Και όμως υπάρχουν τέτοια διαμάντια αστυνόμοι!!!

👉Το κεί­με­νο που ακο­λου­θεί έχει ειση­γη­τή και κοι­νο­ποιού­ντα στην
ΦΑΙΑΚΑΙΑ τον φίλ­τα­το Στέ­φα­νο Πάντο  και συγ­γρα­φέα φίλο του αστυ­νο­μι­κό… Ενδιαφέρον
ποι­κι­λο­τρό­πως κεί­με­νο… Αρχί­ζου­με με την εισα­γω­γή του Στέ­φα­νου και έπε­ται το
κυρί­ως κείμενο…

Γρά­φει πολύ σωστά ο φίλος Αστυ­νό­μος Μιχά­λης Λώλης,
αξιω­μα­τι­κός της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας που προ­ή­χθη αυτές τις μέρες από
υπα­στυ­νό­μος Α. Και ονει­ρεύ­ο­μαι πως θα ήταν η κοι­νω­νία εάν οι αστυ­νό­μοι, τα
σώμα­τα ασφά­λειας και οι πολί­τες σκε­φτό­ντου­σαν και ζού­σαν όπως γρά­φει ο Μιχάλης
Λώλης…

Αστυ­νό­μος πια, ακό­μα ένα αστέ­ρι στους ώμους, προ­α­γω­γή γαρ.

Συγ­χα­ρη­τή­ρια σε όλους τους Αξιω­μα­τι­κούς για τη προ­α­γω­γή τους με
την ευχή για ανοι­χτά μυα­λά και καρ­διές στην ανθρώ­πι­νη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα, με μόνη
μας επι­δί­ω­ξη πρω­τί­στως να μας εκτι­μούν ως Ανθρω­πο, ώστε να μας σεβα­στούν ως
Αξιωματικό. 

Ύστε­ρα από 17 χρό­νια στην Αστυ­νο­μία και στα έδρα­να των
Πανε­πι­στη­μί­ων, όπως και με βάση όσα πηγά­ζουν από το πόνη­μα του Κωνσταντίνου
Τσά­τσου που διδά­χτη­κα, ενός εξαί­ρε­του νομι­κού, καθη­γη­τή, ακα­δη­μαϊ­κού και πρώην
Προ­έ­δρου της Δημοκρατίας.

Όσοι Αστυ­νο­μι­κοί τολ­μούν ακό­μα να προ­σβλέ­πουν με καχυ­πο­ψία και
κρί­νουν αρνη­τι­κά, κάθε  υψη­λή σύγχρονη
ηθο­πλα­στι­κή απο­στο­λή όσων έχουν όλα τα προ­σό­ντα και εργά­ζο­νται ευσυ­νεί­δη­τα και
με επαγ­γελ­μα­τι­σμό, δεν υπάρ­χει λόγος να σε πτο­ούν. Ανά­γκα­σέ τους να δουν και να
σου πουν τι γίνε­ται στις υπο­κρι­τι­κές κοι­νω­νί­ες εκεί­νες που ιδιαί­τε­ρα αυτοί
θαυ­μά­ζουν και ας σε αφή­σουν και εσέ­να ήσυ­χο να κάνεις το επαγ­γελ­μα­τι­κό χρέος
σου. Με τη μεγά­λη μάλι­στα υπέρ της δικής σου απο­στο­λής δια­φο­ρά, ότι εσύ θα
βοη­θή­σεις στο πλά­σι­μο ελευ­θέ­ρων ανθρώ­πων, ανθρώ­πων που ελεύ­θε­ρα σκέ­πτο­νται και
εκφρά­ζο­νται και ανα­πτύσ­σουν τη προ­σω­πι­κό­τη­τα και δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τά τους, μέσα στα
ευρύ­τα­τα πλαί­σια ενός ευνο­μού­με­νου κρά­τους δικαίου.

Σε όλα αυτά σημα­ντι­κός είναι ο ρόλος της προ­σω­πι­κό­τη­τας και οι
ιδιαί­τε­ρες ικα­νό­τη­τες του κάθε Αξιω­μα­τι­κού. Αυτό το «ταλέ­ντο» έχει τρεις
δια­στά­σεις που απο­τε­λούν και τις συνι­στώ­σες του: την επι­δε­ξιό­τη­τα, τις γνώσεις
και τον χαρα­κτή­ρα, οι οποί­ες καθο­ρί­ζουν το επί­πε­δο του:

-Η επι­δε­ξιό­τη­τα ανα­φέ­ρε­ται στις εν γένει ικα­νό­τη­τες του κάθε
ατό­μου, στην ευφυ­ΐα και στις βάσεις που έχει ως άνθρωπος.

– Οι γνώ­σεις ανα­φέ­ρο­νται στην την ανώ­τε­ρη και ανώ­τα­τη ακαδημαϊκή
μόρ­φω­ση, την άρτια επαγ­γελ­μα­τι­κή εκπαί­δευ­ση που έχει πάρει και τέλος τις
εμπει­ρί­ες του.

– Τέλος, ο χαρα­κτή­ρας έχει να κάνει με το ηθι­κό υπό­βα­θρο του
ατό­μου και τις αξί­ες του, τους στό­χους και τα πιστεύω του, τα προ­σω­πι­κά του
κίνη­τρα και το πνεύ­μα συνερ­γα­σί­ας και ομα­δι­κό­τη­τας. Δυστυ­χώς  πολ­λοί αντλούν τις συντη­ρη­τι­κές αξί­ες και
ανα­πα­ρά­γουν αφη­γή­μα­τα του παρελ­θό­ντος, ανί­κα­νοι να προ­σαρ­μο­στούν στα σύγχρονα
επαγ­γελ­μα­τι­κά δεδο­μέ­να και διοι­κούν αυταρ­χι­κά, απαι­τώ­ντας τον σεβα­σμό των
υφι­στα­μέ­νων και όχι κερ­δί­ζο­ντας τον.

Σήμε­ρα ο καλός Αξιω­μα­τι­κός πρέ­πει να είναι και ένας δόκιμος
επι­στή­μων υψη­λής στάθ­μης, άξιος μάλι­στα να παρα­κο­λου­θεί και να χρησιμοποιεί
όλες τις σύγ­χρο­νες επι­στη­μο­νι­κές προ­ό­δους που σχε­τί­ζο­νται με τα καθήκοντα
του.  Πρέ­πει να είναι ικα­νός να
χει­ρί­ζε­ται και θέμα­τα που ανή­κουν στους κλά­δους των νομι­κών και κοινωνικών
επι­στη­μών. Πρέ­πει να κατέ­χει το ρόλο της επο­πτεί­ας όλου του πλαι­σί­ου, προς όλες
τις κατευ­θύν­σεις όπου η πρά­ξη του μπο­ρεί να έχει επι­πτώ­σεις. Εκεί χρειάζεται
επαγ­γελ­μα­τι­σμός, ο συν­δυα­σμός της σωφρο­σύ­νης με την τόλ­μη και ικα­νό­τη­τα της
άμε­σης επα­φής με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και κυρί­ως με το Πολί­τη, στον οποίο πρέπει
να είναι συμπα­ρα­στά­της και όχι απέ­να­ντι του.

Μέσα στο ευρύ πλαί­σιο των προ­σό­ντων ενός Αξιωματικού,
περι­λαμ­βά­νε­ται η εντι­μό­τη­τα στις συναλ­λα­γές, η φιλαλ­λη­λία, η ανθρω­πιά που
αντι­τί­θε­ται στη βία, στο μίσος, στο φθό­νο, που γεν­νούν το Ρατσι­σμό και τις
Δια­κρί­σεις. Η απαλ­λα­γή λοι­πόν από στε­ρε­ό­τυ­πα και προ­κα­τα­λή­ψεις είναι αναγκαία
συν­θή­κη για έναν σύγ­χρο­νο επαγ­γελ­μα­τία Αξιω­μα­τι­κό, που δεν είναι καθηλωμένος
στο συντη­ρη­τι­κό παρελ­θόν και σε ανα­χρο­νι­στι­κές ιδέ­ες και αντι­λή­ψεις και να
μάχε­ται όσους τις μετέρ­χο­νται και είναι τρο­χο­πέ­δη στην εξέ­λι­ξη και πρό­ο­δο των
Ανθρω­πί­νων Δικαιωμάτων.

