Τόση βαβούρα για ένα γράμμα της αλφαβήτου…

Το Δέλ­τα είναι το
τέταρ­το γράμ­μα της Ελλη­νι­κής αλφα­βή­του… Στο λατι­νι­κό και τα εξ αυτού αλφάβητα
αντι­κα­θί­στα­ται από το D, που ουσια­στι­κά είναι
το ίδιο αφού είναι συζη­τή­σι­μη τόσο η μορ­φή γρα­φής όσο και η προ­φο­ρά του Δ από
τους αρχαί­ους μας προγόνους… 

Αυτή η εισαγωγή
ανα­γκαία για να υπο­γραμ­μί­σου­με, πως το Δ είναι απλά ένα από τα 24 γράμ­μα­τα της
αλφα­βή­του μας… Το Δ είναι και το πρώ­το γράμ­μα της λέξης Δήμος, δημό­σιο κ.λ.π.
Ως επί­θε­το το “δημό­σιος, -α, -ο” προσ­διο­ρί­ζει κατά κανό­να τον ιδιοκτησιακό
χαρα­κτή­ρα ενός αγα­θού, μίας υπη­ρε­σί­ας, μίας επι­χεί­ρη­σης… Πράγ­μα, που δηλώνει,
πως η συγκε­κρι­μέ­νη επι­χεί­ρη­ση έχει πρω­τα­γω­νι­στι­κό χαρα­κτη­ρι­στι­κό την μέριμνα
υπέρ του δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος, του συμ­φέ­ρο­ντος των πολι­τών… Ολων και εξ ίσου…
Αντί­στρο­φα, ο όρος “ιδιω­τι­κός, -η, ο” προσ­διο­ρί­ζει την συνή­θως ατο­μι­κή ή την
ολι­γο­προ­σω­πι­κή ιδιο­κτη­σία του φορέα… Βέβαια, μέσω της ανά­πτυ­ξης του χρηματιστηριακού
καπι­τα­λι­σμού έχου­με πλει­στά­κις να κάνου­με με πολ­λούς ιδιο­κτή­τες… Στην ουσία, με
πολ­λούς μετό­χους, που βολεύ­ουν και πει­θαρ­χούν στους κύριους
ιδιο­κτή­τες-μετό­χους, που χρη­σι­μο­ποιούν το χρη­μα­τά­κι των πολ­λών κατά βού­λη­ση. Το
αστείο είναι πώς όλοι -μεγά­λο- και μικρο-μέτο­χοι απο­λαμ­βά­νουν την ηδο­νή της
ιδιο­κτη­σί­ας τους και καμώ­νο­νται -κυρί­ως οι μικροί-, πως μπο­ρούν να κάνουν ό,τι
θέλουν…

Από την τελευταία
20ετία του 20^ου αιώ­να και μέχρι τώρα ένας πανι­κός ιδιωτικοποιήσεων
έχει κατα­λά­βει τις  οικο­νο­μί­ες του “ελευ­θέ­ρου”
κόσμου, που μετά τις γεω­πο­λι­τι­κές μετα­βο­λές, που παρεμ­βλή­θη­καν, έχουν
ξεσα­λώ­σει… Στην δια­δρο­μή των τελευ­ταί­ων 40 χρό­νων συστη­μα­τι­κά και σταθερά
πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε εκποί­η­ση των σημα­ντι­κό­τε­ρων κλά­δων της οικο­νο­μί­ας και
σημα­ντι­κών αξό­νων της κοι­νω­νι­κής ζωής προ­σφο­ρά στην …”ανά­πτυ­ξη”. Την ίδια ώρα,
που η ανερ­γία διο­γκώ­νε­ται, οι μισθοί και οι συντά­ξεις μειώ­νο­νται θεα­μα­τι­κά, οι
συν­θή­κες εργα­σί­ας επι­δει­νώ­νο­νται απει­λη­τι­κά για την υγεία και την ζωή των
εργα­ζό­με­νων… Η παι­δεία γίνε­ται όλο και πιο απρό­σι­τη ή/και όλο και χει­ρό­τε­ρη για
τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα… Όπως και η προ­στα­σία της Υγεί­ας και τα συστή­μα­τα μεταφορών…
Η ποιό­τη­τα της καθη­με­ρι­νής ζωής επι­βα­ρύ­νει την σωμα­τι­κή και ψυχι­κή ακεραιότητα…
Ο ΠΟΥ προει­δο­ποιεί για επερ­χό­με­νες παν­δη­μί­ες από­λυ­τα εξαρ­τη­μέ­νες με τις
παγκό­σμιες κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες. Οι κλι­μα­τι­κές μετα­βο­λές έχουν μετα­τρα­πεί σε
ανοι­χτή απει­λή για την δια­τή­ρη­ση της ζωής στον πλα­νή­τη ενώ σενά­ρια τρόμου
εκτυ­λίσ­σο­νται μέσα από από­λυ­τα ρεα­λι­στι­κές και επι­στη­μο­νι­κά τεκμηριωμένες
προβλέψεις… 

Τίπο­τε, όμως από όλα
αυτά δεν δημιουρ­γεί έκπλη­ξη ή δεν δικαιού­ται να εκπλήσ­σει ακό­μη και τους
αφε­λέ­στε­ρους “ερα­στές” της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας εκτός και αν είναι οι ίδιοι
οι …κατέ­χο­ντες. Για­τί θεμε­λιώ­δης δια­φο­ρά της ιδιω­τι­κής από την δημόσια
επι­χεί­ρη­ση είναι η απεύ­θυ­νη του κέρ­δους… Κανείς σοβα­ρός δεν φτιά­χνει δική του
επι­χεί­ρη­ση αν δεν τον ενδια­φέ­ρει πρω­τί­στως και υπε­ρά­νω όλων το δικό του κέρδος,
το όφε­λος της επι­χεί­ρη­σής του… Αλλιώς θα είναι ένας ανό­η­τος ρομα­ντι­κός, που θα
βάλει ένα περή­φα­νο λου­κέ­το από τις πρώ­τες μέρες λειτουργίας… 

Ευτυ­χώς για τον
καπι­τα­λι­σμό δεν υπάρ­χουν πολ­λοί τέτοιοι ανό­η­τοι… Αντι­θέ­τως υπάρ­χουν πάρα πολλοί
ανό­η­τοι, που νομί­ζουν πως αυτοί και μόνον αυτοί θα τα κατα­φέ­ρουν σε βάρος όλων
των άλλων και θα γίνουν τα μεγά­λα αφε­ντι­κά… Ρίχνο­νται, λοι­πόν στην μάχη
αλλη­λο­ε­ξό­ντω­σης, που δίνει ζωο­γό­νο ύδωρ και τρο­φή στον καπιταλισμό…

Η υγι­ής ιδιωτική
επι­χεί­ρη­ση οφεί­λει να γρά­φει το κοι­νω­νι­κό όφε­λος στα παλιό­τε­ρα των υποδημάτων
της για να παρα­μεί­νει …υγι­ής. Αν -κατά σύμ­πτω­ση- το ιδιω­τι­κό κέρ­δος συμπί­πτει με
τα αιτή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας, τόσο το καλύ­τε­ρο για τον προ­πα­γαν­δι­στι­κό μηχανισμό
της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας… Που έτσι και αλλιώς θα φρο­ντί­σει με χίλους τρόπους
να που­λά­ει φύκια για μετα­ξω­τές κορ­δέ­λες στο ευρύ κοι­νό, την ιδε­ο­λο­γι­κή και
ηθι­κή υπο­τα­γή του οποί­ου φρο­ντί­ζει με χίλιους διαρ­κώς ανα­νε­ω­νό­με­νους τρόπους… 

Η ανερ­γία, λοι­πόν, η
φτώ­χια, η πεί­να, η ταλαι­πω­ρία, η μιζέ­ρια, η ρύπαν­ση, η περι­βαλ­λο­ντι­κή απειλή
δεν είναι …κατά­ρες της φύσης αλλά συνε­πή απο­τε­λέ­σμα­τα ενός κοινωνικού
συστή­μα­τος, που για να είναι υγιές και ανθη­ρό πρέ­πει να αντι­στρα­τεύ­ε­ται συνεχώς
εργα­ζό­με­νους και κοι­νω­νία για να ρίχνει το κόστος της εργα­σί­ας και να αυξάνει
το ποσο­στό κέρ­δους… Και αυτό, όχι για­τί είναι κακό και μοχθη­ρό αλλά πολύ απλά
για­τί έτσι είναι η φύση του… Καπι­τα­λι­σμός χωρίς αυτά τα “δώρα” δεν θα είναι
καπιταλισμός… 

Μακρά εισα­γω­γή, που συνδυάστηκε
αυθόρ­μη­τα με το γράμ­μα Δ, που προ­α­να­φέ­ρα­με… Είναι το γράμ­μα, που θα πρέ­πει να
σβή­σει από τα αρχι­κά: ΔΕΗ ή αλλιώς Δημό­σια Επι­χεί­ρη­ση Ηλε­κτρι­σμού…
Ενός οργα­νι­σμού που για εβδο­μή­ντα χρό­νια στέ­κει σαν ραχο­κο­κα­λιά της οικονομίας
και της κοι­νω­νί­ας σε αυτόν τον τόπο… Ηλθε, λοι­πόν και η ώρα του να αποκαθηλωθεί
ο δημό­σιος χαρα­κτή­ρας για να φορέ­σει η επι­χεί­ρη­ση τον … σινιέ μοντέρ­νο ρουχισμό
της ανά­πτυ­ξης… Υπέρ ποίων;;;

