Γνωστή συνταγή για τους Ελληνικούς Σιδηρόδρομους…

Η αύξη­ση του εισι­τη­ρί­ου του τραί­νου, που προ­α­ναγ­γέλ­λε­ται να φτά­σει και στο 55% της σημε­ρι­νής τιμής είναι ο καλύ­τε­ρος τρό­πος, δοκι­μα­σμέ­νος και απο­τε­λε­σμα­τι­κός να θάψεις τα τραί­να στην χώρα πιο βαθειά από τα Τάρ­τα­ρα, που βρί­σκο­νται σήμε­ρα.
Πράγ­μα­τι, οι σιδη­ρο­δρο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες της χώρας είναι παν­θολ­μο­μο­λο­γου­μέ­νως άθλιες, και φέρ­νουν την Ελλά­δα πιο μακρυά από ολό­κλη­ρη την Ευρώ­πη –Δυτι­κή & Ανα­το­λι­κή- και εγγύ­τε­ρα στην γει­το­νι­κή μας Αφρι­κή. Δεν είμα­στε σε θέση να γνω­ρί­ζου­με το μερί­διο της ανα­φε­ρό­με­νης υπερ­πλη­θώ­ρας υπαλ­λή­λων, κακώς εξυ­πη­ρε­τού­ντων (αυτό το έχου­με βιώ­σει) στο συνο­λι­κό σκη­νι­κό της μαύ­ρης τρύ­πας του ΟΣΕ. Ολοι αυτοί λοι­πόν, διο­ρί­σθη­καν από τις κυβερ­νή­σεις των δύο μεγά­λων κομ­μά­των, που ασκού­σαν … «κοι­νω­νι­κή» πολι­τι­κή σε βάρος της κοι­νω­νί­ας και των ανα­γκών της μετα­τρέ­πο­ντας σοβα­ρούς και χρη­σι­μό­τα­τους δημό­σιους οργα­νι­σμούς σε πιθά­ρια των Δαναϊ­δων από άπο­ψη κόστους λει­τουρ­γί­ας. Ετσι ο καταγ­γελ­τι­κός λόγος των σημε­ρι­νών κυβερ­νώ­ντων για τα έργα και τις ημέ­ρες της ΝΔ στον ΟΣΕ και τού­μπα­λιν, μόνον θυμη­δία μπο­ρεί να προ­κα­λεί, αν όχι οργή για το χοντρό δού­λε­μα. Ο Ελλη­νι­κός σιδη­ρό­δρο­μος, έργο του εκσυγ­χρο­νι­στή πολι­τι­κού Χαρί­λα­ου Τρι­κού­πη έχει υπο­στεί τα πάν­δει­να από τους μετα­πράτ­τες δια­δό­χους στην κυβερ­νη­τι­κή εξου­σία μέχρι σήμε­ρα… Χρειά­στη­κε …αλη­θι­νός αγώ­νας των ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σε­ων για να φτά­σου­με να δια­θέ­του­με σιδη­ρο­δρο­μι­κό δίκτυο ….μικρό­τε­ρο (κυριο­λε­κτι­κά) από εκεί­νο που η χώρα είχε ανα­πτύ­ξει πριν από 140 χρό­νια, με ελά­χι­στο εκσυγ­χρο­νι­σμό των υπο­δο­μών του, με τρι­το­κο­σμι­κό επί­πε­δο εξυ­πη­ρέ­τη­σης, με παροι­μιώ­δεις καθυ­στε­ρή­σεις και ματαιώ­σεις δρο­μο­λο­γί­ων και ημιο­νι­κή βρα­δύ­τη­τα στην διεκ­πε­ραί­ω­ση των δια­δρο­μών του. Οι Ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις με …πρω­το­πο­ρία τις μετεμ­φυ­λια­κές και λαμπρή συνέ­χεια όλες τις μετα­πο­λι­τευ­τι­κές έκα­ναν τα αδύ­να­τα δυνα­τά για να πετύ­χουν το σημε­ρι­νό χάλι του ΟΣΕ, που κυρί­αρ­χα είναι χάλι πολι­τι­κής υπο­δο­μών και κοι­νω­νι­κο-οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης της χώρας.
