Για την Nικολέτα

Και που μητρο­πο­λί­της της
εκκλη­σί­ας της Κρή­της αρνή­θη­κε στην οικο­γέ­νειά της την καθιε­ρω­μέ­νη θρησκευτικά
δια­δι­κα­σία εξόδου. 

Ένα κορί­τσι με ιδιαί­τε­ρες ευαισθησίες
με δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τες θύμα bullying πολ­λές φορές. 

Αγα­πά­με τους ιδιαί­τε­ρους και τους
δια­φο­ρε­τι­κούς. Εκεί μέσα βρί­σκε­ται η φαντα­σία, η δημιουρ­γι­κό­τη­τα, η συναισθηματική
ευφυ­ΐα και πολ­λές φορές η πνευ­μα­τι­κή ευφυία για μεγά­λες καινοτομίες.

Αλλά πάνω απ’ όλα όμως θα έπρε­πε να
τους αγα­πά­ει και να τους προ­στα­τεύ­ει η εκκλη­σία του χριστού. 

Του μεγά­λου κήρυ­κα της πανανθρώπινης,
χωρίς όρια και ιδιο­τέ­λειες αγάπης. 

Το ιερα­τείο όμως που χει­ρί­ζε­ται τα
του Χρι­στού, φρο­ντί­ζει καθη­με­ρι­νά να εφαρ­μό­ζει δογ­μα­τι­κά, τελε­τουρ­γί­ες, που ελάχιστη
σχέ­ση έχουν με το πνεύ­μα και το ήθος του ιδρυ­τή. Εφαρ­μό­ζο­ντας αυστη­ρά, την εκκλη­σια­στι­κή παρά­ο­ση, ο αυτό­χει­ρας όχι μόνον στε­ρεί­ται το δικαί­ω­μα θρη­σκευ­τι­κής εξό­διας ακο­λου­θί­ας αλλά θάβε­ται εκτός των τει­χών του νεκρο­τα­φεί­ου… Τόσο καλά…

Ευτυ­χώς υπάρ­χουν και πολ­λοί λεβί­τες, που εφα­τμό­ζουν τις επι­τα­γές της καρ­διάς και ‘παρα­βιά­ζουν’ το πνεύ­μα της σκλη­ρής μετα­θα­νά­τιας τιμωρίας…

Στα όρια του παρα­λό­γου η εμμο­νή εκκλησιαστικών
παρα­γό­ντων για την μη θρη­σκευ­τι­κή ταφή των αυτο­χεί­ρων. Πρό­σχη­μα: η αφαί­ρε­ση μιας
ζωής της δικής τους, πάνω στην οποία δεν έχουν τέτοιο δικαί­ω­μα, που ανή­κει στο
θεό. Ασυγ­χώ­ρη­το αμάρ­τη­μα, που στε­ρεί από τον δρά­στη το δικαί­ω­μα της εκκλησιαστικής
εξό­διας ακο­λου­θί­ας…  

Ας δεχτού­με το επι­χεί­ρη­μα σαν βάση
δια­λό­γου. Τους εγκλη­μα­τί­ες τους κατά συρ­ροή δολο­φό­νους, για­τί τους κηδεύ­ουν θρησκευτικά;
Ας μη μιλή­σου­με βέβαια για όλους αυτούς που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται ανθρώ­πους, την ηθική
τους υπό­στα­ση, την υπαρ­ξια­κή τους ανε­ξαρ­τη­σία, την υγεία τους ή και τη ζωή τους…

Η Νικο­λέ­τα ήταν έτσι κι αλλιώς ένας
άγγε­λος. Με χρώ­μα­τα της δικής της επι­λο­γής στα φτε­ρά της. Ποσώς έχει ανά­γκη των
παρα­κλή­σε­ων αυτών που …διυ­λί­ζουν τον κώνω­πα και κατα­πί­νουν την κάμη­λο.

Οι συγ­γε­νείς της όμως αισθάνονται
την ανά­γκη να τηρή­σουν για την αθώα έφη­βη, τα ειω­θό­τα, τα καθιερωμένα. 

Είναι διπλή η αδι­κία και διπλός ο
παρα­λο­γι­σμός. Αν πιστεύ­ουν στη δευ­τέ­ρα παρου­σία ας προ­σέ­χουν. Ο θεός,  που κατά τα άλλα υπη­ρε­τούν, θα χρησιμοποιήσει
ως υπέρ­τα­το νόμο κρί­σης την αγά­πη,  την
καλο­σύ­νη, την  ανι­διο­τέ­λεια. Όχι τερτίπια
της ιερα­τι­κής γραφειοκρατίας.