Αν όσα αναφέραμε
παρα­πά­νω είναι λογι­κά (στην κρί­ση σας) τότε η ανά­πτυ­ξη της εται­ρεί­ας θα αφορά
τους κατέ­χο­ντες (ακρι­βέ­στε­ρα, αυτούς που θα κατέ­χουν) το πλειο­ψη­φι­κό πακέ­το των
μετο­χών… Αυτούς και μόνον αυτούς… Αν ταυ­τό­χρο­να θα ωφε­λεί­ται και η κοι­νω­νία θα
είναι απλή σύμ­πτω­ση και δεν θα έχει να κάνει με την αγα­θο­ερ­γή πρό­θε­ση των
ιδιο­κτη­τών, που δεν έχει καμία θέση στην προ­σπά­θεια ανά­δει­ξης της επιχείρησης
σε περισ­σό­τε­ρο αντα­γω­νι­στι­κή και επω­φε­λή για τους ίδιους.

Στην Ελλά­δα, ο
δημό­σιος τομέ­ας έχει υπο­στεί μία συστη­μα­τι­κή δυσφή­μι­ση, εξό­χως απα­ραί­τη­τη για
να συγκα­λύ­πτο­νται οι πραγ­μα­τι­κοί ένο­χοι των δυσλει­τουρ­γιών του… Όχι για­τί δεν
υπήρ­ξαν υπε­ρά­ριθ­μοι (στους “καλούς” κλά­δους), αδιά­φο­ροι, λου­φα­δό­ροι κ.α. Ολοι
αυτοί υπήρ­ξαν ως προ­νο­μια­κά ρου­σφέ­τια του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού του συστήματος,
που εν πλή­ρει συνει­δή­σει χρυ­σο­βό­λευε τους …δικούς μας, που χρη­σί­μευαν διπλά:

-παρέ­με­ναν …ακά­μα­τοι
εισα­γω­γείς ψήφων. 

-δυσφή­μι­ζαν κατά τον
χει­ρό­τε­ρο τρό­πο τον δημό­σιο χαρα­κτή­ρα της επιχείρησης…

Δυστυ­χώς οι
προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις είχαν για πολ­λά χρό­νια μία …δυσλε­ξία στο θέμα αυτό… Είχαν
όλα τα περι­θώ­ρια να αντι­με­τω­πί­σουν αυτοί την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα επι­θε­τι­κά, αφού είναι
γνω­στό ότι η πλειο­ψη­φία των εργα­ζό­με­νων στην ΔΕΗ ασκούν έργο κυριολεκτικά
ηρω­ι­κό, εξο­ντω­τι­κό, υπεύ­θυ­νο και από­λυ­τα καθο­ρι­στι­κό για την ύπαρ­ξη της
κοι­νω­νί­ας… Όπως συμ­βαί­νει και με την πλειο­ψη­φία των εργα­ζό­με­νων σε όλες τις
δημό­σιες επι­χει­ρή­σεις και τις δημό­σιες δρα­στη­ριό­τη­τες της χώρας και του
πλα­νή­τη… Κραυ­γα­λέο παρά­δειγ­μα είναι οι πρω­το­πο­ρια­κές γαλ­λι­κές κρα­τι­κές εταιρίες
τηλε­φω­νί­ας και σιδη­ρο­δρό­μων, που βρι­σκό­ταν μπρο­στά σε τεχνο­λο­γι­κά επιτεύγματα
και ποιό­τη­τα παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών αλλά δεν απέ­φυ­γαν και αυτές την …σωτη­ρία δια
της ιδιωτικοποίησης… 

Απο­κα­θη­λώ­νε­ται λοιπόν
το Δ από μία κυβέρ­νη­ση, που επι­χει­ρεί με εξαι­ρε­τι­κή -ας το ομολογήσουμε-
επι­τυ­χία να απο­δο­μή­σει όλα όσα όλοι οι προη­γού­με­νοι επι­χεί­ρη­σαν ανε­πι­τυ­χώς να
απο­δο­μή­σουν κατά την προη­γού­με­νη πεντηκονταετία… 

ΙΕΗ, λοι­πόν αντί ΔΕΗ…
Σχή­μα λόγου… Το ΔΕΗ πιθα­νό­τα­τα θα παρα­μεί­νει… Για να μας εμπαί­ζει, να μας
καθη­συ­χά­ζει, να μας ηρε­μεί…     

Αν θέλε­τε να
αισθαν­θεί­τε και εσείς την χαρά και την από­λαυ­ση που μας προ­σφέ­ρει το μέγα
πλή­θος των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων δια­βά­στε σε διπλα­νή στή­λη το ποί­η­μα του Ζοζέ
Σαρα­μά­γκου… Με τον επί­λο­γό του ας κλείσουμε:

Και μια και μπήκατε
στον κόπο, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­στε στο φινά­λε και την που­τά­να τη μάνα που σας γέν­νη­σε.