Πρέ­πει να αισθαν­θεί την Ελλά­δα ολό­κλη­ρη σαν μια ευρύτατη
κοι­νω­νία για το καλό της οποί­ας έχει χρέ­ος να εργα­σθεί και να αγω­νι­σθεί, με τη
συμπε­ρί­λη­ψη κάθε ανθρώ­που που βρί­σκε­ται και ζει στη χώρα, χωρίς Διακρίσεις
φυλής, θρη­σκεί­ας, σεξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού και ταυ­τό­τη­τας φύλου.

Η Αστυ­νο­μία οφεί­λει να μας διδά­σκει και στο ηθι­κό πεδίο, ώστε να
μπο­ρεί να συλ­λά­βει ο Αξιω­μα­τι­κός τα κοι­νω­νι­κά του καθή­κο­ντα, ως λειτούργημα,
τον ορθό τρό­πο ζωής που εξα­σφα­λί­ζει την ελευ­θε­ρία και την ανθρω­πιά στις
κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις. Χωρίς υπερ­βο­λές και ανα­γω­γή των καθη­κό­ντων σε ψεύτικους
ηρω­ι­σμούς, αλλά με επαγ­γελ­μα­τι­σμό. Ο Αστυ­νο­μι­κός δεν είναι ήρω­ας, αλλά
επαγγελματίας.

Από αυτή την αγω­γή μόνη της, πρέ­πει να ανα­κύ­πτει η έννοια του
Αστυ­νο­μι­κού ως μέρους της ευρύ­τα­της κοι­νω­νί­ας. Και έτσι με διδα­χή ουσιαστική
και τίμια, χωρίς τους πολυ­με­τα­χει­ρι­σμέ­νους κού­φιους ρητο­ρι­σμούς, φωτί­ζε­ται στην
ψυχή του κάθε Ανθρώ­που, κάθε πολί­τη με φως πιο δυνα­τό, πιο καθαρό.

Μη ξεχνά­με οι Αξιω­μα­τι­κοί ότι όλα τα λει­τουρ­γή­μα­τα μέσα στην
πολι­τεία αντλούν την εξου­σία τους, από το λαό, από το κάθε Άνθρω­πο, που ζει
στην ελλη­νι­κή επι­κρά­τεια. Ο καθέ­νας οφεί­λει να πράτ­τει, για­τί τότε μόνο και το
σύνο­λο μπο­ρεί να προ­ο­δεύ­ει, όταν πρώ­τος εσύ πρέ­πει να δεί­ξεις με κάθε σου πράξη
και με κάθε σου λέξη ότι τον σέβε­σαι και τον υπηρετείς.

Με αυτή την συμπε­ρι­φο­ρά ως Αξιω­μα­τι­κός ωφε­λείς το σύνολο,
παρα­δειγ­μα­τί­ζεις τους υφι­στα­μέ­νους σου αλλά και τους πολί­τες και σφυ­ρη­λα­τείς το
βαθύ δεσμό που πρέ­πει να συν­δέ­ει την Αστυ­νο­μία και την κοι­νω­νία, τον κάθε καλό
Άνθρω­πο με τους υπε­ρα­σπι­στές του, τον κάθε ελεύ­θε­ρο άνθρω­πο με εκεί­νους που
πρέ­πει να είναι, πάνω από όλα, οι υπε­ρα­σπι­στές της ελευ­θε­ρί­ας, του σεβα­σμού και
της προ­στα­σί­ας του πολίτη.