Μερικές αλήθειες για το μεταναστευτικό…

Κάποιες φορές, που έτυ­χε να γρά­ψου­με στην “ΦΑΙΑΚΙΑ” για τον ουσια­στι­κά βίαιο εκπα­τρι­σμό και ξερι­ζω­μό εκα­τομ­μυ­ρί­ων ανθρώ­πων από τις εστί­ες τους, τονί­σα­με και το επα­να­λαμ­βά­νου­με και σήμε­ρα, ότι δεν αρκούν οι φιλάν­θρω­πες προ­θέ­σεις και δια­κη­ρύ­ξεις… Χρειά­ζο­νται συγκε­κρι­μέ­νες θέσεις, πει­στι­κές και ρεα­λι­στι­κές, που να αξί­ζει να παλεύ­ο­νται στην καθη­με­ρι­νή πολι­τι­κή δρά­ση και παρέμ­βα­ση της αρι­στε­ράς… Η φρα­στι­κή κατα­δί­κη του ρατσι­σμού και της ξενο­φο­βί­ας και η ταυ­τό­χρο­νη αγνό­η­ση πραγ­μα­τι­κών, πρα­κτι­κών και σημα­ντι­κών προ­βλη­μά­των, που συνε­πά­γε­ται η άναρ­χη αυτή ανα­κα­τα­νο­μή του παγκό­σμιου πλη­θυ­σμού -θύμα της ανθρω­πο­γά­γου κερ­δο­σκο­πί­ας του συστή­μα­τος- δεν λύνει το πρό­βλη­μα. Αντί­θε­τα, μετα­τρέ­πε­ται -πέρα από προ­θέ­σεις- σε ψωμί με βού­τυ­ρο για την ακρο­δε­ξιά, για τον φασι­σμό. Δια­πί­στω­ση, που κρα­τά­ει την παρά­δο­σή της του­λά­χι­στον από τον προη­γού­με­νο αιώ­να και που θάπρε­πε να προ­βλη­μα­τί­σει σοβα­ρά τους προ­ο­δευ­τι­κούς ανθρώ­πους στον κόσμο και στην Ελλά­δα. Ειδι­κό­τε­ρα για τη χώρα μας το πρό­βλη­μα έχει δύο ταυ­τό­χρο­να αρνη­τι­κές όψεις: από την μία μεριά γίνε­ται ο πρώ­τος “εύκο­λος” τόπος υπο­δο­χής αλλο­δα­πών στην Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση (το οργα­νω­τι­κό-διοι­κη­τι­κό μπά­χα­λο της χώρας είναι εξαι­ρε­τι­κή και συν­θή­κη) και από την άλλη εμπο­δί­ζε­ται συστη­μα­τι­κά η προ­ώ­θη­σή τους σε άλλες Ευρω­παϊ­κές χώρες, χάρις -μετα­ξύ των άλλων- και της υπο­τα­κτι­κής πολι­τι­κής των Ελλη­νι­κών κυβερ­νή­σε­ων… Τα πρό­σφα­τα απο­τε­λέ­σμα­τα των Δημο­τι­κών εκλο­γών σε περιο­ές της Αθή­νας (Αγιος Παντε­λε­ή­μο­νας, Αττι­κή κ.λ.π.) δεν στά­θη­καν ικα­νά να διε­γεί­ρουν ορι­σμέ­νους στην Αρι­στε­ρά, που …προ­βλη­μα­τί­ζο­νται για την δημιουρ­γία της 128ης υπο­αί­ρε­σης της 453ης αίρεσης…

Το όνο­μα μου είναι Μοχά­μετ, κατά­γο­μαι από το Ραμπάτ που είναι και η πρω­τεύ­ου­σα του Μαρό­κου. Έφυ­γα ξαφ­νι­κά ένα βρά­δυ για­τί είχα πρό­βλη­μα με την αστυ­νο­μία, μετά από ληστεία που είχα κάνει σε του­ρί­στα μαζί με έναν άλλο φίλο μου. Αυτόν τον έπια­σαν όμως.
Ξεκί­νη­σα με 2 χιλιά­δες δολά­ρια στη τσέ­πη και προ­σπά­θη­σα να περά­σω με μερι­κούς άλλους με βάρ­κα στην Ισπα­νία, για να πάω από ΄κει στην Γαλ­λία και στο Παρί­σι που εκεί έχω συγ­γε­νείς αλλά και πολ­λούς φίλους.
Πώς βρέ­θη­κες από το Γιβραλ­τάρ και την προ­σπά­θεια να περά­σεις Ισπα­νία στην Ελλά­δα?
