Τουλάχιστον μας ετοιμάζουν …ψυχολογικά

👀Η εξαι­ρε­τι­κά πρώ­ι­μη ανά­καμ­ψη των ημε­ρή­σιων κρου­σμά­των, νωρίτερα
απ’ ότι την φαντά­ζο­νταν οι αρμό­διοι μαζί με τα δεδο­μέ­να για την μολυσματικότητα
του στε­λέ­χους δέλ­τα ανα­γκά­ζουν ειδι­κούς και κυβερ­νη­τι­κούς τηλε­α­στέ­ρες να κρούουν
συνο­φρυω­μέ­νοι τον κώδω­να του κιν­δύ­νου: αν δεν προ­σέ­ξου­με θα επέλ­θει τέταρτο
κύμα της παν­δη­μί­ας…

Πρό­κει­ται για απί­στευ­τη υπο­κρι­σία, την ώρα που η εξου­σία με την
συνε­πι­κου­ρία της “επι­στή­μης” προ­χω­ρά­ει γορ­γά τα βήμα­τα της “απε­λευ­θέ­ρω­σης” για
το “καλό” της οικο­νο­μί­ας, βεβαί­ως, βεβαί­ως… Κωμι­κο­τρα­γι­κή σημειο­λο­γι­κά η
αναγ­γε­λία της κατάρ­γη­σης των μασκών σε ανοι­χτούς χώρους (εκτός και υπάρχει
συνω­στι­σμός!!!), την ίδια μέρα που ο ΠΟΥ συνι­στού­σε να εξα­κο­λου­θούν να φοράνε
μάσκες οι εμβο­λια­σμέ­νοι… Ηδη, ένα γεμά­το δεκα­ή­με­ρο μετά την από­φα­ση για την χαλάρωση
της μασκο­φο­ρί­ας, είναι ηλί­ου φαει­νό­τε­ρο  πως
η κοι­νή γνώ­μη πανη­γυ­ρί­ζει εμπρά­κτως την … απαλ­λα­γή, εκτός ορι­σμέ­νων …γρα­φι­κών,
δει­λών, καθυ­στε­ρη­μέ­νων… Οι ψεκα­σμέ­νοι τώρα δικαιώνονται…

Η πρό­βλε­ψη του 4^ου κύμα­τος, πέρα από την τρομοκράτηση
-χωρίς αντί­κρυ­σμα- του κοι­νού δεν μετα­βάλ­λει ούτε κατ’ ελά­χι­στο την κυβερνητική
φιλε­λεύ­θε­ρη πολι­τι­κή… Δεν περι­μέ­να­με βέβαια κάτι καλύ­τε­ρο… Ομως, θα ήταν εύλογο,
πως με βάση τις θλι­βε­ρές πανευ­ρω­παϊ­κές πρω­τιές μας, κάποιες δια­κη­ρύ­ξεις για μέτρα
στον τομέα των κοι­νω­νι­κών υπο­δο­μών θα ακού­γο­νταν τουλάχιστον… 

Εντού­τοις ούτε φωνή ούτε
ακρό­α­ση για:

-ενί­σχυ­ση του ΕΣΥ σε κλί­νες, κλί­νες ΜΕΘ, ανα­πνευ­στή­ρες και
ιδιαί­τα­τα ιατρι­κό και νοση­λευ­τι­κό προσωπικό. 

-αύξη­ση των σχο­λι­κών χώρων για αραί­ω­ση των μαθη­τών ανά τμή­μα με αυτονόητη
αύξη­ση του αριθ­μού νηπια­γω­γών, δασκά­λων και καθηγητών.

-ριζι­κή ανα­νέ­ω­ση και επέ­κτα­ση του στό­λου των οχη­μά­των στα ΜΜΜ
ώστε να πάψουν λεω­φο­ρεία, τραμ και μετρό να απο­τε­λούν χώρους μαζι­κής διά­δο­σης του
ιού και παρα­γω­γής των μεταλ­λά­ξε­ών του…

Το τρα­γι­κό­τε­ρο: Η κοι­νω­νία όντας επι­βα­ρυ­μέ­νη, ταλαι­πω­ρη­μέ­νη και
προ­βλη­μα­τι­σμέ­νη από τις θλι­βε­ρές συνέ­πειες των κυβερ­νη­τι­κών ανα­κο­λου­θιών είναι
ταυ­τό­χρο­να απελ­πι­στι­κά μοι­ρο­λα­τρι­κή περι­μέ­νο­ντας το θαύμα… 

Εξάλ­λου, όπο­τε λήξει η παν­δη­μία θα πανη­γυ­ρί­σου­με την …νίκη. Με πολλές
χιλιά­δες απώ­λειες ελπί­δων, ορα­μά­των και ζωών… Που θα μπο­ρού­σαν -θα μας πουν- να
είναι πολύ περισ­σό­τε­ρες αλλά ευτυ­χώς …θα τα έχου­με κατα­φέ­ρει εξαι­ρε­τι­κά… Αντε
και ενός λεπτού σιγή σε βαθιά συγκι­νη­τι­κή ατμό­σφαι­ρα θα αρτιώ­σει την κορύφωση
του φινά­λε…