Πρόκειται για μικρά θραύσματα πλαστικού, όχι μεγαλύτερα από κομμένο νύχι. Με ήρεμη θάλασσα θα μπορούσαν να μαζευτούν με κατάλληλο δίχτυ προσαρμοσμένο στην πρύμνη ενός πλοίου. Στην φουσκοθαλασσιά και στην τρικυμία, όμως, τα τεμαχίδια του πλαστικού κατεβαίνουν μέχρι βάθους 20 μέτρων και προσλαμβάνονται από πληθώρα ζωντανών οργανισμών σε τεράστιες ποσότητες. Ετσι, μέσα από την τροφική αλυσίδα, η μικρορρύπανση των θαλασσών από αποδομημένο πλαστικό γίνεται ανοιχτός εχθρός των ανώτερων στην βιολογική κλίμακα οργανισμών και του ίδιου του ανθρώπου…Η περιοχή του Ειρηνικού, Νοτιοδυτικά της Καλιφόρνια παρουσιάζει την μεγαλύτερη σχετική ρύπανση. Όχι τυχαία, λοιπόν χαρακτηρίζεται ως η μεγάλη χωματερή του πλανήτη. Μία συστηματική έρευνα μεταξύ 2004 και 2009 απέδειξε, ότι η παραπάνω περιοχή έχει έκταση περίπου 3.5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα (δύο φορές η επιφάνεια της Αλάσκας) με πυκνότητα μικροτεμαχιδίων πλαστικού μεγαλύτερη από 20000 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Παρόμοιες εστίες υπάρχουν και στον Ατλαντικό, ειδικότερα στην Καραϊβική. Και κάτι σημαντικό. Όταν τα μικροσωματίδια του πλαστικού φτάσουν στις μεγάλες αυτές χωματερές είναι πρακτικά αδύνατη η απομάκρυνσή τους από αυτές. Λειτουργούν δηλαδή σαν μαύρες τρύπες. Η ένοχη μακαριότητα και αδιαφορία των ισχυρών της γης γεννάει μία ισχυρότατη απειλή για την ανθρωπότητα, που ασφαλώς μπορεί να αντιμετωπισθεί με σειρά αναγκαίων μέτρων, που ξεκινούν από την άμεση συγκέντρωση των μικροσωματιδίων και φυσικά φτάνουν μέχρι τον συνολικό ορθολογισμό στην χρήση και ανακύκλωση του πλαστικού… Ενέργειες, που φυσικά δίνουν στην ανθρώπινη υγεία και ζωή την φυσικά της προτεραιότητα απέναντι στο κέρδος των αδηφάφων εκπροσώπων του φιλελευθερισμού…
ΥΓ. Υλικό πληροφόρησης από το τεύχος 1017 του περιοδικού: Courrier International.