;

Άλλη η δεύ­τε­ρη αμαρτία;

Ω, αυτο­διο­ρι­σμέ­νοι “κρι­τές”

Κοι­νών θνητών

Ω, Φαρι­σαί­ων και Γραμματέων 

Άξιοι από­γο­νοι

Ω, τυπο­λα­τρεί­ας απο-θέωση

Ω, τυπο­λα­τρεί­ας απ-ανθρωποίηση

Αν ήταν ο Χρι­στός εδώ,

Που κήρυ­ξε αγά­πη και συγχώρεση

Για όλους

Δίκαιους και άδικους 

Αμαρ­τω­λούς και αθώους,

Που δεν είπε 

Ποιοί να κηδεύ­ο­νται και ποιοί όχι, 

Τι θα έλεγε; 

Τι θα έκα­νε γι’ αυτό;

(Και μήπως θα’ παιρ­νε πάλι το μαστίγιο 

Να καθα­ρί­σει τους ναούς που βάφτι­σαν στ’ όνο­μά του

Από τα μάρ­μα­ρα τ’ ασή­μια τα χρυσάφια

Τους μετα­ξο­φό­ρους και βαρυ­στο­λι­σμέ­νους κήρυκες

Τους λιβα­νί­ζο­ντες σταυροκοπούμενους

Και ψευ­δο­προ­σκυ­νού­ντες

Και θ’ άνοι­γε ολά­νοι­χτες τις πύλες 

Για τους φτω­χούς τους αδι­κη­μέ­νους τους διωγμένους 

Τους ζητιά­νους τους ξεχα­σμέ­νους τους αμαρτωλούς;)

(Αν) ηθι­κό δίδαγμα:

Άν θέλεις κηδεία θρησκευτική,

Καλύ­τε­ρα να δολοφονήσεις

       Παρά να αυτο­κτο­νή­σεις