Ο βιασμός της προσωπικότητας… - Φαιακία

Ο βιασμός της προσωπικότητας…

Τις πηγές και τις “αρε­τές”
της πατριαρ­χί­ας περι­γρά­φει με την γνω­στή του γλα­φυ­ρό­τη­τα και ενάρ­γεια στο άρθρο
του ο φίλ­τα­τος Νίκος Μητσιά­λης. Παρα­θέ­του­με.

 

Ο βια­σμός της
προσωπικότητας…

Όταν έχεις αρκετές
δεκα­ε­τί­ες στη καμπού­ρα σου είναι πολύ πιθα­νόν να έχεις ζήσει από κοντά την
επο­χή του πατέ­ρα κυρί­αρ­χου! Τότε που  η
«δολο­φο­νία» της προ­σω­πι­κό­τη­τας της γυναί­κας, δεν συντε­λού­νταν μόνο με κάποια
απο­τρό­παια πρά­ξη, όπως αυτή των “ Γλυ­κών Νερών”, αλλά και με την καθημερινή
από­λυ­τη κυριαρ­χία του αρσε­νι­κού πατριάρ­χη της οικογένειας…


Ήταν αυτός που έφερνε
τον ιδρω­μέ­νο επιού­σιο και μ’ αυτό το πιστο­ποι­η­τι­κό αξιο­σύ­νης δεν σήκω­νε μύγα
στο σπα­θί της ισχυ­ρο­γνω­μο­σύ­νης του… Αυτό το εθι­μι­κό δίκαιο το είχε κληρονομήσει
από τον μπα­μπά του αλλά και από τους μακρι­νούς προ­γό­νους του! Παράλ­λη­λα του το
είχε ευλο­γή­σει και η εκκλη­σία με τη γνω­στή γαμή­λια εντο­λή προς τη σύζυ­γο: “ η
δε γυνή ίνα φοβή­ται τον άνδρα” (Εφες. Ε΄ 33).

Η κατα­να­γκα­στι­κή σιωπή
της συζύ­γου – μαμάς του έλυ­νε και τα χέρια, προ­κει­μέ­νου να ξεκι­νή­σει το
ξυλο­φόρ­τω­μα των ατί­θα­σων γόνων! Άλλω­στε, το γνω­στό «όπου δεν πίπτει λόγος
πίπτει ράβδος…» ήταν το ευρεί­ας χρή­σης εργα­λείο «διδα­σκα­λί­ας» και στο σχολείο,
απο­δε­κτό από κοι­νω­νία και πολι­τεία! Μάλι­στα στην ύπαι­θρο τα μαθη­τά­κια μαζί με
τα καυ­σό­ξυ­λα για τη σχο­λι­κή σόμπα έφερ­ναν και τη βίτσα… 

Αυτοί οι
«ηθι­κο­κοι­νω­νι­κοί κανό­νες» βοή­θη­σαν δια­χρο­νι­κά να δια­μορ­φω­θεί, μετα­ξύ άλλων
χαρα­κτή­ρων, και το σινιέ προ­φίλ του παντε­λο­νά­του ιδιο­κτή­τη της γυναί­κας… Μέχρι
που η προ­ερ­χό­με­νη, σύμ­φω­να με την ευαγ­γε­λι­κή ρήση, από «τα πλευ­ρά του ανδρός
γυνή» πρω­τα­γω­νί­στη­σε στην εξέ­λι­ξη του χρό­νου σε μια σει­ρά οικο­νο­μι­κούς και
επι­στη­μο­νι­κούς τομείς, συνα­γω­νι­ζό­με­νη και ξεπερ­νώ­ντας συχνά σε επι­τυ­χία την
ανδρι­κή μονοκρατορία… 

Παρ’ όλη αυτή την,
ομο­λο­γου­μέ­νως αργό­συρ­τη χρο­νι­κά, ουσια­στι­κή εξέ­λι­ξη παρα­μέ­νει σχε­δόν αναλλοίωτη
και σήμε­ρα η αρσε­νι­κή κυριαρ­χία σε πλεί­στους τομείς. Μια από­δει­ξη είναι πως από
τους 300 βου­λευ­τές του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λί­ου μόνο 62 είναι γυναί­κες, δηλαδή
ένα ισχνό 20,6%…

Το γεγο­νός δείχνει
αφε­νός τη μιζέ­ρια των κομ­μά­των σε αριθ­μό γυναι­κών στα ψηφο­δέλ­τια τους, που
περιο­ρί­ζε­ται περί­που στο ανα­γκα­στι­κό της ποσό­στω­σης, αφε­τέ­ρου το πόσο βαθιά στο
DNA πολ­λών γυναι­κών παρα­μέ­νει η… γοη­τεία της ανδρο­κρα­τί­ας! Όμως σαν αναπλήρωση
της έλλει­ψης έχου­με γυναί­κα πρό­ε­δρο δημοκρατίας!

Οι «αξί­ες» αυτές,
βαθιά ριζω­μέ­νες σε τμή­μα­τα αρσε­νι­κού πλη­θυ­σμού, εξη­γούν και τις φαλλοκρατικές
βιαιό­τη­τες απέ­να­ντι στο γυναι­κείο φύλ­λο. Ανα­γκα­στι­κή υπο­τα­γή μέρους γυναικών,
που θυμα­το­ποιεί­ται, αλλά δικαιο­λο­γεί ποι­κι­λό­τρο­πα την ανο­χή στο βια­σμό της
προ­σω­πι­κό­τη­τας τους, απο­φεύ­γο­ντας να δώσουν τα παπού­τσια στο χέρι στον απαίσια
«γοη­τευ­τι­κό» δυνάστη… 

Είναι συζη­τή­σι­μο πόσο
όλα αυτά τα «παρα­δο­σια­κά» παί­ζουν κάποιο καθο­ρι­στι­κό ρόλο και στον αριθ­μό των
γυναι­κο­κτο­νιών που σημειώ­νο­νται στη πατρί­δα μας. Υπο­λο­γί­σι­μο φαί­νε­ται να είναι
το μερί­διο συμ­με­το­χής σε κεί­νες που κατα­γρά­φο­νται αυξη­μέ­νες στην Ευρώ­πη, αυτή
την περί­ο­δο της πανδημίας. 

Από την άλλη θα
παρα­μέ­νει πάντα άγνω­στος ο αριθ­μός των βια­σμών της προ­σω­πι­κό­τη­τας από ένα
διαρ­κές βασα­νι­στή­ριο προ­σβο­λών, με δρά­στη το κόμπλεξ της ανδρι­κής υπερφίαλης
δήθεν ανω­τε­ρό­τη­τας που εκδη­λώ­νε­ται κυρί­ως στους χώρους της εργα­σί­ας ή της
κατοι­κί­ας… «Το σπί­τι μπο­ρεί να απο­βεί το πιο επι­κίν­δυ­νο μέρος για τις
γυναί­κες», υπεν­θυ­μί­ζουν οι φεμι­νι­στι­κές οργα­νώ­σεις… 

Η επι­κίν­δυ­νη εγωπάθεια
αυτών των συγκε­κρι­μέ­νων τυπά­δων, ξεδι­πλώ­νε­ται σ’ όλο της το μεγα­λείο, όταν
συνα­ντούν δεξιό­τη­τες και επαγ­γελ­μα­τι­κές επι­τυ­χί­ες των συντρό­φων τους. Τότε,
αντί να τους ικα­νο­ποιεί το γεγο­νός, αντί­θε­τα τους βγά­ζει ό,τι το πιο μίζερο
μιας παθο­λο­γι­κής κατα­στρο­φι­κής ζήλειας, κρύ­βε­ται στο εσώ­ψυ­χο τους…

Βεβαί­ως όλα αυτά τα
αρνη­τι­κά και βίαια που δια­χρο­νι­κά η ιστο­ρία κατα­γρά­φει για τους φαλοκράτες,
μπο­ρούν να συμ­βαί­νουν και συμ­βαί­νουν και από γυναί­κες δυνά­στες σε βάρος ανδρών
θυμά­των… Όμως είναι εξαι­ρε­τι­κά λιγό­τε­ρα τα βίαια περι­στα­τι­κά από γυναί­κες, σε
σύγκρι­ση με εκεί­να των ανδρών. Ασφα­λώς και οι γυναί­κες σκο­τώ­νουν, όπως η
τουρ­κά­λα Μελέκ Ιπέκ, που σκό­τω­σε μετά από 10 χρό­νια βασα­νι­στη­ρί­ων το σύζυ­γό της
και ευτυ­χώς αθωώθηκε!

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted