H Kομμούνα μάχεται… - Φαιακία

H Kομμούνα μάχεται…

Ο φίλ­τα­τος Δημή­τρης Λεβέ­ντης ανα­κα­λεί στη μνή­μη μας τις σπου­δαί­ες, τις μεγά­λες τις ιστο­ρι­κές μέρες της Παρι­σι­νής κομμ­μού­νας, που σημά­δε­ψαν την σκέ­ψη και την δρά­ση των επα­να­στα­τών, όπου γης… Απο­λύ­τως επί­και­ρη αυτή η ανά­κλη­ση σε χρό­νους δύσκο­λους και γκρίζους…


Προ­χτές έκλει­σαν 154 χρό­νια από την έκρη­ξη της “Παρι­σι­νής Κομ­μού­νας”, ενός από τα σπου­δαιό­τε­ρα κοι­νω­νι­κά πει­ρά­μα­τα που σήμα­δε­ψαν τους αιώνες! 

Η εργα­τι­κή τάξη του Παρι­σιού αρνεί­ται να αφο­πλι­στεί μετά την ήττα του στρα­τού από τους Πρώσ­σους. Στή­νο­νται οδο­φράγ­μα­τα και η αντί­στα­ση μετα­τρέ­πε­ται σε εξέγερση. 

Αρχί­ζει η ηρω­ι­κή Κομ­μού­να του Παρι­σιού, που θα ζήσει 72 ημέ­ρες, ” le temps des cerises (ο και­ρός των κερα­σιών) όπως απο­κα­λούν οι Γάλ­λοι την σύντο­μη αυτή κοι­νω­νι­κή άνοι­ξη. Για πρώ­τη φορά στην ιστο­ρία της ανθρω­πό­τη­τας, η κρα­τι­κή εξου­σία πέρα­σε, έστω και για σύντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα, στα χέρια της εργα­τι­κής τάξης και όχι σε δεξιούς η “προ­ο­δευ­τι­κούς” υπαλ­λή­λους του συστή­μα­τος που εναλ­λάσ­σο­νται σε κυβερ­νή­σεις της αστι­κής εξου­σί­ας κοροϊ­δεύ­ο­ντας τον κόσμο.

Και την άσκη­σαν όχι μόνο οι εργά­τες γαλ­λι­κής κατα­γω­γής… Εντά­χθη­καν στα όργα­να απο­φά­σε­ων Πολω­νοί και Ιτα­λοί αξιω­μα­τι­κοί, Ρωσί­δες ποι­ή­τριες, Ούγ­γροι δια­νο­ού­με­νοι, Αφρι­κά­νοι Ζουά­βοι, Γερ­μα­νοί λιπο­τά­κτες, Βέλ­γοι αγρότες… 

Η Κομ­μού­να απέ­δω­σε αμέ­σως υπη­κο­ό­τη­τα στους ξένους: «Λαμ­βά­νο­ντας υπό­ψη ότι η σημαία της Κομ­μού­νας είναι αυτή της οικου­με­νι­κής Δημο­κρα­τί­ας, θεω­ρώ­ντας ότι κάθε πόλη έχει δικαί­ω­μα να δίνει τον τίτλο του πολί­τη στους αλλο­δα­πούς που την υπη­ρε­τούν.

Απλές αλή­θειες!

Στον τελευ­ταίο πρό­λο­γο στη Γερ­μα­νι­κή έκδο­ση του “Κομ­μου­νι­στι­κού Μανι­φέ­στου”, που υπο­γρά­φε­ται και από τους δυο συγ­γρα­φείς του, με ημε­ρο­μη­νία 24 Ιου­νί­ου 1872, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρί­ντριχ Ένγκελς γρά­φουν πως :

το πρό­γραμ­μα του “Μανι­φέ­στου έχει πλέ­ον ξεπε­ρα­στεί σε ορι­σμέ­να μέρη, για­τί η Κομ­μού­να από­δει­ξε ότι η εργα­τι­κή τάξη δεν μπο­ρεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοι­μη κρα­τι­κή μηχα­νή και να τη βάλει σε κίνη­ση για τους δικούς της σκο­πούς“.

Ο Ένγκελς έγρα­ψε ότι η Κομ­μού­να ήταν “…το τσά­κι­σμα της παλιάς κρα­τι­κής εξου­σί­ας και η αντι­κα­τά­στα­σή της από μια και­νού­ρια, αλη­θι­νά δημο­κρα­τι­κή εξου­σία” και ότι “τον σοσιαλ­δη­μο­κρά­τη φιλι­σταίο τον πιά­νει ξανά ιερός τρό­μος όταν ακού­ει τις λέξεις “δικτα­το­ρία του προλεταριάτου”.

Ε, λοι­πόν, κύριοι, θέλε­τε να μάθε­τε τι λογής είναι αυτή δικτα­το­ρία; Κοι­τά­χτε την Παρι­σι­νή Κομ­μού­να. Αυτή ήταν η δικτα­το­ρία του προ­λε­τα­ριά­του

(Πρό­λο­γος στο έργο του Μάρξ:”Ο Εμφύ­λιος πόλε­μος στην Γαλλία).

Να κλεί­σου­με με ένα από­σπα­σμα από επι­στο­λή του Γου­σταύ­ου Κουρ­μπέ δημιουρ­γού του εξαί­σιου πίνα­κα “Η κατα­γω­γή της ζωής” προς τους γονείς του στις 30 Απρί­λη ‘1871.

Αλη­θι­νός παρά­δει­σος είναι το Παρί­σι. Δεν υπάρ­χει ίχνος αστυ­νο­μί­ας, καθό­λου ηλι­θιό­τη­τα, σε καμία περί­πτω­ση κλί­μα αυστη­ρό­τη­τας, καμία φιλο­νι­κία. Το Παρί­σι πάει μόνο του σαν βρί­σκε­ται πάνω σε ρόδες

Αναρ­τού­με ένα πιο σύγ­χρο­νο ύμνο της Κομ­μού­νας, “Η κομ­μού­να μάχε­ται” από την σπου­δαία ται­νία του Μπερ­τράν Ταβερ­νιέ “Ο δικα­στής κι ο δολοφόνος”(1976) τον ερμη­νεύ­ουν η νεό­τα­τη τότε Ιζα­μπέλ Υπέρ και ο ίδιος συν­θέ­της του τρα­γου­διού -εμβλη­μα­τι­κός στι­χουρ­γός της γαλ­λι­κής αναρ­χί­ας Ζάν Ροζέ Κωσσιμόν.

Μιά από­πει­ρα από­δο­σης στα ελλη­νι­κά, της ιστο­ρί­ας ενός ερω­τευ­μέ­νου νεα­νι­κού ζευ­γα­ριού στα οδοφράγματα.

Aγά­πη μου δίχως αμφι­βο­λία δεν είχα­με τύχη

Ήταν ο πόλεμος

και είμα­στε είκο­σι χρονών

Ο χει­μώ­νας του ’70 κεί­νος ο χει­μώ­νας των βασάνων

κι ακό­μα χει­ρό­τε­ρα της μιζέριας

Τού­τη την νέα άνοιξη

θα ανθί­σουν τα λιλά

ψηλά στην Μπελβίλ

από τις πλα­γιές της Μπύτ

από το δάσος της Μεντόν

θα πάμε να τα συλλέξουμε

σε και­ρούς ευκολότερους

Η Κομ­μού­να μάχεται

κι αύριο θα νικήσουμε !

Αφου­γκρα­στή­κα­με την φωνή των συντρόφων

” Οι απαί­σιοι Βερσαλιέροι

πλη­σιά­ζουν στο Παρίσι”

Μού είπες τότε :

Με σένα, θα κατέ­βω στα οδοφράγματα

ή θέση της γυναίκας

είναι δίπλα στον άντρα της”

Όταν ο πρώ­τος από μας έπε­σε στο λιθόστρωτο

κατρα­κυ­λώ­ντας μπρο­στά μας

με μια σφαί­ρα στο μέτωπο

Έσκυ­ψες επά­νω του κι έκλει­σες τα βλέφαρα

Η Κομ­μού­να μάχεται

κι αύριο θα νικήσουμε !

Εργά­τες, αγρότ­τες ας ενώ­σου­με την οργή μας !

Συμ­φο­ρά σε κεί­νους που μας κλέβουν

εξευ­τε­λί­ζο­ντάς μας

Απαι­τού­με σεβα­σμό και μισθούς δίκαιους

Τα κατώ­φλια των σχο­λειών ανοι­χτά στα παι­διά μας

Οι γονείς μας δεν ήξε­ραν ούτε γρα­φή ούτε ανάγνωση

τους θεω­ρού­σαν κτηνάνθρωπους

κι εκεί­νοι σκύ­βαν στη βρισιά

Η ισό­τη­τα η αληθινή

ανή­κει σε κεί­νον που την επιθυμεί…

Η Κομ­μού­να μάχεται

κι αύριο θα νικήσουμε !

Οι βαλέ­δες των τυράν­νων ήταν περισσότεροι

ανα­γκα­στή­κα­με να παραδοθούμε

Θα μας τουφεκίσουν

Αλλά της ελπί­δας μας η κραυγή

που θα ξεπη­δή­σει απ΄ τις σκιές

θ’ακουστεί σε όλο το κόσμο

και δεν θα ξεχα­στεί ποτέ

Στρα­τιώ­τες υπακούστε !

στις δια­τα­γές των αρχη­γών σας

να μας εκτελέσουν

στη καρ­διά σημαδέψτε

απ΄το χυμέ­νο μας αίμα

θα γεν­νη­θεί η λευτεριά .

Η Κομ­μού­να μάχεται

και είμα­στε οι νικητές.



0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted