Ογδόντα περίπου χρόνια μετά τη ‘Νάκμπα’

Ένα
κρά­τος-έθνος, που στη­ρί­ζει την ύπαρ­ξή του στον μαζι­κό αφα­νι­σμό και την κατάφωρα
άδι­κη δίω­ξη ενός άλλου, βάζει στα θεμέ­λιά του άπει­ρες βόμ­βες, που θα
εκρή­γνυ­νται στα­δια­κά και θα τινά­ζουν στο αέρα τους ίδιους και τους ‘αλλό­φυ­λους’.

Μία
χρή­σι­μη παρέν­θε­ση. Οι προ­ο­δευ­τι­κοί αυτοί Εβραί­οι ήταν Σιω­νι­στές… Για­τί την
επο­χή εκεί­νη ο Σιω­νι­σμός εξέ­φρα­ζε έναν συνο­λι­κό και όχι αντα­γω­νι­στι­κό πατριωτισμό
με σοβα­ρές κοι­νω­νι­κά προ­χω­ρη­μέ­νες από­ψεις… Σύντο­μα βέβαια στο Σιω­νι­στι­κό κίνημα
επήλ­θαν οι ανα­γκαί­οι δια­χω­ρι­σμοί και οι σαφώς μειο­ψη­φι­κοί προ­ο­δευ­τι­κοί και
φιλο­Α­ρα­βες εβραί­οι έπα­ψαν να χαρα­κτη­ρί­ζο­νται Σιω­νι­στές. Ο τίτλος πέρα­σε εξ
ολο­κλή­ρου σε αυτούς, που ονει­ρεύ­ο­νται ένα μεγά­λο, ένα τερά­στιο και ανόθευτο
φυλε­τι­κά Ισρα­ήλ, που κάθε βήμα της ανά­πτυ­ξή του θα είναι ταυ­τό­χρο­να ένα βάρβαρο
πλήγ­μα σε βάρος των γει­τό­νων του… 

Αντί
η Σοά να τους διδά­σκει ανθρω­πι­σμό και ειρη­νο­φι­λία μετα­τρέ­πε­ται σε άλλο­θι για
εγκλή­μα­τα σε βάρος αλλό­φυ­λων, που καλού­νται να πλη­ρώ­σουν, έχουν δεν έχουν σχέση
με το ολοκαύτωμα.