Τιμή σ’ αυτούς που τηρούν τις παραδόσεις… - Φαιακία

Τιμή σ’ αυτούς που τηρούν τις παραδόσεις…

Η δεκα­ε­τία του 1950 υπήρ­ξε η πιο κρί­σι­μη για τον
οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κή δομή της χώρας, μετά τους πολέ­μους.
 Ηταν η επο­χή, που απο­φα­σί­στη­κε ο
προ­σα­να­το­λι­σμός του σχε­δί­ου Μάρ­σαλ και κάποιων αποζημιώσεων… 

Φυσι­κά το ζήτημα
των συγκοι­νω­νιών βρι­σκό­ταν και βρί­σκε­ται στην πρώ­τη γραμ­μή του εκσυγχρονισμού
ενός κρά­τους… Ιδιαί­τε­ρα για την Ελλά­δα το ζήτη­μα ήταν -και δυστυ­χώς είναι
ακό­μη-πρω­ταρ­χι­κό. Η καθυ­στέ­ρη­ση πολ­λών δεκα­ε­τιών καθώς και τα πολε­μι­κά γεγονότα
έφε­ραν την χώρα σε πολύ δύσκο­λη θέση…

Ενας ορα­μα­τι­στής πολι­τι­κός, ο Χαρί­λα­ος Τρικούπης
περί­που 100 χρό­νια πριν, είχε συλ­λά­βει την τερά­στια σημα­σία του σιδη­ρο­δρό­μου ως
μέσου ανάπτυξης…Κατάφερε να προ­ω­θή­σει σημα­ντι­κά σιδη­ρο­δρο­μι­κά έργα και είχε
σχε­διά­σει άλλα μελ­λού­με­να, όπως:

-την σιδη­ρο­δρο­μι­κή σύν­δε­ση της Ηπεί­ρου σαν προέκταση
της γραμ­μής Κρυο­νέ­ρι-Μεσο­λόγ­γι-Αγρί­νιο, όταν βεβαί­ως ΘΑ ελευ­θε­ρώ­νο­νταν η
Ηπειρος…

– την σιδη­ρο­δρο­μι­κή σύν­δε­ση της Τρί­πο­λης με την βόρεια
παρα­λία της Πελο­πον­νή­σου ως προ­έ­κτα­ση του οδοντωτού.

-την κατα­σκευή σιδη­ρο­δρο­μι­κής γραμ­μής στην Κρή­τη από
άκρου εις άκρον περί­που 300 χιλιο­μέ­τρων. Τέτοιες συν­δέ­σεις είναι συνή­θεις σε
Μεσο­γεια­κά νησιά παρο­μοί­ων δια­στά­σε­ων (Σαρ­δη­νία, Κορ­σι­κή, Μαγιόρ­κα κ.λ.π.) Η
Κρή­τη μάλι­στα έχει αυξη­μέ­νη ένδει­ξη για μία τέτοια γραμ­μή λόγω του επιμήκους
σχή­μα­τος της… 


Αλμα στον χρό­νο, για να βρε­θού­με στην χρυ­σή οκταετία
του Εθνάρ­χη, που τον συνό­δευε το σύν­θη­μα:
Καρα­μαν­λής-Εργα-Λαός…Εδώ, λοι­πόν,
που υπήρ­χε η δυνα­τό­τη­τα τέτοιου συγκοι­νω­νια­κού προ­σα­να­το­λι­σμού, συντελέστηκε
ένα συστη­μα­τι­κό, μεθο­δευ­μέ­νο και ‘απο­τε­λε­σμα­τι­κό’ έργο απο­δό­μη­σης της
σιδη­ρο­δρο­μι­κής υπο­δο­μής της χώρας…

-Καταρ­γή­θη­καν ΟΛΕΣ οι γραμ­μές τραμ στην Αθή­να και
Θεσ­σα­λο­νί­κη. Ένα μέσο, που ανα­πτυσ­σό­με­νο θα είχε προ­λά­βει το άθλιο κυκλοφορικό
της πρω­τεύ­ου­σας και της συμπρω­τεύ­ου­σας, πήγε πανη­γυ­ρι­κά στον Καιάδα…

-Καταρ­γή­θη­κε το τραί­νο του Λαυ­ρί­ου, που τόσο πολύ θα
εξυ­πη­ρε­τού­σε την οικι­στι­κή και οικο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη της Ανα­το­λι­κής Αττι­κής, με
κατάλ­λη­λες μάλι­στα προ­ε­κτά­σεις (π.χ. Ραφήνα).

-Καταρ­γή­θη­καν οι σιδη­ρό­δρο­μοι Βορειο-Δυτι­κής Ελλάδος
(ΣΒΔΕ), δηλα­δή η γραμ­μή Κρυο­νέ­ρι-Μεσο­λόγ­γι-Αγρί­νιο, που θα απο­τε­λού­σαν την βάση
δημιουρ­γί­ας και επέ­κτα­σης του τραί­νου στην Ανα­το­λι­κή Στε­ρεά και την Ηπειρο

Η κατα­στρο­φι­κό­τη­τα των παρα­πά­νω απο­φά­σε­ων, γίνεται
προ­κλη­τι­κά φανε­ρή σήμε­ρα, όπου η λει­τουρ­γία τραμ είναι πλέ­ον …ασύμ­φο­ρη και
εξαι­ρε­τι­κά προ­βλη­μα­τι­κή αντί διευ­κο­λυ­ντι­κή στην Αττι­κή… Ταυ­τό­χρο­να οι
προ­ε­κτά­σεις του προ­α­στια­κού προς Λαύ­ριο και Ραφή­να, που φαί­νο­νται περισσότερο
από απα­ραί­τη­τες, συζη­τιώ­νται και ξανα­συ­ζη­τιώ­νται επί δεκαετίες…

-Από­λυ­τη υπήρ­ξε η εγκα­τά­λει­ψη  της σιδη­ρο­δρο­μι­κής υπο­δο­μής (γραμ­μές,
οχή­μα­τα, συστή­μα­τα ηλε­κτρο­νι­κής ασφά­λειας κ.λ.π.). Τα ταξί­δια με τραί­νο ήταν
πλέ­ον μόνον γρα­φι­κά… Ο χρό­νος μετά­βα­σης απί­στευ­τα μακρύς… Η ταλαι­πω­ρία του
ταξι­διού οριακή… 

Ετσι, πολύ έξυ­πνα, άνοι­ξε ο δρό­μος για τα υπεραστικά
ΚΤΕΛ και η χώρα -για λόγους που θα απο­φύ­γου­με να εκθέ­σου­με ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα- έγινε
ο τόπος των ΚΤΕ­Λα­τζή­δων και των φερυ-μπο­τα­τζή­δων, που ανα­δεί­χθη­καν σε
καθο­ρι­στι­κές δυνά­μεις της πολι­τι­κο-κοι­νω­νι­κής καθη­με­ρι­νό­τη­τας… Αυτή ήταν
εξάλ­λου και η σκο­πι­μό­τη­τα και η φιλο­δο­ξία του όλου σχε­δί­ου δια­μόρ­φω­σης του
συστή­μα­τος μετα­φο­ρών: Να απο­τε­λέ­σει ισχυ­ρό­τα­το πυλώ­να της εξουσίας…

Κάποιοι θα θεω­ρού­σαν, πως αυτές είναι ‘αμαρ­τί­ες’ του
παρελ­θό­ντος και πως η συγκοι­νω­νια­κή υπα­νά­πτυ­ξη της χώρας θα εκλεί­ψει στο πνεύμα
των μεγά­λων γαλά­ζιων και πρά­σι­νων εκσυγχρονισμών…

Ακρι­βώς το αντί­θε­το… Με εξαί­ρε­ση τον προ­α­στια­κό, που
ουσια­στι­κά απο­τε­λεί ‘παρε­νέρ­γεια’ των Ολυ­μπια­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων του 2004 η
κατα­βύ­θι­ση των Ελλη­νι­κών σιδη­ρο­δρό­μων συνε­χί­στη­κε με από­λυ­τη συνέπεια. 

Το υπάρ­χον στην χώρα σιδη­ρο­δρο­μι­κό δίκτυο είναι κατά
ολί­γον μικρό­τε­ρο εκεί­νου του Τρι­κού­πη!!! Η εγκα­τά­λει­ψή του, απί­στευ­τη μέσα από
όργιο κατα­σπα­τά­λη­σης χρημάτων… 

Ετσι, π.χ. μετά την κατα­νά­λω­ση δεκά­δων εκατομμυρίων
ευρώ, η ανα­και­νι­σμέ­νη γραμ­μή Κορίν­θου-Τρί­πο­λης Καλα­μά­τας έπα­ψε να λειτουργεί
εδώ και δεκα­ε­τί­ες μετά την πρώ­τη δοκι­μα­στι­κή της δια­δρο­μή, που συν­δυά­στη­κε με
θανα­τη­φό­ρο δυστύχημα… 

