Το αύριο χειρότερο από το σήμερα ;;;

Η υπό­θε­ση βιασμού-παιδοφιλίας-εξώθησης
στην πορ­νεία είναι η είδη­ση, που σερ­βί­ρε­ται από τα ΜΜΕ σαν η σοβα­ρό­τε­ρη των
ημε­ρών… Δύσκο­λα όμως, κατα­φέρ­νει να καλύ­ψει την βαθιά κρί­ση που δια­τρέ­χει σε
όλα τα επί­πε­δα την χώρα, την Ευρώ­πη, τον κόσμο και που με μαθη­μα­τι­κή βεβαιότητα
θα γίνει βαθύτερη. 

Ιδιαί­τε­ρα στην Ελλά­δα, η προηγούμενη
δεκα­ε­τία των μνη­μο­νί­ων της λιτό­τη­τας, της εξα­πά­τη­σης των βασι­κό­τε­ρων λαϊκών
προσ­δο­κιών, και-ιδιαί­τε­ρα- η ανά­κλη­ση θεμε­λια­κών πολι­τι­κών δεσμεύ­σε­ων (έξο­δος
από μνη­μό­νια κ.λ.π.) έχουν δημιουρ­γή­σει μία στα­θε­ρή πλατ­φόρ­μα κυνι­σμού, αδιαφορίας
και ανοχής… 

Τελι­κά, όλα φαί­νο­νται κανο­νι­κά… Το
γεγο­νός, πως κάποιες δυτι­κές συνοι­κί­ες έχουν γίνει ‘προ­ά­στεια’ (banlieux) παρα­βα­τι­κό­τη­τας και εγκληματικότητας
αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν  δεδο­μέ­νο, αναπότρεπτο,
κανο­νι­κό, απο­δε­κτό… Το υπο­στη­ρί­ζουν και ‘κοι­νω­νιο­λό­γοι’ εξω­νη­μέ­νοι από τα
αφε­ντι­κά, που ανα­λαμ­βά­νουν με βαρύ­γδου­πες και περι­σπού­δα­στες βλα­κεί­ες να δώσουν
επι­στη­μο­νι­κό­μορ­φες εξη­γή­σεις για την αθλιό­τη­τα, που υπε­ρα­σπί­ζο­νται και συντηρούν…

Το ίδιο και η συμ­με­το­χή όλο και περισσότερων
οργά­νων της τάξης σε κυκλώ­μα­τα πολυ­ποί­κι­λης διαφθοράς… 

Η κλι­μα­κού­με­νη βία, πολ­λές φορές
ανοι­χτά φασι­στι­κή στα σχο­λεία, στις γει­το­νιές στις παρέ­ες, από παι­διά με
χαλα­ρούς οικο­γε­νεια­κούς δεσμούς και αμφιρ­ρέ­που­σες αξίες. 

Τα ίδια τα σχο­λεία παρέ­χουν εκπαίδευση
με αναι­μι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις σε διδα­κτι­κό προ­σω­πι­κό και αθλιό­τα­τες υπο­δο­μές, που
τα κάνουν να θυμί­ζουν προ­αύ­λια φυλακών…

Φυσι­κά, αυτά και πολ­λά άλλα παρόμοια
δεν ισχύ­ουν για όλους… Ολοι είμα­στε ίσοι αλλά μερι­κοί …είναι πιο ίσοι… Oι εξου­σια­στές και ρυθ­μι­στές του
απάν­θρω­που τοπί­ου της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, βου­λιά­ζουν στην υπο­κρι­σία τους, στην
μικρο­νοϊ­κή και μυω­πι­κή θεώ­ρη­ση της κοι­νω­νι­κής καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που απλά
ενδια­φέ­ρο­νται να την υπο­τάσ­σουν κοιμώμενη…

Ας προ­σέ­χουν όμως οι αρχι­τέ­κτο­νες του
λαβύ­ριν­θου της υπο­τα­γής μας… Η ιστο­ρία δεν συντο­νί­ζε­ται με καμία απολυτότητα…
Δεν είναι εξα­σφα­λι­σμέ­νη η εσα­εί απο­δο­χή της συστη­μι­κής μιζέ­ριας ούτε και η
γραμ­μι­κά μονό­το­νη εξέ­λι­ξή της… Η προ­σφε­ρό­με­νη με αμοι­βή νιό­τη μίας βια­ζό­με­νης ποικιλοτρόπως
πιθα­νό­τα­τα από την γέν­νη­σή της 12χρόνης κοπέ­λας, είναι πολύ συμ­βο­λι­κή της συνολικής
μας πραγματικότητας…

Κάποια στιγ­μή, όσο ισχυ­ρά και αν είναι
τα δίχτυα της συμ­βα­τι­κό­τη­τας η κοι­νω­νία μπο­ρεί να επι­φυ­λάσ­σει σπασμούς
σωτή­ριους και λυτρωτικούς…