Μας κορόι­δε­ψε ο άνθρω­πός που είχε την βάρ­κα στο Ταν­γκλέρ. Μας είπε πως θα μας πάει απέ­να­ντι στην Ισπα­νία και του δώσα­με όλοι λεφτά, εμέ­να μου πήρε 1000 δολά­ρια, για­τί του είπα πως δεν έχω άλλα μαζί μου. Αντί όμως να πάει βόρεια, πήγε ανα­το­λι­κά. Εμείς δεν το κατα­λά­βα­με καθό­λου, για­τί το μόνο που βλέ­πα­με ήταν θάλασ­σα και τίπο­τα άλλο.
Πόσοι είσα­στε στη βάρ­κα?
Περί­που 20 άτο­μα. Νομί­ζω 8-9 Μαρο­κι­νοί 18 με 20 χρο­νών οι άλλοι ήταν από άλλες αφρι­κα­νι­κές χώρες και είχαν και ένα κορι­τσά­κι μαζί τους πολύ μικρό.
Τελι­κά που σας άφη­σε?
Δίπλα στην Αλγε­ρία. Από κεί γνω­ρί­σα­με κάποιον που μας είπε πως μπο­ρεί να μας πάει στην Γαλ­λία μέσω Ελλά­δας. Και εκεί χωρί­σα­με άλλοι πήγαν να βρουν τρό­πο να γυρί­σουν καθώς δεν είχαν άλλα λεφτά, κι άλλοι άρχι­σαν να ψάχνουν για καλύ­τε­ρες τιμές. Εγώ έμει­να για­τί πίστε­ψα πως στην Ελλά­δα θα μας έδι­ναν χαρ­τιά πρό­σφυ­γα, αν λέγα­με πως είμα­στε από την Παλαι­στί­νη. Έτσι μας είπε. Του έδω­σα 500 δολά­ρια για να με βοη­θή­σει να πάω στην Τηνυ­σία. Τα υπό­λοι­πα λεφτά που είχα γύρω στα 300 δολά­ρια τα έδω­σα σε άλλον για να περά­σω με βάρ­κα προς την Κρή­τη. Μετά από 1 εβδο­μά­δα τελι­κά πάτη­σα σε Ευρω­παϊ­κό έδα­φος και πίστευα πως όλα θα άλλα­ζαν. Μας έπια­σε το λιμε­νι­κό και μας πήγαν σε ένα κέντρο όπου και μας ανέ­κρι­ναν. Εγώ και κάτι άλλα παι­δία δηλώ­σα­με πρό­σφυ­γες από την Παλαι­στί­νη, κάτι άλλοι μαύ­ροι είπαν ψέμα­τα πως είναι Σομα­λοί, αλλά ήταν από την Νιγη­ρια­νία και Σενε­γα­λέ­ζοι. Μας έδω­σαν κάτι χαρ­τιά και μας είπαν πως πρέ­πει να φύγου­με από την Ελλά­δα σε 3 μήνες.
Φύγα­με σχε­δόν όλοι για την Αθή­να. Τελι­κά στην Αθή­να βρή­κα πολ­λούς γνω­στούς μου από το Μαρό­κο, που νόμι­ζα πως ήταν στη Γαλ­λία. Με μάθα­νε τα κόλ­πα και τις περιο­χές. Άρχι­σα να κλέ­βω μαζί τους στην αρχή τσά­ντες από γυναί­κες και κινη­τά από άτο­μα που δεν θα μας προ­λά­βαι­ναν να μας πιά­σουν αν έτρε­χαν πίσω μας. Οι γυναί­κες και οι ηλι­κιω­μέ­νοι είναι οι καλύ­τε­ρη στό­χοι. Μετά τα που­λού­σα­με αν ήταν κινη­τά στη Ζήνω­νος και στην Πει­ραιώς σε κατα­στή­μα­τα μετα­να­στών και αν ήταν λεφτά μέσα στην τσά­ντα τα μοι­ρα­ζό­μα­σταν στα πρώ­τα παρ­κά­κια που βρί­σκα­με μπρο­στά μας.. Πάντα κοι­τά­με να αιφ­νι­διά­σου­με, εκεί που δεν το περι­μέ­νει κανείς. Αλλά­ζου­με ξαφ­νι­κά κατεύ­θυν­ση και πέφτου­με πάνω του. Συνή­θως είμα­στε 2 ή 3 μαζί. Με κινη­τά ενη­με­ρώ­νει ο ένας τον άλλον, για το που θα χτυ­πή­σου­με. Συνή­θως στο κέντρο και ψάχνου­με για άτο­μα που κατα­λα­βαί­νου­με πως φοβού­νται, όταν μας βλέ­πουν. Για τις χρυ­σές αλυ­σί­δες μας δίνουν γύρω στα 10 ευρώ στη Σοφο­κλέ­ους οι Ιρα­κι­νοί.
Στην Αθή­να πόσοι ακό­μα κάνουν αυτή την δου­λειά?
Είναι πάρα πολύ, ακό­μα και και­νούρ­γιοι που έρχο­νται, ακό­μα και από άλλες χώρες έρχο­νται μαζί μας μέχρι να βρουν τρό­πο να φύγουν από την Ελλά­δα, αυτό κάνουν για να ζουν. Τα αυτο­κί­νη­τα οι αλυ­σί­δες και οι τσά­ντες, είναι το μόνο που μας δίνει λεφτά. Για δου­λειά δεν μας παίρ­νει κανέ­νας εδώ. Ξέρου­με ότι δεν μπο­ρούν να μας απε­λά­σουν, ούτε να μας βάλουν φυλα­κή για μικρές ποι­νές. Εμέ­να με έχουν πιά­σει πάνω από 5 φορές και φυλα­κή δεν έχω πάει, για­τί αλλά­ζω χαρ­τιά αμέ­σως μετά την ανα­στο­λή. Πρώ­τα στην αρχή μας χτυ­πού­σε η αστυ­νο­μία, τώρα εντά­ξει δεν υπάρ­χει πρό­βλη­μα, όλα είναι νορ­μάλ. Τώρα κάθε μέρα έρχο­νται κι άλλοι, και έρχο­νται και δια μέσου Τουρ­κί­ας. Πάνε εκεί αερο­πο­ρι­κώς, κλεί­νουν ξενο­δο­χεία μέσω ίντερ­νετ για δια­κο­πές, αλλά μετά περ­νά­νε εδώ με βάρ­κες. Όλα γίνο­νται πιο οργα­νω­μέ­νο τώρα. Με εμέ­να ήταν άλλη περί­πτω­ση για­τί με κυνη­γού­σε η αστυ­νο­μία.
Με τα ναρ­κω­τι­κά στο κέντρο τι συμ­βαί­νει?
Δεν υπάρ­χουν πολ­λοί Μαρο­κι­νοί που να που­λά­νε, είναι λίγοι. Οι μαύ­ροι και οι Αλγε­ρι­νοί με τους Αφγα­νούς ασχο­λού­νται. Και οι Αλβα­νοί έχουν δου­λειές με αυτούς.. Οι Αλβα­νοί μπο­ρεί και να σε σκο­τώ­σουν αν τους πει­ρά­ξεις. Δεν τους πλη­σιά­ζου­με αυτούς είναι επι­κίν­δυ­νοι. Κανέ­ναν πρε­ζά­κια ναι, αν τον πετύ­χου­με μόνο του, του παίρ­νου­με ότι έχει πάνω του.
Με τους Έλλη­νες τι πρό­βλη­μα έχε­τε?
Κοί­τα με τους Έλλη­νες δεν έχου­με κανέ­να κοι­νό. Είμα­στε τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κοί σαν άνθρω­ποι. Εμείς πιο πολύ νιώ­θου­με Γάλ­λοι παρά κάτι άλλο. Ούτε και θέλει κανέ­νας Μαρο­κι­νός από όσους ξέρω να μεί­νει εδώ. Εδώ νιώ­θου­με πιο πολύ σαν κρα­τού­με­νοι στην χώρα σας. Για αυτό και υπάρ­χει μια οργή για οτι­δή­πο­τε ελλη­νι­κό.
Εντά­ξει αλλά οι Έλλη­νες πολί­τες τι φταί­νε, που εσείς έχε­τε εγκλω­βι­στεί εδώ?
Δεν φταί­νε, αλλά σκέ­ψου εμείς δεν έχου­με τίπο­τα ενώ αυτοί έχουν τα πάντα, χωρίς να το αξί­ζουν. Από όσο έχω δει μέχρι τώρα οι Έλλη­νες είστε λαός που δεν κάνει τίπο­τα σωστά. Δεν έχε­τε δου­λειές, δεν έχε­τε πολι­τι­κούς και ο καθέ­νας κοι­τά­ει την δου­λειά του. Εμείς βοη­θά­με ο ένας τον άλλον. Και έχε­τε και πολ­λούς ναρ­κο­μα­νείς και gay. Συνέ­χεια μας πλη­σιά­ζουν οι gay και μας δίνουν λεφτά να πάμε μαζί τους. Ειδι­κά στην περιο­χή του Μετα­ξουρ­γεί­ου κοντά στου Ψυρ­ρή.
Θα φύγεις από την Ελλά­δα?
