Κτηνωδίες στην μεγαλούπολη…

Η μάν­να του, 24 ετών τότε ήταν σε διπλα­νό δωμά­τιο, που
το χώρι­ζε μία κουρ­τί­να και …δεν πήρε χαμπά­ρι. Επαι­ζε κάποιο παι­γνί­δι στον υπολογιστή
της… Καλύ­τε­ρα κιό­λας, για­τί απ’ ό,τι φαί­νε­ται είναι και πολύ ευαί­σθη­τη και θα μπορούσε
να την πει­ρά­ξει πολύ το όλο σκηνικό… 

Στο σπί­τι εκείνη
την ώρα έλει­πε το κορί­τσι (λίγο μεγα­λύ­τε­ρο) και πιθα­νό­τα­τα έτι την γλύτωσε… 

Λίγες μέρες πριν,
για …την τιμή της ομά­δας μία συμ­μο­ρία οργα­νω­μέ­νων, από εκεί­νες που στη­ρί­ζουν οι
παρά­γο­ντες και τους απο­κη­ρύσ­σουν όταν η περί­στα­σις το απαι­τεί, άνοι­ξαν το
κεφά­λι και ξεκοί­λια­σαν έναν 19χρονο …”εχθρό”….

Οι
γυναι­κο­κτο­νί­ες πάνε και έρχο­νται…  Η ενδο­οι­κο­γε­νεια­κή
βία στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη. Το bulling δεν μας λέει τίπο­τα πια… Γι’ αυτό τα παι­διά, εκτός από το
σχο­λείο, πρέ­πει να παρα­κο­λου­θούν μαθή­μα­τα μίας πολε­μι­κής τέχνης… Προ­ο­δευ­τι­κό αίτημα
είναι να εντα­χθεί η διδα­σκα­λία πολε­μι­κών τεχνών στο δημό­σιο σχο­λείο για να
χτυ­πη­θεί η …ιδιω­τι­κή παρα­παι­δεία…  

Τα πολύ καλά μας
ΜΜΕ, όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε έχουν βρει θέμα να που­λά­ει για και­ρό… Εχου­με και τρώμε
κι ακό­μα να αδειά­σει το ψυγείο… Εικό­νες, σχό­λια, γενε­α­λο­γι­κά δέν­δρα, φίλοι και
γεί­το­νες όλοι στο προ­σκή­νιο… Όπως πάντα οι γεί­το­νες, σε τέτοιες περι­πτώ­σεις έχουν
μεί­νει έκπλη­κτοι… …Ηταν δύο καλά παι­διά, που δεν ενο­χλού­σαν κανέ­να κ.λ.π.
κ.λ.π.

Αυτός είναι ο
εύσχη­μος τρό­πος να πού­με, πως χαμπά­ρι δεν παίρ­νου­με, ποιος είναι ο διπλα­νός μας,
τι κάνει, αν μας χρειά­ζε­ται, αν μπο­ρού­με να ανταλ­λά­ξου­με δύο κου­βέ­ντες, να πιούμε
και ένα ποτη­ρά­κι κρα­σί… Οι άγνω­στοι της απρό­σω­πης πολυ­κα­τοι­κί­ας, της καταθλιπτικής
ομοιο­μορ­φί­ας, της λει­τουρ­γι­κά ανύ­παρ­κτης γει­το­νιάς, της χαο­τι­κής πόλης των
εκα­τομ­μυ­ρί­ων ή δεκά­δων εκα­τομ­μυ­ρί­ων κατοίκων… 

Δεν συνά­δει προς
την ανθρώ­πι­νη φύση για πάρα πολ­λούς λόγους αυτό το απί­στευ­το στρί­μωγ­μα… Η
απο­κο­πή από το φυσι­κό περι­βάλ­λον είναι τερα­τω­δώς από­λυ­τη… Η προ­σέγ­γι­ση με το
χώμα, το χορ­τά­ρι, τα αγριο­λού­λου­δα, το νερό που κυλά­ει, τα ζώα, είναι σχεδόν
απα­γο­ρευ­μέ­νη ιδιαί­τε­ρα για τους νέους ανθρώπους… 

Μέσα σε αυτή την
απύθ­με­νη βαρ­βα­ρό­τη­τα κατα­σκευά­ζε­ται ο άνθρω­πος-εργα­λείο της αφηρημένης
κοι­νω­νί­ας… Και φυσι­κά, το κλί­μα είναι ιδα­νι­κό για την προ­α­γω­γή της διανθρώπινης
βίας σε απί­στευ­το βαθ­μό. Η βία αυτή, που δήθεν σοκά­ρει την εξου­σία και τους τελάληδές
της…   

Δεν είναι τα
ολί­γα τετρα­γω­νι­κά της κατοι­κί­ας ή της εργα­σί­ας ο φυσιο­λο­γι­κός ανθρώπινος
ζωτι­κός χώρος… 

Αυτό το
στρί­μωγ­μα το χρειά­ζε­ται μόνον το κυνή­γι της παρα­γω­γι­κό­τη­τας και η διευ­κό­λυν­ση του
ελέγ­χου και της υπο­τα­γής των “μαζών”… Βέβαια η διείσ­δυ­ση της εγκληματικότητας
και σε μικρό­τε­ρα κοι­νω­νι­κά σύνο­λα είναι ταχύ­τα­τη. Σχε­δόν όσο και η επέ­κτα­ση των
οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κών κρίσεων…

Τις πταί­ει;;;
Πάντως ούτε ο ανά­δρο­μος Ερμής, ούτε η παν­σέ­λη­νος της αρκού­δας… Ας το σκεφτούμε
λιγάκι…