O καλύτερος τρόπος δυσφήμισης του τραμ

…Είναι η “απει­λή” επέ­κτα­σής του μέσα στο κεντρι­κό πολε­ο­δο­μι­κό ιστό της αθή­νας (Πατη­σί­ων, Λ. Αλε­ξάν­δρας κ.λ.π.) Ατυ­χώς, ατυ­χέ­στα­τα, η μετεμ­φυ­λια­κή Αθή­να κατα­σκευά­στη­κε σύμ­φω­να με την εθναρ­χι­κή κατεύ­θυν­ση του: χτίστε…χτίστε… χτί­στε… Που στην πρά­ξη σημαί­νει ανε­ξέ­λεγ­κτη και άναρ­χη δόμη­ση με στε­νούς δρό­μους, που τους κάνει ακό­μη στε­νό­τε­ρους η αγρία επί­θε­ση κατά των μέσων στα­θε­ρής τρο­χιάς στις δεκα­ε­τί­ες 1950-2000 και η μετα­τρο­πή τους κατά ένα ή δύο τρί­τα σε χώρους στάθ­μευ­σης… Ενδει­κτι­κοί αριθ­μοί: η Αθή­να το 1936 είχε 400 χιλιά­δες κατοί­κους και περί­που 170 χιλό­με­τρα σε σιδη­ρο­τρο­χιές… η Αθή­να του σήμε­ρα έχει 5 εκα­το­μύ­ρια κατοί­κους και λιγό­τε­ρο από 50 χιλιό­με­τρα (ΗΣΑΠ, μετρό, προ­α­στεια­κός, τραμ) σε σιδηροτροχιές.

Η κατά­στα­ση αυτή, μετα­ξύ των άλλων καθι­στά σχε­δόν απα­γο­ρευ­τι­κή την διά­δο­ση του τραμ στους κεντρι­κούς Αθη­ναϊ­κούς δρό­μους, που δεν έχουν την … πολυ­τέ­λεια απώ­λειας έστω και χιλιο­στών ασφαλ­το­στρω­μέ­νου οδο­στρώ­μα­τος. Ταυ­τό­χρο­να επι­βάλ­λει ως σχε­δόν υπο­χρε­ω­τι­κή την -όντως ακρι­βή σε κόστος- κατα­σκευή του μεγα­λύ­τε­ρου δυνα­τού δικτύ­ου υπό­γειων μετα­φο­ρών, δηλα­δή μετρό. Το τραμ δυστυ­χώς πλέ­ον δεν μπο­ρεί να απο­τε­λεί λύση παρά μόνον σε περι­φε­ρια­κές δια­συν­δέ­σεις ή ειδι­κές περι­πτώ­σεις, όπως π.χ. κατα μήκος της Νότιας παρα­λί­ας της Αττι­κής στον Σαρω­νι­κό, πάνω σε προ­σχω­σι­γε­νές έδα­φος, εκτός του οδι­κού δικτύ­ου… Η δια­δρο­μή Σύνταγ­μα-Βού­λα είναι προ­βλη­μα­τι­κή σε διάρ­κεια ταξι­διού ακό­μα και κάτω από τις καλύ­τε­ρες ηλε­κτρο­νι­κές σημα­το­δο­τή­σεις, ενώ η σύν­δε­ση του Κέντρου με το Φάλη­ρο ήταν απλά έργο επέ­κτα­σης της γραμ­μής 3 του μετρό κατά δύο στά­σεις μετά τον Σταθ­μό του Νέου Κόσμου (Νέα Σμύρ­νη & Φάληρο)… 

Υπάρ­χει βέβαια το επι­χεί­ρη­μα, πως η επέ­κτα­ση του τραμ θα επι­βάλ­λει και άλλο κυκλο­φο­ρια­κό ήθος στους πολί­τες… Πρό­κει­ται κατά τη γνώ­μη μας για επι­χεί­ρη­μα από­λυ­τα βου­λη­σιαρ­χι­κό… Μόνον η ταχύ­τη­τα και η άνε­ση μετα­φο­ράς του μετρό, μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν αντι­κί­νη­τρο στο συνε­χώς επε­κτει­νό­με­νο, με τις ευλο­γί­ες της πολι­τεί­ας και παρά την κρί­ση, ΙΧ. Και μάλι­στα με σωστό δίκτυο χώρων στάθ­μευ­σης στους ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΟΥΣ (όχι στους κεντρι­κούς) σταθ­μούς του μέσου… 

Την ίδια ώρα η προ­ο­πτι­κή δημιουρ­γί­ας τραμ σε μεγά­λα περι­φε­ρεια­κά κέντρα (Πάτρα, Γιάν­νε­να, Ηρά­κλειο Λάρισ­σα, Καβά­λα, Καλα­μά­τα), που θα μπο­ρού­σε να ξανα­συν­δέ­σει το νήμα με μία παρά­δο­ση των αρχών του 20ου αιώ­να και να δώσει πραγ­μα­τι­κές λύσεις στο καθη­με­ρι­νά επι­δει­νού­με­νο κυκλο­φο­ρια­κό πρό­βλη­μα, φαί­νε­ται πως πάει στις καλέν­δες του Ελλη­νι­κού μικρο και μεγα­λο-συμ­φε­ρο­ντι­σμού. Εδώ το τραμ θα μπο­ρού­σε να ανα­δεί­ξει τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τά του και να απο­βεί σε ένα θαυ­μά­σιο επί­γειο μέσο στα­θε­ρής τρο­χιάς, όχι βέβαια χωρίς προ­βλή­μα­τα αφού η πολι­τι­κή του: χτί­στε… χτί­στε… χτί­στε αφο­ρά πλέ­ον ακό­μη και την μακρυ­νή …Πετρο­μα­γού­λα…

Ο … καλύ­τε­ρος τρό­πος για να δυσφη­μί­ζεις μία πρό­τα­ση, μία λύση είναι η αδό­κι­μη εφαρ­μο­γή της…