Θα ξανα­προ­σπα­θή­σω, έχω πάει 2 φορές στην Πάτρα αλλά μας έπια­σαν και μας γύρι­σαν πίσω. Εκεί κάνουν κου­μά­ντο οι Αφγα­νοί. Αν δεν τα έχεις καλά μαζί τους, δεν πλη­σιά­ζεις στο λιμά­νι.
Στην Αθή­να ποιοι σας βοη­θά­νε?
Είναι κάποιοι που εργά­ζο­νται σαν εθε­λο­ντές σε κάποιες οργα­νώ­σεις για τα ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα. Εγώ γνώ­ρι­σα δυο από αυτούς στο παλιό εφε­τείο, που έμε­να στην αρχή, μέχρι να μας διώ­ξουν. Εκεί μας είπαν ποια είναι τα δικαιώ­μα­τα μας και τι να κάνου­με όταν μας πιά­νει η αστυ­νο­μία.
Έλλη­νες ήταν?
Ναι, αλλά από ότι κατά­λα­βα δεν τους ενδιέ­φε­ρε και τόσο πολύ η Ελλά­δα. Πιο πολύ ήθε­λαν να βοη­θή­σουν τα παι­διά που έμε­ναν στο εφε­τείο. Τώρα αν θέλου­με κάτι πάμε στα Εξάρ­χεια στον χώρο μετα­να­στών που υπάρ­χει εκεί. Μας βοη­θά­νε και μας ενη­με­ρώ­νουν για όλα κάποια παι­διά που είναι αναρ­χι­κοί.
Στα επει­σό­δια που έγι­ναν για το “κορά­νι” είχες πάει?
Είχα πάει άλλα έφυ­γα, για­τί όταν πήγα είχε έρθει η αστυ­νο­μία και μας διέ­λυ­σε. Ήμουν όμως στα επει­σό­δια τότε που σκό­τω­σαν ένα παι­δί οι αστυ­νο­μι­κοί. Εκεί κλέ­ψα­με πολ­λά κατα­στή­μα­τα. Σπά­γα­με τα τζά­μια και μπαί­να­με μέσα. Αλβα­νοί, Πακι­στα­νοί, εμείς και όλοι οι άλλοι, ότι μας άρε­σε σπά­ζα­με την τζα­μα­ρία και μπαί­να­με μέσα. Είχα βρε­θεί με 10 τζά­κετ και πολ­λά αθλη­τι­κά παπού­τσια.
Τώρα που ζεις?
Μένω μαζί με 4 άλλους Μαρο­κι­νούς σε ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο σπί­τι στις γραμ­μές του τραί­νου.
Κοντά στην Λένορ­μαν. Και ελπί­ζω φέτος πριν πιά­σουν τα κρύα να έχω κατα­φέ­ρει να φύγω. Βρή­κα­με έναν Ιρα­κι­νό στο Αγ. Παντε­λε­ή­μο­να που μας είπε πως μπο­ρεί να δώσει δια­βα­τή­ρια για να πάμε στην Γαλ­λία. Αλλά θέλει 3.000 ευρώ. Τα έχω μαζέ­ψει, αλλά θέλω και κάποια ακό­μα για τις πρώ­τες μέρες που θα είμαι στο Παρί­σι. Μόλις τα μαζέ­ψω, θα φύγω.

Αυτά ήταν μερι­κά από όσα μας είπε ένας Μαρο­κι­νός, που πιά­σα­με όταν προ­σπά­θη­σε να κλέ­ψει μια γυναί­κα κοντά στο Μετρό του Μετα­ξουρ­γεί­ου. Τελι­κά η γυναί­κα δεν του έκα­νε μήνυ­ση (κάτι που δεν το περί­με­νε), μας εξο­μο­λο­γή­θη­κε σχε­δόν τα πάντα καθώς μόλις του μιλή­σα­με στα Γαλ­λι­κά (ο ρεσε­ψιο­νίστ ξενο­δο­χεί­ου) λύθη­κε η γλώσ­σα του αμέ­σως. Είπε και άλλα πράγ­μα­τα, αλλά τα κρί­νω ανού­σια να σας τα παρου­σιά­σω. Αυτό που μου έμει­νε είναι ότι οι άνθρω­ποι αυτοί είναι ρατσι­στές και δεν νιώ­θουν τίπο­τα για κανέ­ναν άλλον, μόνο για τους “δικούς τους”.
Την “συνέ­ντευ­ξη” την πήρε και την έγρα­ψε φίλος που δου­λεύ­ει σε ξενο­δο­χείο του κέντρου. Την βάζου­με αυτού­σια όπως μας την έστει­λε. Για τυχόν παρα­λεί­ψεις ή ορθο­γρα­φι­κά λάθη δεν φέρου­με ευθύνη.