Ο ΟΣΕ όλα αυτά τα χρό­νια δια­τη­ρού­σε ένα (και μονα­δι­κό) συγκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα ως επί­γειο συγκοι­νω­νια­κό μέσο: το φτη­νό­τε­ρο εισι­τή­ριό του… Σε όποιες λίγες περι­πτώ­σεις αυτό το πλε­ο­νέ­κτη­μα απο­δει­κνυό­νταν …απει­λη­τι­κό για τα ΚΤΕΛ, οι κυβερ­νώ­ντες εκπρό­σω­ποι των μετα­πρατ­τών έδι­ναν αμέ­σως την λύση: θεα­μα­τι­κή αύξη­ση του εισι­τη­ρί­ου του τραί­νου… Τυπι­κό παρά­δειγ­μα –τόχου­με ξανα­γρά­ψει- το τραι­νά­κι για το Λου­τρά­κι, που ξανα­λει­τούρ­γη­σε το 1992 με ενθαρ­ρυ­ντι­κό φόρ­το επι­βα­τών από και προς την Αθή­να… Χρειά­στη­κε μία νύχτα για να παρ­θεί η από­φα­ση διπλα­σια­σμού της τιμής του εισι­τη­ρί­ου του και ο … αγώ­νας δικαιώ­θη­κε. Το δρο­μο­λό­γιο στα­μά­τη­σε έως και σήμε­ρα…
Σήμε­ρα, λοι­πόν, που η χώρα περ­νά­ει την «κρί­ση» της και η τιμή του πετρε­λαί­ου συνε­χώς ανε­βαί­νει, ο νέο-Ελλην -έστω και ανα­γκα­στι­κά- σκέ­φτε­ται να εγκα­τα­λεί­ψει την Κολο­κο­τρω­ναί­ϊ­κη λεβε­ντιά και να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τα ΜΜΜ. Την ώρα, που και οι απει­λές κατά του περι­βάλ­λο­ντος γιγα­ντώ­νο­νται, θα ήταν λογι­κά αυτο­νό­η­τος ο σχε­δια­σμός ενός σοβα­ρού, ρελα­στι­κού και μακρο­πρό­θε­σμου προ­γράμ­μα­τος ανά­δει­ξης του τραί­νου σε λοκο­μο­τί­βα της εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης για τις συγκοι­νω­νια­κές και γενι­κό­τε­ρα τις μετα­φο­ρι­κές υπο­δο­μές της χώρας. Ετσι, θάπρε­πε να γίνε­ται… Αλλά επει­δή για τον μετα­πρά­τη νόμος είναι του δίκιο του μετα­φο­ρέα και όχι της κοι­νω­νί­ας τα Ελλη­νι­κά τραί­να ετοι­μά­ζο­νται να τινά­ξουν τα πέτα­λα. Η τιμο­λο­για­κή επι­βά­ρυν­ση, που με μαθη­μα­τι­κή βεβαιό­τη­τα θα μειώ­σει το πελα­το­λό­γιο των τραί­νων ένα στό­χο μπο­ρεί να έχει. Να βρο­ντο­φω­νά­ξου­με όλοι μαζί οι «λογι­κά» σκε­πτό­με­νοι: κλεί­στε τον ΟΣΕ. Τέρ­μα τα τραί­να… Θα πρό­κει­ται δηλα­δή για μία γενί­κευ­ση της λογι­κής του κλει­σί­μα­τος σημε­ρι­νών δρο­μο­λο­γί­ων, ιδιαί­τε­ρα στην Πελο­πόν­νη­σο επει­δή είναι … «ζημιο­γό­να». Ο θρί­αμ­βος του παρα­λο­γι­σμού: πονά­ει κεφά­λι, κόβει κεφά­λι… Αντί να υπάρ­ξουν μέτρα άμε­σα και μεσο-μακρο­πρό­θε­σμα για ανα­τρο­πή των όρων της ζημιο­γό­νου λει­τουρ­γί­ας, επι­λέ­γε­ται η εύκο­λη λύση του κλει­σί­μα­τος… Κλεί­σι­μο όμως των τραί­νων στον 21ο αιώ­να, σημαί­νει στρο­φή προς τα πίσω. Σημαί­νει σκο­τα­δι­σμός και περι­φρό­νη­ση των πιο στοι­χειω­δών δικαιω­μά­των των πολι­τών, που ζητούν ασφα­λή, ταχεία, αξιο­πρε­πή και μη ρυπο­γό­να μετα­κί­νη­ση σε ολό­κλη­ρη την χώρα, χωρίς να χρειά­ζε­ται να ξαμο­λά­νε στην άσφαλ­το τις ατί­θα­σες δεκά­δες ή εκα­το­ντά­δες των αλό­γων τους, που ρυπαί­νουν, φθεί­ρουν, σκοτώνουν…

Οφεί­λου­με, όμως να παρα­δε­χτού­με χωρίς αντί­λο­γο, πως οι σημε­ρι­νοί -όπως και οι χτε­σι­νοί- κυβερ­νώ­ντες έχουν έναν σπου­δαίο σύμ­μα­χο: το χαμη­λό επί­πε­δο της πολι­τι­κής μας (ανα­φε­ρό­με­νης στον πολί­τη) συνεί­δη­σης. Η δική μας ανο­χή και υπο­τα­γή μπο­ρούν να επι­τρέ­πουν τέτοιες πολι­τι­κές και στον τομέα των μετα­φο­ρών… Ελά­χι­στοι συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι πολί­τες κατέ­βη­καν σε δια­μαρ­τυ­ρί­ες για το κλεί­σι­μο δρο­μο­λο­γί­ων του ΟΣΕ … Σχε­δόν γρα­φι­κοί στην χώρα, που οι πολι­τι­κοί της – ιδιαί­τε­ρα οι “προ­ο­δευ­τι­κοί- περη­φα­νεύ­ο­νται για τον υψη­λό δεί­κτη πολι­τι­κής συνεί­δη­σης και εγρήγορσης…