Ποιος σκότωσε τον Αλκη… - Φαιακία

Ποιος σκότωσε τον Αλκη…

Αυτές τις μέρες της έντα­σης στο δικα­στή­ριο, που
δικά­ζο­νται οι θεω­ρού­με­νοι ως φυσι­κοί αυτουρ­γοί του 19χρονου οπα­δού του Άρη, κάποιες δια­φο­ρε­τι­κές σκέ­ψεις είναι φυσι­κό να αναπτύσσονται…

Αμε­σα, κάποιοι από αυτούς ή όλοι είναι οι δρά­στες μίας
στυ­γε­ρής ανθρωποκτονίας. 

Για­τί; Τους χρώ­στα­γε;; Τους πρό­σβα­λε;;; Τους έκλεψε;;;
Τους βαν­δά­λι­σε;;;
 

Τίπο­τε από αυτά τα ‘εύλο­γα’, που θα μπο­ρού­σαν να
προ­κα­λέ­σουν την διαν­θρώ­πι­νη βία… Κάτι …πολύ πιο σοβα­ρό, πολύ πιο σπου­δαίο… Ηταν
οπα­δός του Αρη!!! 

Αυτού του αιώ­νιου εχθρού! Του μιση­τού, του σιχα­μέ­νου! Αυτού,
που κάθε πάθη­μα, κάθε ήττα είναι χαρά και ατέ­λειω­τη ηδο­νή! Που του αξί­ζουν τα
χει­ρό­τε­ρα! Που δεν υπάρ­χουν λέξεις για να περι­γρά­ψουν το άσβε­στο, το απύθμενο
μίσος για αυτή την ομά­δα! Που ό,τι κακό και να του ευχη­θείς είναι λίγο!

Για­τί αυτή η εχθρό­τη­τα, για­τί αυτό το μίσος;;;

Δύσκο­λες ερω­τή­σεις… Οι ρίζες αυτού του πάθους μοιάζουν
να χάνο­νται στα βάθη του χρό­νου… Και το βέβαιο είναι, πως το μίσος δυναμώνει
μέρα με την μέρα…

Κάπο­τε υπήρ­χε μία απί­στευ­τη για τα σημε­ρι­νά δεδομένα
αμοι­βαία ‘ανε­κτι­κό­τη­τα’. Υπήρ­χαν οπα­δοί και των δύο ομά­δων στο ίδιο γήπεδο…
Παλιό­τε­ρα, μάλι­στα, καθι­σμέ­νοι δίπλα-δίπλα. 

Όχι, πως δεν υπήρ­χαν καυ­γά­δες… Αυτοί όμως αφορούσαν
μία μειο­ψη­φία κατ’ εξαί­ρε­ση τσα­μπου­κά­δων… Για τους πολ­λούς, η νίκη και η ήττα
ήταν ευκαι­ρία για πει­ράγ­μα­τα και καλα­μπού­ρια… Η εξέ­λι­ξη στα τελευ­ταία 30-40
χρό­νια μοιά­ζει απί­στευ­τη… Όπως απί­στευ­τες σήμε­ρα είναι εικό­νες των γηπέ­δων από
εκεί­να τα χρόνια…

Ο αθλη­τι­σμός είναι παι­γνί­δι! Ο
αθλη­τι­σμός ενώ­νει!
 

Το μετα­δί­δουν κάποια ραδιοτηλεοπτικά
σπο­τά­κια… Από τα πιο χοντρά ψέμα­τα… Από τις πιο υπο­κρι­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις… Ασφαλώς,
μιλώ­ντας θεω­ρη­τι­κά, κάθε είδους σπορ, ομα­δι­κό ή ατο­μι­κό έχει μία μοναδική
ικα­νό­τη­τα να γυμνά­ζει, να ψυχα­γω­γεί, να ισορ­ρο­πεί ψυχο­σω­μα­τι­κά, να χαρίζει
ηρε­μία και χαλά­ρω­ση… Να ωρι­μά­ζει την σκέ­ψη και να κοι­νω­νι­κο­ποιεί… Αυτή είναι η
εκτό­νω­ση, που χρειά­ζε­ται και δικαιού­νται η νεολαία!!!

Θεω­ρη­τι­κά μιλώ­ντας, κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά
επι­κίν­δυ­νο για ένα κοι­νω­νι­κό σύστη­μα, που βασα­νί­ζει τον πολί­τη από τα παιδικά
του χρό­νια… Μία νηφά­λια νεο­λαία με καθα­ρή σκέ­ψη και τον φυσιο­λο­γι­κό της βιολογικό
δυνα­μι­σμό είναι εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νος εχθρός… Πρέ­πει πολύ έγκαι­ρα, πριν
αρχί­σει να προ­βλη­μα­τί­ζε­ται για τα κοι­νω­νι­κά δεδο­μέ­να, που την περι­βάλ­λουν και την
δυνα­στεύ­ουν να υπάρ­ξουν μία οργα­νω­μέ­νη κατευ­να­στι­κή, απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κή δράση…

Ο οπα­δι­κός φανα­τι­σμός είναι στην πρώ­τη γραμ­μή των
εργα­λεί­ων αλλο­τρί­ω­σης. Γι’ αυτό υπάρ­χει ένα ολό­κλη­ρο ειδι­κό οπλο­στά­σιο, που
περι­λαμ­βά­νει αρχι­κά τις ίδιες τις ομά­δες με τις τερά­στιες δυνατότητες
επη­ρε­α­σμού. Στην συνέ­χεια τα αθλη­τι­κά έντυ­πα, οι σχε­τι­κές εκπο­μπές, οι διάφοροι
οπα­δι­κοί ιστό­το­ποι, η βιο­μη­χα­νία αθλη­τι­κού οπα­δι­κού υλι­κού κ.λ.π.


Τα πρω­το­σέ­λι­δα πολ­λών από τις οπα­δι­κές αθλητικές
εφη­με­ρί­δες θυμί­ζουν μετά από κάποια ντέρ­μπυ σε οποιο­δή­πο­τε άθλη­μα, πολε­μι­κή ατμόσφαιρα.
Κηρύσ­σουν ‘ιερό’ πόλε­μο χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις βαρύ­τε­ρες εκφρά­σεις, πολ­λές φορές
με σεξι­στι­κές ανα­φο­ρές ώστε η υπο­τί­μη­ση να προ­κα­λεί τον αντί­πα­λο στον
μεγα­λύ­τε­ρο δυνα­τό βαθ­μό… Ολως ..’περιέρ­γως’, η σχε­τι­κή νομο­θε­σία για την στοιχειώδη
ευπρέ­πεια του έντυ­που λόγου παρα­μέ­νει καλά φυλαγ­μέ­νη… Ισα- ίσα, που απο­τε­λεί …τεκ­μή­ριο
ελευθεροτυπίας…

Οι διά­φο­ρες λέσχες φιλά­θλων απο­τε­λούν κέντρα οργάνωσης
του οπα­δι­κού πολέ­μου… Περιτ­τό να πού­με, ότι δεν πλη­ρώ­νουν οι οπα­δοί την συντήρηση
των λεσχών ούτε τα έξο­δα των ‘πολε­μο­φο­δί­ων’. Ούτε το κόστος μετα­φο­ρών από πόλη
σε πόλη, άσχε­τα με το αν μπουν ή όχι στο γήπε­δο… Ούτε το μέγα πλήθος
φωτο­βο­λί­δων, κρο­τί­δων κ.λ.π., που συχνό­τα­τα μετα­τρέ­πει τα γήπε­δα, ανοι­χτά και
κλει­στά σε θαλά­μους αερί­ων… Και που κανείς και ποτέ δεν ξέρει πώς βρέ­θη­καν μέσα
στον αθλη­τι­κό χώρο…

Οργα­νω­μέ­νοι στρα­τοί, λοι­πόν, ετοι­μο­πό­λε­μοι και
πρό­θυ­μοι. Για …την τιμή και την δόξα της ομά­δας, που καθό­λου σπά­νια ταυτίζεται
με εκεί­νη του μεγα­λο­με­τό­χου… ‘Εκστρα­τεί­ες’ εξυ­γί­αν­σης του αθλή­μα­τος προσφέρουν
κατά δια­στή­μα­τα άλλο­θι αγνών
προ­θέ­σε­ων και γνή­σιου ενδιαφέροντος…

Φυσι­κά, ο  μέσω της
οπα­δο­ποί­η­σης υπο­βι­βα­σμός και καθή­λω­ση της νεο­λαί­ας δεν είναι μόνον Ελληνικό
αλλά παγκό­σμιο φαι­νό­με­νο… Όπως ο καπι­τα­λι­σμός
 … 

Μία νεο­λαία, που θα ήταν στους δρό­μους τους αγώνα,
διο­χε­τεύ­ε­ται έντε­χνα στην παρά­λο­γη αυτή αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση με ευτε­λέ­στα­τους από
κάθε άπο­ψη σκο­πούς και …’ανά­ξια’ πληρωμή…

Μπο­ρεί και να απα­ντή­σα­με στο ερώ­τη­μα: ποιος σκό­τω­σε το Αλκη

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted