ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΕΚΡΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ; - Φαιακία

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΕΚΡΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ;

Ετσι, επι­γρά­φε­ται το σημεί­ω­μα του Ανδρέα Ζαφεί­ρη στην ISKRA και από εκεί το αντι­γρά­φου­με… Αξί­ζει τον κόπο η ανα­φο­ρά του στο ευρύ­τε­ρο πολι­τι­κό σκη­νι­κό, που απο­τε­λεί το πλαί­σιο και της συγκε­κρι­μέ­νης δίωξης…

ΠΟΙΟΣ
ΘΕΛΕΙ ΝΕΚΡΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ; 

Είναι το δεύτερο
δείγ­μα, μετά την επί­θε­ση, χωρίς καμία αφορ­μή, σε συγκε­κρι­μέ­να μπλόκ στη πορεία
του Πολυ­τε­χνεί­ου, που υπο­δει­κνύ­ει την ύπαρ­ξη «στα­γο­νι­δί­ων »
και σενα­ρί­ων εκτροπής.
Είναι φανε­ρό ότι
εντός (ή παραλ­λή­λως ή άνω­θεν ή έξω­θεν) της κυβέρ­νη­σης, κύκλοι κατασκευάζουν
εξω­φρε­νι­κά σενά­ρια σωτη­ρί­ας της, που περι­λαμ­βά­νουν πιθα­νά ακό­μη και μια
ανθρώ­πι­νη ζωή-Ιφι­γέ­νεια.
Η ψυχραι­μία με την
οποία ο αναρ­χι­κός χώρος αντι­με­τώ­πι­σε τις προ­κλή­σεις το βρά­δυ της 17ης
Νοεμ­βρί­ου
, ματαί­ω­σε, προ­σω­ρι­νά, τα σχέ­δια αυτά.
Και τώρα ήρθε η
στιγ­μή του Νίκου Ρωμα­νού.
Ο Νίκος Ρωμανός ,
αθω­ώ­θη­κε από την κατη­γο­ρία περί τρο­μο­κρα­τί­ας και με το αδί­κη­μα της ένοπλης
ληστεί­ας δικαιού­ται άδειες τόσο εκπαι­δευ­τι­κές όσο και
τακτι­κές.
Ακό­μη και όσοι πολι­τι­κά δεν ταυ­τί­ζο­νται με τις από­ψεις του ή
τις πρα­κτι­κές που απορ­ρέ­ουν από αυτές, δε μπο­ρούν παρά να σεβα­στούν τη καθαρή
στά­ση ενός κρα­τού­με­νου (που είδε στα 16 του το φίλο του να ξεψυ­χά­ει στην αγκαλιά
του) να διεκ­δι­κεί το νόμι­μα αυτο­νό­η­το, με μονα­δι­κό του μέσο την
ίδια του τη ζωή. 
Ακό­μη και εάν
δεχτού­με ότι η δολο­φο­νία του Αλέ­ξαν­δρου ήταν ένα μη
προ­σχε­δια­σμέ­νο έγκλη­μα, σήμε­ρα, ακρι­βώς 6 χρό­νια μετά , η ζωή του Νίκου Ρωμανού,
δε κιν­δυ­νεύ­ει από ένα «εν βρα­σμώ ψυχής» (;) αστυ­νο­μι­κό υπάλ­λη­λο αλλά από ένα
ψυχρά προ­με­λε­τη­μέ­νο πολι­τι­κό σχέδιο.
Γι αυτό και η
υπε­ρά­σπι­ση των νόμι­μων δικαιω­μά­των του Νίκου Ρωμα­νού δεν είναι
απλά και μόνο η υπε­ρά­σπι­ση των δικαιω­μά­των ενός κρα­τού­με­νου, στο όνο­μα της
νομιμότητας.
Δεν είναι μόνο ένας
αγώ­νας για όσα δικαιώ­μα­τα κερ­δή­θη­καν, τις περισ­σό­τε­ρες φορές με αμέτρητες
θυσί­ες.
Είναι και ένας
αγώ­νας για να ματαιω­θούν σχέ­δια και σενά­ρια που παρα­πέ­μπουν είτε σε μέρες του
΄65 είτε σε μέρες του ΄63.
Η αρι­στε­ρά ποτέ δε
θεώ­ρη­σε ως προ­ϋ­πό­θε­ση αλλη­λεγ­γύ­ης την ιδε­ο­λο­γι­κή ή πολιτική
συμ­φω­νία. Η αλλη­λεγ­γύ­ης της, ακό­μη και σε πρό­σω­πα προ­ερ­χό­με­να από διαφορετικούς
χώρους, είχε σα πολι­τι­κό κρι­τή­ριο τη διεύ­ρυν­ση των δημοκρατικών
δικαιω­μά­των και την απο­κά­λυ­ψη της αστι­κής βαρβαρότητας .
Είναι
χαρα­κτη­ρι­στι­κή η στά­ση που κρά­τη­σε το κομ­μου­νι­στι­κό κίνη­μα απέ­να­ντι στη καταδίκη
σε θάνα­το των αναρ­χι­κών Σάκο και Βαν­ζέ­τι. Στο 4ο Συνέ­δριό της,
το 1922, η Κ.Διεθνής πήρε την από­φα­ση «Για βοή­θεια στα θύματα
της καπι­τα­λι­στι­κής κατα­πί­ε­σης», που συμπε­ριε­λάμ­βα­νε και την υπό­θε­ση Σάκο
και Βαν­ζέ­τι
.
Τα
Κομ­μου­νι­στι­κά Κόμ­μα­τα πρω­το­στα­τού­σαν στις εκδηλώσεις
δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Στη Γαλ­λία, για παρά­δειγ­μα, στις 24 Οκτώ­βρη 1921 οργα­νώ­θη­κε μια
τερά­στια δια­δή­λω­ση που ανά­γκα­σε τη κυβέρ­νη­ση να περι­φρου­ρή­σει την αμερικανική
πρε­σβεία με 10.000 αστυ­νο­μι­κούς και 18.000 στρατιώτες.
Στις 23
Αυγού­στου του 1927
, μια μέρα μετά τη εκτέ­λε­ση των Σάκο και Βαν­ζέ­τι, ο
Ριζο­σπά­στης κυκλο­φό­ρη­σε με πρω­το­σέ­λι­δο τίτλο: « Το
έγκλη­μα συνε­τε­λέ­σθη. Ο Σάκ­κο και ο Βαν­ζέτ­τι εδο­λο­φο­νή­θη­σαν χθές
.
Αντί­κρυ­σαν με κατα­πλήσ­σου­σαν ψυχραι­μί­αν τον θάνα­τον. Εξέ­γερ­σις εις όλον τον
κόσμον. Κολοσ­σιαί­αι διαδηλώσεις».
Στη Σοβιε­τι­κή Ένω­ση, ήδη από το 1928, το όνο­μά τους δόθη­κε σε δρό­μους, περιο­χές, εργο­στά­σια και
κολχόζ.
Η υπε­ρά­σπι­ση της
ζωής του Νίκου Ρωμα­νού και των νόμι­μων δικαιω­μά­των του δεν
απο­τε­λεί ανθρω­πι­στι­κή υπο­χρέ­ω­ση. Απο­τε­λεί πολι­τι­κό καθή­κον. Και
ως τέτοιο θα πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί. Άμε­σα. Πριν να είναι πολύ
αργά.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted