Θα κλαίει και πάλι η αγέλαστος Πέτρα…

Ένα κρά­τος με στοι­χειώ­δη αυτο­σε­βα­σμό θα φρό­ντι­ζε την
ανά­δει­ξη αυτής της κλη­ρο­νο­μιάς! Θα την περι­φρου­ρού­σε σαν κόρη οφθαλ­μού απέναντι
σε όποιες αρπα­κτι­κές δια­θέ­σεις οικο­πε­δο­φά­γων, εργο­λά­βων, κατασκευαστών…

Ολό­κλη­ρη η πόλη θα μπο­ρού­σε να ανα­πτυ­χθεί με ισορροπία
και αισθη­τι­κή. Όχι, βέβαια, σαν κιτς αντί­γρα­φο της αρχαί­ας ή σαν σκηνικό
Αμε­ρι­κά­νι­κης υπερ­πα­ρα­γω­γής αλλά στο πνεύ­μα της συνέ­χειας και της εξέ­λι­ξης… Ενας
τόπος επι­λο­γής για τους κατοίκους. 

Όχι, δηλα­δή, σαν τόπος υπο­χρε­ω­τι­κής εγκα­τά­στα­σης στα
πλαί­σια της ‘βίαι­ης’ μετα­νά­στευ­σης, που ακο­λού­θη­σε τα μετα­πο­λε­μι­κά και τα
μετεμ­φυ­λια­κά χρό­νια… Τότε, που ήρθαν εδώ από τις 4 άκρες της Ελλά­δας για να
δου­λέ­ψουν και να εξα­σφα­λί­σουν τον άρτο τον επιούσιο…

Σε αυτό το κλί­μα της επί­ση­μης κρα­τι­κής αδια­φο­ρί­ας και
περι­φρό­νη­σης της πολε­ο­δο­μι­κής καλαι­σθη­σί­ας, δομή­θη­κε η σύγ­χρο­νη Ελευ­σί­να… Όπως και
το απο­τρό­παιο τέρας της Αθή­νας αλλά και η συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των ελληνικών
πόλε­ων της ομοιό­μορ­φης ασχήμιας. 

Ανά­με­σα στα μνη­μεία της Ελευ­σί­νας η Αγέ­λα­στος Πέτρα…
Ενας βρά­χος, που κατά τον επι­κρα­τέ­στε­ρο μύθο προ­ο­ρί­ζο­νταν για την ξεκού­ρα­ση της
Δήμη­τρας. Αλλη εκδο­χή θεω­ρεί την Αγέ­λα­στο Πέτρα ως σει­ρά 3 βρά­χων στην είσοδο
μιας σπη­λιάς, που απο­τε­λού­σε μία από τις εισό­δους του …κάτω κόσμου.

Τιμά­με, τους καλ­λι­τέ­χνες, που βρέ­θη­καν εκεί για να
δια­μαρ­τυ­ρη­θούν ενά­ντια στο άθλιο ΠΔ, που τους υπο­βι­βά­ζει ανεν­δοί­α­στα. Ισως
είναι η ιδα­νι­κό­τε­ρη έναρ­ξη – τιμή στον θρύ­λο της αρχαί­ας χαμέ­νης ομορφιάς. 

Κλεί­νου­με με το τραί­η­λερ της ται­νί­ας του Φίλιπ­που Κουτσαυτή.