…Απόλαυσε ο ιδιοκτήτης του διαλυμένου
από την έκρηξη του προπανίου εργοστάσιου. Του το απηύθυναν εργάτες του, τελείως
δικοί του… Σαν δικά του αντικείμενα… Αφοσιωμένοι μέχρι το κόκαλο ή υποχρεωμένοι
να δείχνουν έτσι στις δύσκολες ώρες του αφεντικού, που μπορεί -όπως όλα τα αφεντικά-
με ένα νεύμα να αποφασίζει για την θέση εργασίας ή για την προσθήκη στην λίστα
των ανέργων… Κάτι σαν δικαίωμα ζωής και θανάτου…
Γι’αυτή την ομάδα των εργαζόμενων (αν
ήταν εργαζόμενοι του εργοστασίου) η διαρροή του προπανίου από καιρό, η διαβροχή
του εδάφους από προπάνιο, η αποπνικτική μυρωδιά του αέριου μίγματος, που την ‘απολάμβαναν’
όλοι οι εργαζόμενοι, και κυρίως οι 5 νεκρές συνάδελφοί τους έρχονται σε δεύτερη
μοίρα. Κυνισμός στο έπακρο; Απανθρωπιά, συναισθηματική απογύμνωση, ψυχρή
προσαρμογή στην πραγματικότητα;
Ποια πραγματικότητα; Φυσικά αυτή του
ευλογημένου συστήματος, που ενδιαφέρεται για τους δείκτες της ανάπτυξης
αποδίδοντας στις ζωές των εργαζόμενων τριτεύουσα σημασία…
Από τις πρώτες ώρες του εγκληματικού δυστυχήματος, τα ΜΜΕ μας τόνισαν την πετυχημένη αναπτυξιακή εικόνα της επιχείρησης, που μας εκπροσωπεί επάξια και στον υπόλοιπο κόσμο…
Μα, οι όροι εργασίας και διαβίωσης των
εργαζόμενων; Αδιάφορον!!! Μας απασχολούν τόσο όσο να δημιουργείται η ψευδής
εικόνα, που μπορεί να αποτρέπει αντιδράσεις και ενοχλήσεις…
Ισως το θλιβερότερο στην υπόθεση ‘Βιολάντα’ να είναι η ανοχή της κοινωνίας, που εκφράζεται και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πρόσχημα την φήμη της βιομηχανίας, την φήμη της πόλης, την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας…
Ζητούν λοιπόν, κάποιοι -λίγοι ή περισσότεροι- να διασφαλίσουν τα θύματα την φήμη του θύτη.
Ένας ολόκληρος συστημικός κρατικός
μηχανισμός, φρόντιζε να καλύπτει τα σοβαρότατα κενά ασφαλείας με αραίωση ή κατάργηση
των ελέγχων… Με ελέγχους …’για τα μάτια του κόσμου’… Με ευρεία διάδοση της γνωστής
εικόνας του αυτοδημιούργητου μεγαλο-επιχειρηματία, που ξεκίνησε από φούρναρης
και που με την αξία του κατάφερε ό,τι κατάφερε. Το ξέρουν αυτό καλά οι
υπόλοιποι φουρναραίοι, που μετά βίας τα βγάζουν πέρα.
Σε αυτό τον συστημικό λαβύρινθο, της απόλυτης
αλλοτρίωσης των εργαζόμενων, το θερμό χειροκρότημα καθώς το αυτοκίνητο μετέφερε
τον ιδιοκτήτη για ανάκριση είναι κατανοητό… Δεν παύει, όμως να είναι θλιβερό,
γιατί μας θυμίζει, πως απέχουμε αρκετά ακόμα από την αναγκαία αναγνώριση της οικονομικής
και κοινωνικής πραγματικότητας… Πώς τον πλούτο, και κατ’ επέκταση τις θέσεις
εργασίας, δεν τον παράγει ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής αλλά οι εργαζόμενοί
του, που δικαιούνται να ζουν σε ασφάλεια και αυτάρκεια… Και για να γίνει αυτό
πρέπει να οι ίδιοι να γίνουν οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής…
Μόνο, που χρειάζεται να το κατανοήσουν, να το πιστέψουν και τελικά να το επιβάλλουν.
