ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ

 Όχι τόσο για το
μέγα πλή­θος όσο για την σύν­θε­σή του. Η νεο­λαία απο­τε­λού­σε τα 3/4 του σώματος.
Αλλά και την πολι­τι­κή του κατεύ­θυν­ση που μετέ­τρε­πε το πέν­θος σε οργή κατατάσσοντας
την τρα­γω­δία εκεί που αντι­κει­με­νι­κά ανή­κει: στο Κρά­τος και το Κεφάλαιο

Έδρα της δημο­κρα­τί­ας δεν ήταν πλέ­ον τα δημαρ­χεία οι
περι­φέ­ρειες και η Βου­λή, αλλά ένα ανθρώ­πι­νο ποτά­μι που έφτα­νε στην Κάρ­πα­θο, την
Αντί­πα­ρο και την Ανά­φη εκεί που χτυ­πά­ει η πραγ­μα­τι­κή της καρ­διά μέσα στη
κοινωνία

Χτες μια παλ­λό­με­νη συγκρο­τη­μέ­νη νεα­νι­κή μάζα, που δεν
δέχε­ται πια να ζει με επι­δό­μα­τα και να πεθαί­νει με εισι­τή­ριο. Φόρ­τι­σε με ηλεκτρισμό
την πολι­τι­κή ατμό­σφαι­ρα που μέχρι χτες -εδώ στο νησί- φαι­νό­ταν νάχει κατακάτσει
στους πάτους από τα φλυ­τζά­νια των καφε­νέ­δων. Κύλη­σε σαν καθα­ρό νερό στην Πόλη
μας και ξέπλυ­νε την ντρο­πή της χρό­νιας ακινησίας.

 Την στιγ­μή που
η κεφα­λή της δια­δή­λω­σης ξεπρό­βα­λε στου Μαρό­λα η οπι­σθο­φυ­λα­κή της δεν είχε
περά­σει ακό­μη την Ανουν­τσιά­τα. Άρχι­ζε δηλα­δή και τελεί­ω­νε περί­που στο ίδιο
σημείο κλεί­νο­ντας ένα μεγά­λο “Π”. Ευγε­νί­ου Βουλ­γά­ρε­ως, Λιστόν, Νικηφόρου
Θεο­τό­κη ως του Αγά­θου, Μιχα­ήλ Θεο­τό­κη, πλα­τεία Βρα­χλιώ­τη κι ένα τμή­μα της
Γεωρ­γί­ου Θεο­τό­κη μέχρι το περίπτερο.

 Έβα­λα μολύβι
και χαρ­τί κι εμβα­δο­μέ­τρη­σα τον χώρο πάνω στον χάρ­τη σε κλί­μα­κα 1:500 του
σχε­δί­ου πόλε­ως κι εύρη­κα πως αγγί­ζει τα 3,2 στρέμματα.

Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τον επί­ση­μο συντε­λε­στή των Αρχών για τον
υπο­λο­γι­σμό πλή­θους δηλ. 2 άτο­μα /1 τ.μ βγαί­νει το πρω­το­φα­νές για τα κορφιάτικα
δεδο­μέ­να ποσό των 6.400 κεφαλών.

 Μεγά­λο μέρος του
πλή­θους συγκε­ντρώ­θη­κε ασφυ­χτι­κά γύρω από την Νομαρ­χία και το Θέα­τρο, εκεί
μίλη­σαν ο εκπρό­σω­πος της ΑΔΕΔΥ κι ακο­λού­θη­σε ο πρό­ε­δρος του Εργα­τι­κού κέντρου
Στα­μά­της Πελά­ης, που παρου­σιά­στη­κε μπρο­στά στον χαρού­με­νο κόσμο αρκετά
εκνευ­ρι­σμέ­νος γι λόγους που ξέρει μόνον ο ίδιος. Έκλει­σε η ΟΓΕ και μετά ακολούθησαν
τα νέα παιδιά.

Εκεί ήταν πράγ­μα­τι που σε πονεί και που σε σφάζει!

Εκεί­νοι που έστρω­σαν χαλί στον Μητσο­τά­κη και
αντι­πο­λι­τεύ­ο­νται με βελού­δι­νο γάντι ένιω­σαν ότι είναι ασή­μα­ντοι μπρο­στά στο
φαι­νό­με­νο και κρύφτηκαν.

Όπως εξα­φα­νι­σμέ­νοι ήταν όλοι οι ντό­πιοι εκλεγ­μέ­νοι και
μη ταγοί της εξου­σί­ας οι πολι­τι­κοί λου­στρα­δό­ροι της κατα­στρο­φής και της
απα­ξί­ω­σης της Κέρκυρας. 

 Τις τελευταίες
μέρες ζού­με μια Γένεση.

 Από τις
κινη­το­ποι­ή­σεις των καλ­λι­τε­χνών και την τωρι­νή συνέ­χεια ξεπρο­βά­λει ένας τρίτος
πόλος, ανε­ξέ­λεγ­κτος από την συστη­μι­κή αρι­στε­ρά που γνω­ρί­ζου­με.  Ο κόσμος είναι ακό­μη μου­δια­σμέ­νος για­τί δεν
μπο­ρεί να συνέλ­θει από την τελευ­ταία που­λη­σιά και το φτύ­σι­μο που δέχτη­κε από
την ηγε­τι­κή ομά­δα του ΣΥΡΙΖΑ το καλο­καί­ρι του 2015.

 Ένα ταξι­κό κίνημα
που έκα­νε 32 χρό­νια να συνέλ­θει από την συμπό­ρευ­ση της οικουμενικής
δια­κυ­βέρ­νη­σης του ’90 ξανα­πή­ρε κου­ρά­γιο το 2008 και πλημ­μύ­ρι­σε τους δρό­μους το 2012
ξανα­δέ­χτη­κε μια σπρω­ξιά στην ήττα, την υπο­χώ­ρη­ση και το συμ­βι­βα­σμό που θα κοστίσουν
ακό­μα κάποιες ντου­ζί­νες χρό­νια καθυστέρησης.

Δεν ήταν αρκε­τά ώρι­μο ώστε να ξεπε­ρά­σει το μαντρί της
κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας να περά­σει σε άλλες μορ­φές σύγκρου­σης μετά την
υπο­χώ­ρη­ση της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής-συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας στις απαι­τή­σεις του
πολυ­κέ­φα­λου ξένου παράγοντα.

 Οι ζυμώ­σεις που
θα φου­ντώ­σουν από την ενω­τι­κή πάλη για την ανα­τρο­πή της πιο αναί­σχυ­ντης και
φασι­στι­κής επι­κίν­δυ­νης δεξιάς που γνώ­ρι­σε ο τόπος από το τέλος του δεύτερου
αντάρ­τι­κου και δώθε ελπί­ζω να οδη­γή­σουν σε αυτήν τη συγκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση στό­χων και
μεθό­δων ανα­τρο­πής μέσα από μορ­φές οργά­νω­σης που θα δοκι­μά­σει και θα επι­λέ­ξει η
βάση του νέου τού­του κινήματος

 Οι δρό­μοι είναι
το δικό μας γήπε­δο, τα κου­λουάρ των κοι­νο­βου­λί­ων το δικό τους… Θα πάρει καιρό
ακό­μα η υπό­θε­ση που το γκρέ­μι­σμα αυτής της φασι­στι­κής συμ­μο­ρί­ας δεν είναι παρά
ένα μικρό κεφά­λαιο της.

Στο μυα­λό έρχο­νται οι στί­χοι απ΄ το τρα­γού­δι της
Εθνι­κής Αλληλεγγύης

Στους δρό­μους θα κρι­θεί το δίκιο

στους δρό­μους θα πνι­γεί ο σατράπης

κι απ’ την σκλα­βιά θε να φυτρώσει

το νέο βλα­στά­ρι της αγάπης.

σε μια μονα­δι­κή εκτέ­λε­ση από τον εκπλη­κτι­κό Ηλία Λογο­θέ­τη