Περισ­σό­τε­ρο κωμι­κή ήταν η ανα­καί­νι­ση και η
επα­να­λει­τουρ­γία της γραμ­μής Κρυο­νέ­ρι-Μεσο­λόγ­γι-Αγρί­νιο την δεκα­ε­τία του 2000
(πάλι εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ!) για τα εγκαί­νια της οποί­ας ο τότε Αιτωλο-Ακαρνάνας
υπουρ­γός μετα­φο­ρών φρό­ντι­σε να μετα­φερ­θεί και ένα
railbus για να απολαύσουν
όλοι το ταξί­δι… Δυστυ­χώς, όμως το ταξί­δι δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε λόγω …των
επα­νει­λημ­μέ­νων εκτρο­χια­σμών. Αμέ­σως μετά απο­φα­σί­στη­κε η εγκα­τά­λει­ψη της γραμμής
ως ασύμφορης…Τα ευρου­λά­κια που είχαν πετα­χτεί μπο­ρεί να τα βρού­με ανά­με­σα στις
χορ­τα­ρια­σμέ­νες γραμμές.

Η τοπο­θέ­τη­ση των ιδιω­τι­κών ΚΤΕΛ υπε­ρά­νω όλων δεν έχει
εγκα­τα­λει­φθεί… Αντί­θε­τα, όλο αυτό το συγκοι­νω­νια­κό χάλι και παρά την κυκλοφορία
τερά­στιου αριθ­μού ιδιω­τι­κών οχη­μά­των προ­σφέ­ρει διά­φο­ρες δυνατότητες
‘αξιο­ποί­η­σης’ των ΚΤΕΛ. 

Ετσι π.χ. κατά την παρού­σα θητεία του ανη­ψιού του
Εθνάρ­χου στο υπουρ­γείο έχει ανα­τε­θεί μεγά­λο μέρος του συγκοι­νω­νια­κού έργου του
αστι­κού ΚΤΕΛ Θεσ­σα­λο­νί­κης (ΟΑΣΘ) στο υπε­ρα­στι­κό και ιδιω­τι­κό βεβαί­ως ΚΤΕΛ
Σερ­ρών… Δεν γνω­ρί­ζου­με αν οι λόγοι της ανά­λη­ψης του έργου ήταν και
συμπα­τριω­τι­κοί… Η υπό­θε­ση, όμως δεί­χνει ότι τα ΚΤΕΛ παρά τις απα­ρά­δε­κτα χαμηλής
ποιό­τη­τας υπη­ρε­σί­ες, που προ­σφέ­ρουν έχουν το απο­κλει­στι­κό ανε­ξέ­λεγ­κτο προνόμιο
να πραγ­μα­το­ποιούν το υπε­ρα­στι­κό και τώρα και το αστι­κό συγκοι­νω­νια­κό έργο…

Οσο για τον ΟΣΕ, τα βλέ­πε­τε. Οι πελά­τες του βασικού
και ανα­νε­ω­μέ­νου δρο­μο­λο­γί­ου έχουν αρκε­τές πιθα­νό­τη­τες να περά­σουν μερι­κές ώρες στους
παρα­κεί­με­νους αγρούς… Πλάι στο χαλα­σμέ­νο ‘λευ­κό βέλος’, το τραί­νο, που υπόσχονταν
πολυ­τέ­λεια, άνε­ση, ταχύ­τη­τα. Ντά­ξει δεν είναι κακό…Ερχονται σε στε­νό­τε­ρη επαφή
με την φύση…

Οι ανε­πάρ­κειες πάντως του οργα­νι­σμού σε προσωπικό,
υπο­δο­μές αι επι­δο­τή­σεις ξεπερ­νά­νε κάθε προη­γού­με­νο… Και είχα­με στη­ρί­ξει τόσες
ελπί­δες τους Ιταλούς

Κατα­λή­γο­ντας, νομί­ζου­με ότι σας κατα­δεί­ξα­με, πως η
τήρη­ση των παρα­δό­σε­ων απο­τε­λεί υπέρ­τα­τη ελλη­νο­χρι­στια­νι­κή αρχή… Στην προκείμενη
περί­πτω­ση: τελευ­ταί­οι σε σιδη­ρο­δρο­μι­κές μετα­φο­ρές είμα­στε σε ολό­κλη­ρη την
Ευρώ­πη, με δια­φο­ρά αιώ­να και εκεί παραμένουμε…

Και καλά μας ταξί­δια με το SUV μας… 

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted