Οι δρόμοι του νερού…

Αφορ­μή τα τελευταία
πλημ­μυ­ρι­κά φαι­νό­με­να για το άρθρο του φίλ­τα­του Νίκου Μητσιά­λη. Σε αυτά,
που …μόνη υπεύ­θυ­νη είναι η …”κλι­μα­τι­κή αλλαγή” !!! 

Ωραίο άλλο­θι για την
μέγι­στη αβελ­τη­ρία των αρμο­δί­ων και την απο­στρο­φή του συστή­μα­τος για κοινωνικά
ανα­γκαί­ες δαπάνες… 

Οι δρό­μοι του νερού…

Εκτι­μώ­ντας το
μέγε­θος της κατα­στρο­φής, την έλλει­ψη στοι­χειω­δών προ­λη­πτι­κών μέτρων, είναι
προ­φα­νώς εύκο­λο στο καθέ­να να απα­ντή­σει αν υπάρ­χουν ή όχι σοβα­ροί και υπεύθυνοι
μετα­ξύ αυτών που μας εξου­σιά­ζουν. Μάλ­λον όμως αυτοί που με το δικό μας εν λευκώ
παρα­χω­ρη­τή­ριο καθο­ρί­ζουν σε μεγά­λο μέρος εκτός άλλων και την ασφά­λεια της ζωής
μας, δεί­χνουν του­λά­χι­στον, έλλει­μα ενδια­φέ­ρο­ντος και ευαι­σθη­σί­ας… 

Έτσι, όταν οι
προ­χθε­σι­νές υψη­λές βρο­χο­πτώ­σεις σάρω­σαν περιου­σί­ες και απεί­λη­σαν ζωές, το
σύνη­θες που έπρα­ξαν ήταν να αυτο­α­θω­ω­θούν! Περι­η­γή­θη­καν σε κανά­λια και
ραδιό­φω­να, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το άλλο­θι της κλι­μα­τι­κής αλλα­γής. Ενο­χο­ποι­ή­σαν το
φαι­νό­με­νο ως μόνο υπεύ­θυ­νο για τη κακή μας μοί­ρα, κρύ­βο­ντας πως το μεγά­λο αγαθό
της βρο­χής δεν συγ­χω­ρεί αυτούς που με κάθε εμπό­διο του κλεί­νουν τον δρό­μο που
πρέ­πει να ακο­λου­θή­σει για να βγει στη θάλασσα! 

Ρυά­κια, σούδες,
τάφροι ή στην ντο­πιο­λα­λιά μας ντρά­φοι, ρέμα­τα και ποτά­μια, έγι­ναν από εμάς
όλους τους «πολι­τι­σμέ­νους», κάτω από την ηθε­λη­μέ­να «βου­λω­μέ­νη» μύτη της
εξου­σί­ας, χωμα­τε­ρές ακό­μα και οικό­πε­δα! Και το βρο­χό­νε­ρο όταν δεν μπο­ρεί να
περά­σει από τους δια­μορ­φω­μέ­νους, από αιώ­νες από το ίδιο σε δρό­μους με ρυάκια,
ρέμα­τα και ποτά­μια, τότε φου­σκώ­νει άγρια και περ­νά­ει με ασυ­γκρά­τη­τη ορμή,
γκρε­μί­ζο­ντας αυθαί­ρε­τα κτί­σμα­τα, παρα­σύ­ρο­ντας τα πάντα: μαντρό­τοι­χους που
κτί­στη­καν παρά­νο­μα, περιο­ρί­ζο­ντας το φάρ­δος ποτα­μιών, ακό­μα και σπί­τια πάνω σε
οικό­πε­δα που δια­μορ­φώ­θη­καν σε μπα­ζω­μέ­να ρέματα! 

Φραγ­μέ­νες εκβολές
και κάθε μορ­φής σκου­πί­δια που εμπο­δί­ζουν το νερό, με απο­τέ­λε­σμα αυτό να
ξεχει­λί­ζει πνί­γο­ντας περιου­σί­ες, δυστυ­χώς ακό­μα και ανθρώ­πι­νες ζωές… Όταν
κοπά­σει η μπό­ρα, χαμη­λώ­σουν τα νερά και μεί­νουν τα σκου­πί­δια και κυρί­ως τα
ερεί­πια των άτυ­χων της πλη­μύ­ρας, τότε αρμό­διοι ντό­πιοι και αφι­χθέ­ντες ειδικοί,
δια­πι­στώ­νουν τη… σφο­δρό­τη­τα της καται­γί­δας! Επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη διαχρονικά
παρά­στα­ση με τις γνω­στές δηλώ­σεις για προ­σε­χή μέτρα!  

Όμως ο χει­μώ­νας δεν
πέρα­σε. Αντί­θε­τα μόλις τώρα αρχί­ζει. Οι καται­γί­δες και οι όγκοι νερού όμοιοι ή
πιθα­νόν και μεγα­λύ­τε­ροι από τους προ­χθε­σι­νούς, είναι πολύ πιθα­νόν να
ξανα­πέ­σουν. Παρ’ όλα αυτά ο κρα­τι­κός «μηχα­νι­σμός» δεν πήρε μπρο­στά ακόμα.
Μπουλ­ντό­ζες και κάθε μορ­φής μηχα­νή­μα­τα, για να ανοί­ξουν κοί­τες και εκβολές
ποτα­μιών και ρεμά­των, να γκρε­μί­σουν παρά­νο­μα εμπό­δια και κτί­σμα­τα, δεν
ακού­γο­νται ακό­μα να μαρσάρουν…

Συνερ­γεία δε βγήκαν
να ξεβου­λώ­σουν γενι­κά τα φρε­ά­τια και όχι μόνο ορι­σμέ­να «κεντρι­κά» όπως γίνεται
συνή­θως. Ακό­μα και αγω­γούς φραγ­μέ­νους με πλα­στι­κού­ρες, φύλ­λα και βούρ­κο. Έλαμψε
ο ηλιά­το­ρας και η καται­γί­δα έγι­νε περί­που παρελ­θόν, γι’ όσους δεν τους άγγιξε!
Η απο­κα­τά­στα­ση ζημιών και η απο­ζη­μί­ω­ση των παθό­ντων, έγι­νε μια «ενδε­λε­χής
παρου­σί­α­ση της όλης κατά­στα­σης», προ­κει­μέ­νου να εγκρι­θούν από την Κυβέρ­νη­ση οι
σχε­τι­κές χρη­μα­το­δο­τή­σεις! Μια «πολι­τι­σμέ­νη εικό­να», σε πολυ­τε­λή γρα­φεία πολλά
υπο­σχό­με­νη, δια­φο­ρε­τι­κή από εκεί­νες τις οργι­σμέ­νες του βούρ­κου της πλημύρας! 

Ας το πάρει το
ποτά­μι και αυτή τη φορά, όπως λέει ευφυώς ο λαός, δυσπι­στώ­ντας αν τελι­κά οι
όποιες χρη­μα­το­δο­τή­σεις θ’ ανοί­ξουν τους δρό­μους του νερού ή σημα­ντι­κό μέρος απ’
αυτές θα «κολ­λή­σει» στο βούρ­κο της γρα­φειο­κρα­τί­ας! Απο­τέ­λε­σμα να μείνουν,
ποτά­μια και ρέμα­τα γεμά­τα με σκου­πί­δια και όποιος έκτι­σε όχθους και μπά­ζω­σε εκβολές,
καλώς έκαμε…

Πάντως ένα είναι
σίγου­ρο: με τις νέες βρο­χο­πτώ­σεις, το νερό θα βρει σίγου­ρα και πάλι το δρόμο
του, τον ίδιο, τον από αιώ­νες χαραγ­μέ­νο, για ν’ αντα­μώ­σει με τη μάνα του τη
θάλασ­σα, όσο και αν οι άνθρω­ποι, με τα σκου­πί­δια της «ευτυ­χί­ας» τους, επιμένουν
να τον φρά­ζουν…