Κορονοϊός στην Ελλάδα: Έναν χρόνο μετά, παίζοντας την τυφλόμυγα

Αν κάποιος ήθελε
-και όλοι το χρεια­ζό­μα­στε- να ολο­κλη­ρώ­σει έναν ουσια­στι­κό απο­λο­γι­σμό της πολιτικής
αντι­με­τώ­πι­σης της παν­δη­μί­ας ή καλύ­τε­ρα της συνει­δη­τής ΜΗ πολι­τι­κής δεν θα έβρισκε
καλύ­τε­ρο κεί­με­νο από αυτό του φίλ­τα­του Θανά­ση Παπα­γε­ωρ­γί­ου που
πρα­θέ­του­με. Το κεί­με­νο έχει αναρ­τη­θεί στον ιστό­το­πο ΤVXS, όπου μπο­ρεί­τε να το ανα­γνώ­σε­τε αυτούσιο.

(https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/koronoios-stin-ellada-enan-xrono-meta-paizontas-tin-tyflomyga)

Στην ΦΑΙΑΚΙΑ
θεω­ρή­σα­με αυτο­νό­η­τη την ανα­πα­ρα­γω­γή του εξαι­τί­ας της ποιό­τη­τάς του. Για το
ζήτη­μα της παν­δη­μί­ας για το οποίο βασι­λεύ­ει σύγ­χυ­ση, συγκά­λυ­ψη, απόκρυψη,
υπο­τί­μη­ση, στρέ­βλω­ση και προ πάντων συστη­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια πανι­κού και
εφη­συ­χα­σμού ταυ­τό­χρο­να έτσι ώστε η τυφλή, δογ­μα­τι­κή αφο­σί­ω­ση στα …φιλε­λεύ­θε­ρα
ιδε­ώ­δη να μοιά­ζει …μονό­δρο­μος  και μάλι­στα
ιδανικός…

Το κεί­με­νο είναι
μεγά­λο αλλά δεν θα μπο­ρού­σε κανείς να αφαι­ρέ­σει λέξη για να μην μειώ­σει την
νοη­μα­τι­κή του αρτιό­τη­τα και την τεκ­μη­ριω­τι­κή του ισχύ… 

Το προ­τεί­νου­με
ανε­πι­φύ­λα­κτα και το παρα­θέ­του­με ακό­μη και ως ελά­χι­στο φόρο τιμής στους οχτώ­μι­σι χιλιά­δες (μέχρι στιγ­μής) νεκρούς της παν­δη­μί­ας στην χώρα.

 Κορο­νο­ϊ­ός στην
Ελλά­δα: Έναν χρό­νο μετά, παί­ζο­ντας την τυφλόμυγα

Σωτή­ρης Τσιό­δρας (15
Μαρ­τί­ου 2020): «Θεσπί­ζο­νται αυστη­ρά εργα­στη­ρια­κά κρι­τή­ρια για τον έλεγχο
συμπο­λι­τών μας στα νοσο­κο­μεία, ο οποί­ος θα γίνε­ται για ασθε­νείς που εμφανίζουν
πνευ­μο­νία και νοση­λεύ­ο­νται ή ανή­κουν σε ευπα­θείς ομά­δες του πληθυσμού.

Δεν συστή­νε­ται
εργα­στη­ρια­κός έλεγ­χος για τον νέο κορω­νο­ϊό στα δημό­σια νοσο­κο­μεία σε:

►Ασυμ­πτω­μα­τι­κούς πολί­τες.

►Πολί­τες με ήπια συμ­πτώ­μα­τα ίωσης, οι οποί­οι θα παρα­μέ­νουν σπί­τι τους».

Έκτο­τε λοιπόν :

►αντί να γίνο­νται δωρε­άν, μαζι­κά test στην κοι­νό­τη­τα, επα­να­λαμ­βα­νό­με­να, στο­χευ­μέ­να σε χώρους δου­λειάς, σε σχο­λεία, σε δομές (ανοι­κτές,
ημί­κλει­στες, κλει­στές, κοι­μώ­με­να clusters, γηρο­κο­μεία, καταυλισμούς,
προ­σφυ­γι­κές δομές κλπ), για να ανι­χνεύ­ο­νται τα πιθα­νά κρού­σμα­τα, οι
προ­συ­πτω­μα­τι­κοί και οι ασυ­πτω­μα­τι­κοί και όχι μόνο οι συμ­πτω­μα­τι­κοί που
προ­σέρ­χο­νταν από μόνοι  τους, επει­δή είχαν συμ­πτώ­μα­τα ή κάποια υπο­ψία ή
πάλι όσοι ανα­κα­λύ­πτο­νταν τυχαία μετά από κάποιον έλεγ­χο σε εκδηλώσεις
υπερ­με­τά­δο­σης (γάμους, συνε­στιά­σεις, κηδεί­ες κλπ), στις πύλες εισό­δου και όχι
απλώς δειγ­μα­το­λη­πτι­κά με πονη­ρές (smart) δήθεν, αμφί­βο­λης αξί­ας, αξιοπιστίας
αυτο­σχέ­δια λογι­σμι­κά, τυχαιο­ποι­η­μέ­να, δειγ­μα­το­λη­πτι­κά για την παρα­κο­λού­θη­ση της
πορεί­ας της παν­δη­μί­ας στις διά­φο­ρες φάσεις της,

►αντί να γίνε­ται άμε­σα
ιχνη­λά­τη­ση πεδί­ου
περι­φε­ρεια­κά απο­κε­ντρω­μέ­νη, συστη­μα­τι­κή, εξαντλητική,
αξιο­ποιώ­ντας όλα τα μέσα της σύγ­χρο­νης  τεχνο­λο­γί­ας και όχι με μη ειδικά
εκπαι­δευ­μέ­νους υπαλ­λή­λους, μόνον από κεντρι­κά τηλε­φω­νι­κά κέντρα, σε
περιο­ρι­σμέ­νες θέσεις εργα­σί­ας που απο­κτού­σαν στα­δια­κά εμπει­ρία ή κινητές
μονά­δες κατά περί­πτω­ση με καθυ­στέ­ρη­ση ημε­ρών, αλλά με πλη­θώ­ρα εκπαιδευμένων
στε­λε­χών, στην περι­φέ­ρεια και γενι­κά στο πεδίο, δια­σπαρ­μέ­νους σε ολό­κλη­ρη τη
χώρα,

► αντί να σπά­νε κι όχι να αφή­νο­νται να μεγα­λώ­νουν οι αλυ­σί­δες της μετά­δο­σης,

►αντί να υπήρ­χε ενιαίο σύστη­μα κατα­γραφής των δεδο­μέ­νων σε πραγ­μα­τι­κό χρό­νο, με δυνα­τό­τη­τα να απορροφά
άμε­σα δεδο­μέ­να από το σύνο­λο των εμπλε­κό­με­νων δομών της Δημό­σιας Υγεί­ας και του
ιδιω­τι­κού τομέα, με  συντο­νι­σμό χωρίς καθυ­στε­ρή­σεις που καθι­στούν την
ανί­χνευ­ση των επα­φών δυσχε­ρή έως ανέφικτη,

►αντί να υπάρ­χει ολο­κλη­ρω­μέ­νο σύστη­μα επι­δη­μιο­λο­γι­κής επι­τή­ρη­σης, με κατάλ­λη­λο δίκτυο δομών Δημό­σιας Υγεί­ας, εξω­νο­σο­κο­μεια­κής και νοσο­κο­μεια­κής περί­θαλ­ψης, που θα μπο­ρού­σε να εξα­σφα­λί­ζει την έγκαι­ρη και έγκυ­ρη κατα­γρα­φή, επε­ξερ­γα­σία και δημο­σιο­ποί­η­ση των απα­ραί­τη­των παρα­μέ­τρων, δεδο­μέ­νων και στοι­χεί­ων, που θα έδιναν
μια πλή­ρη, συνο­λι­κή και ολο­κλη­ρω­μέ­νη εικό­να της έκτα­σης και της δυνα­μι­κής της
παν­δη­μί­ας, που σε συν­δυα­σμό με τη δια­φά­νεια και την σε πραγ­μα­τι­κό χρόνο
ανάρ­τη­σή τους σε δια­δρα­στι­κό dashboard στο δια­δί­κτυο, κάτι που θα καθιστούσε
εφι­κτή την αξιο­ποί­η­ση του συνό­λου του επι­στη­μο­νι­κού δυνα­μι­κού της χώρας,

►αντί να ξανα­στη­θούν από τα συντρίμ­μια της περα­σμέ­νης δεκα­ε­τί­ας οι δομές της Δημό­σιας Υγεί­ας και της πρω­το­βάθ­μιας περί­θαλ­ψης, προ­κει­μέ­νου να ανα­χαιτισθεί η παν­δη­μία και να λει­τουρ­γή­σουν σαν ασπί­δα προ­στα­σί­ας του
ΕΣΥ, παράλ­λη­λα με την ενί­σχυ­σή του, με οικο­νο­μι­κούς και ανθρώ­πι­νους πόρους, με
εξο­πλι­σμό και δημιουρ­γία πραγ­μα­τι­κών πολυ­δύ­να­μων ΜΕΘ και όχι με αυτοσχέδιες
κλί­νες σε ακα­τάλ­λη­λους χώρους που βαπτί­ζο­νται ΜΕΘ για να συμπλη­ρω­θούν πίνακες
και αριθ­μη­τι­κές κατα­στά­σεις, κατα­λή­γο­ντας να απο­τε­λούν μαγι­κές εικό­νες και
παγί­δες που αυξά­νουν τη θνη­τό­τη­τα, αντί να την μειώνουν, 

► αντί να καταρ­τι­στεί ένα δια­βαθ­μι­σμέ­νο σχέ­διο που να προ­βλέ­πει τη δυνα­τό­τη­τα των νοσο­κο­μεί­ων να συνε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν με τρό­πο που να μην
αδυ­να­τούν να αντι­με­τω­πί­σουν τους προ­σερ­χό­με­νους ασθε­νείς που πάσχουν από το
σύνο­λο των παθο­λο­γι­κών κατα­στά­σε­ων εκτός της COVID – 19,

►αντί να υπάρ­χουν επι­δη­μιο­λο­γι­κά στοι­χεία για να μπο­ρούν να γίνο­νται σοβα­ρές εκτι­μή­σεις κιν­δύ­νου και να καταρ­τί­ζο­νται επιτελικά
σχέ­δια που να μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­σουν απο­τε­λε­σμα­τι­κά τα ανα­με­νό­με­να και
προ­α­ναγ­γελ­θέ­ντα παν­δη­μι­κά κύμα­τα, με λεπτο­με­ρή επι­δη­μιο­λο­γι­κό χάρ­τη για πυξίδα,

►αντί να μπο­ρού­με χάρις τα προη­γούμενα να λει­τουρ­γού­με με προ­βλε­ψι­μό­τη­τα, προ­νοη­τι­κό­τη­τα και πρόνοια,
και να προ­λαμ­βά­νου­με τις κατα­στά­σεις και τα γεγο­νό­τα και όχι να
κατα­ντού­με  ουρα­γοί, τρέ­χο­ντας πίσω από τον ιό, «βλέ­πο­ντας και κάνοντας»,
χωρίς να τον προ­λα­βαί­νου­με, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ελλειμ­μα­τι­κή και ανεπαρκής
αυτή τακτι­κή συνι­στά δήθεν «δυνα­μι­κή» αντι­με­τώ­πι­ση της πανδημίας,

►αντί να παίρ­νο­νται σωστά μέτρα Δημό­σιας Υγεί­ας και όχι μέτρα δημό­σια τάξης, μέτρα προ­λη­πτι­κά και όχι περιο­ρι­στι­κά αστυ­νο­μευό­με­να, μέτρα προ­στα­σί­ας και όχι τιμω­ρη­τικά μέτρα με πρόστιμα,

►αντί να κατα­στούν οι πολί­τες κοι­νω­νοί σε μια ενερ­γη­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας και όχι παθη­τι­κοί θεα­τές μιας οργα­νω­μέ­νης χει­ρα­γώ­γη­σης από τα ΜΜΕ, μέσα σε ατμό­σφαι­ρα έντε­χνης μεν, αλλά από­λυ­της δε λογο­κρι­σί­ας, μετα­τρέ­πο­ντάς τους σε δέκτες διπλών μηνυ­μά­των, που ενώ φαί­νο­νταν σαν αντιφατικά,
αμφι­λε­γό­με­να και συγκε­χυ­μέ­να, ωστό­σο λει­τουρ­γού­σαν μεθο­δευ­μέ­να κατά το πρότυπο
της  θεω­ρί­ας του «διπλού δεσμού» («Αν αντι­στα­θείς, χάθη­κες». «Αν
υπο­κύ­ψεις, πάλι χάθη­κες». Ότι και να κάνεις είσαι ένο­χος..!), ενι­σχύ­ο­ντας με
τον τρό­πο αυτό συνω­μο­σιο­λό­γους και αρνη­τές, με κίν­δυ­νο το διχα­σμό και την
πολυ­διά­σπα­ση της κοι­νω­νί­ας, μετε­ξε­λίσ­σο­ντας την υγειο­νο­μι­κή κρί­ση σε κοινωνική,
την ώρα που η αντί­στοι­χη οικο­νο­μι­κή και­ρο­φυ­λα­κτεί ante portas,

►αντί να διο­χετεύ­ο­νται απλά, κατα­νοη­τά, πρα­κτι­κά, μονο­σή­μα­ντα μηνύ­μα­τα, ώστε η
«επι­στη­μο­νι­κή αβε­βαιό­τη­τα» να μην χρη­σι­μο­ποιεί­ται προ­σχη­μα­τι­κά σαν μέρος μιας
υπο­κρι­τι­κής τακτι­κής δημιουρ­γώ­ντας σύγ­χυ­ση στην κοινότητα,

►αντί να αξιο­ποι­η­θούν οι τεχνο­λο­γι­κές δυνα­τό­τη­τες και να εξα­ντλη­θούν όλα τα μέσα προ­κει­μέ­νου να κατα­νο­ή­σουν οι πολίτες
τους πραγ­μα­τι­κούς κιν­δύ­νους και κυρί­ως πως να μπο­ρέ­σουν να τους αντιμετωπίσουν
και όχι να αξιο­ποι­η­θούν σε μια προ­σπά­θεια δημιουρ­γί­ας μιας ωραιοποιημένης
εικο­νι­κής τηλε­ο­πτι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που εναλ­λάσ­σο­νταν κατά περιό­δους με
εκφο­βι­σμό και κινδυνολογία,

►αντί να αξιο­ποι­η­θεί η συνε­χώς διευ­ρυ­νό­με­νη διε­θνής τεχνο­γνω­σία σε όλα τα επί­πε­δα και να μην περιο­ρί­ζε­ται η πλη­ρο­φό­ρη­ση και οι συμ­βου­λές προς τον πλη­θυ­σμό σε ένα ευτε­λές τρί­πτυ­χο οδη­γιών που συνο­δεύ­ει τις συστά­σεις των «ειδι­κών» και συνο­ψί­ζε­ται σε «μάσκα,
απο­στά­σεις, ατο­μι­κή υγιει­νή με πλύ­σι­μο των χεριών», το οποίο αν και πολύτιμο,
είναι σήμε­ρα ανε­παρ­κές, διό­τι δεν μπο­ρεί  να αντι­κα­τα­στή­σει ή να
υπο­κα­τα­στή­σει τα γενι­κό­τε­ρα μέτρα Δημό­σιας Υγεί­ας που όφει­λε να είχε πάρει η
πολιτεία,

►αντί η πολι­τεία να αντι­λη­φθεί και να εγκα­τα­λεί­ψει την ελλειμ­μα­τι­κή της πολι­τι­κή και να οργα­νω­θεί μέσα σ’ έναν ολό­κλη­ρο χρό­νο, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη συλ­λο­γι­κή της ευθύ­νη σε πραγ­μα­τι­κό τεί­χος προ­στα­σί­ας απέ­να­ντι στους πολίτες και όχι να επι­χει­ρεί να δαι­μο­νο­ποιεί την ατο­μι­κή ευθύ­νη και να
θεω­ρεί τη συμπε­ρι­φο­ρά του πολί­τη απο­κλει­στι­κά υπεύ­θυ­νη, κάθε φορά  που η
παν­δη­μία παίρ­νει δυσμε­νή τροπή,

►αντί η πολι­τεία να κάνει το παν, για να κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύ­νη και την ενερ­γη­τι­κή συμ­με­το­χή των πολι­τών για μια επι­τυ­χή διέ­ξο­δο από την κρί­ση, με
μελε­τη­μέ­να και απο­τε­λε­σμα­τι­κά μέτρα και όχι να κατα­φεύ­γει σε σπασμωδικές
απο­φά­σεις που το μόνο που κατα­φέρ­νουν με την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά τους είναι να
αυξά­νουν το άγχος, τη σύγ­χυ­ση των πολι­τών και την αμφι­σβή­τη­ση τους στα μέτρα,

►αντί να ανα­ζη­τεί­ται απά­ντη­ση στο ερώ­τη­μα,  για­τί δεν επι­τυγ­χά­νε­ται η συμ­μόρ­φω­ση των πολι­τών, ώστε να ανα­προ­σαρ­μο­σθούν τα μέτρα και οι απο­φά­σεις, και να καλ­λιερ­γη­θεί επι­τέ­λους κλί­μα εμπι­στο­σύ­νης και πει­θούς,

►αντί να εξα­σφα­λι­σθούν οι απα­ραί­τη­τες εκεί­νες υπο­δο­μές και οι προϋποθέσεις
που θα κάνουν εφι­κτή και εν τοις πράγ­μα­σι βιώ­σι­μη κοι­νω­νι­κά και οικο­νο­μι­κά την
επό­με­νη ημέ­ρα, για την κοι­νω­νία που θα χρειά­ζε­ται πλέ­ον να προ­σαρ­μο­σθεί στις
νέες συν­θή­κες, που επι­βάλ­λο­νται από τη συνε­χή παρου­σία του ιού, ο οποί­ος απ’
ό,τι φαί­νε­ται είναι πολύ πιθα­νόν να συνε­χί­σει να καθο­ρί­ζει τις ζωές μας επί
μακρόν, 

Έναν χρο­νο μετά

Έγι­νε ακρι­βώς το αντί­θε­το και με ευθύ­νη όσων δια­χει­ρί­στη­καν την
υγειο­νο­μι­κή κρί­ση, φθά­σα­με στο σημε­ρι­νό αδιέ­ξο­δο με:

►Μέσο όρο καθη­με­ρι­νών εισα­γω­γών στα νοσο­κο­μεία : 500

►Δια­σω­λη­νω­μέ­νοι σε ΜΕΘ και εκτός ΜΕΘ : 750

Και επει­δή δεν πρέ­πει να βλέ­που­με την εικό­να της στιγμής (!)

Ας ανα­λο­γι­στού­με την παρα­τε­τα­μέ­νη επι­δεί­νω­ση με:

►Τους 8.532 θανά­τους μέχρι στιγ­μής 
►Τα κρού­σμα­τα που ανε­βαί­νουν, όσο κι αν ο ΕΟΔΥ ανοι­γο­κλεί­νει την στρό­φιγ­γα με τα test
►Τα δημό­σια νοσο­κο­μεία που έχουν καταρ­ρεύ­σει, όσο κι αν οι δια­χειριστές ισχυ­ρί­ζο­νται το αντίθετο!
Όσοι τα επι­σκέ­πτο­νται το καταλαβαίνουν
χωρις περιτ­τές
επεξηγήσεις. 

►Την κατάρ­ρευ­ση που προ­βλέ­πε­ται να συνε­χι­στεί, ενώ η ανα­συ­γκρό­τη­ση του ΕΣΥ θα πρέ­πει να θεω­ρεί­ται μάλ­λον αβέ­βαιη

 ►Τη θνη­τό­τη­τα που αυξά­νε­ται στα­θε­ρά
►Το ποσοστό θετι­κό­τη­τας που παρα­μέ­νει υψη­λό αν και δύσκο­λο να υπολογισθεί
με ακρί­βεια, για­τί υπο­λο­γι­ζε­ται απο test συλ­λή­βδην, χωρίς διά­κρι­ση, ανεξάρτητα
απο προ­έ­λευ­ση κατανομών
►Τις μεταλ­λά­ξεις να κυριαρ­χούν πλε­ον, έχο­ντας  εκτο­πί­σει τα πρω­το­εμ­φα­νι­σθέ­ντα στε­λέ­χη
►Την ελλειμ­μα­τι­κή επι­δη­μιο­λο­γι­κή επι­τή­ρη­ση παράλ­λη­λα με το άναρ­χο και ανε­παρ­κές testing και την υπο­τυ­πώ­δη ιχνη­λά­τη­ση, που προ­βλέ­πε­ται να συνε­χί­σουν ως έχουν και να επι­δει­νω­θούν με τη χρή­ση των οικια­κών self tests : «δεν αλλά­ζει σε τίπο­τα η μέχρι τώρα στρατηγι­κή μας σε ό,τι αφο­ρά τα ταχέα τεστ και τα μορια­κά τεστ». Β.
Κοντο­ζα­μά­νης (Ενη­μέ­ρω­ση 02/04/21).

►Την αδιέ­ξο­δη κατά­στα­ση μετα απο έξι και πλέ­ον μηνες lockdown και νεου lockdown, χωρίς να έχου­με βγεί απο το προη­γού­με­νο

Έναν χρο­νο μετα – 19 Μαρ­τί­ου 2021

Άκης Σκέρ­τσος (Υφυ­πουρ­γός παρά τω Πρω­θυ­πουρ­γώ, αρμό­διος για το συντο­νι­σμό του
κυβερ­νη­τι­κού έργου) :

«Η Ελλά­δα, λοιπόν,
με βάση τα νέα μέτρα τα οποία θα ειση­γη­θού­με, γίνε­ται η πρώ­τη χώρα που προχωρά
από το τέλος Μαρ­τί­ου σε δωρε­άν παρο­χή ατο­μι­κών rapid test σε όλο τον πληθυσμό
της χώρας. Επα­να­λαμ­βά­νω, δωρε­άν παρο­χή ατο­μι­κών rapid test σε όλο τον πλη­θυ­σμό της
χώρας. Έτσι, θεω­ρού­με ότι θα μπο­ρέ­σου­με να προ­χω­ρή­σου­με τον Απρί­λιο σε
ελεγ­χό­με­να ανοίγ­μα­τα περισ­σό­τε­ρων δραστηριοτήτων».

Δεν θα σχολιάσουμε
το γεγο­νός ότι τα  tests αυτά κυκλο­φο­ρούν ήδη στις άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες
όπως στη Μ. Βρε­τα­νία, στη Γερ­μα­νία, στο Βέλ­γιο και ότι επο­μέ­νως  η Ελλάδα
δεν είναι η πρώ­τη χώρα, που προ­χω­ρά στην εφαρ­μο­γή τους. Ούτε το γεγο­νός ότι
στις άλλες χώρες παρέ­χο­νται δυο tests την εβδο­μά­δα και όχι ένα μόνο, όπως στη
χώρα μας.

 Θα προχωρήσουμε
μετά την αρχι­κή ανα­κοί­νω­ση του υπουρ­γού στη διευ­κρί­νη­ση που έδω­σε δυο ημέρες
αργό­τε­ρα στις 21/03/21 στο Σκάι :

«Άρα χρειά­ζε­ται
πλέ­ον μια άλλη κλί­μα­κα στη διε­νέρ­γεια των test, που θα πιστο­ποιούν, θα
βρί­σκουν, θα εντο­πί­ζουν όσους είναι ασυμ­πτω­μα­τι­κοί φορείς του ιού».

Δηλα­δή κατάλαβαν
επι­τέ­λους ότι η στρα­τη­γι­κή που εξόρ­κι­ζαν αρχι­κά και την οποία απα­ξί­ω­σε με τη
σει­ρά του ο ΕΟΔΥ, ακο­λου­θώ­ντας «ευλα­βι­κά» τις οδη­γί­ες, ήταν αυτή που έπρε­πε να
είχε ακο­λου­θη­θεί εξ αρχής, αφού τώρα κρί­νε­ται πλέ­ον απαραίτητη.

Αυτό απο­τε­λει ομο­λο­γία : Ότι υπηρ­ξε αμέλεια

Η στα­δια­κή αύξηση,
του αριθ­μού των tests εκ περι­τρο­πής, κατά περί­πτω­ση, κατά περιό­δους, χωρίς
συστη­μα­τι­κό τρό­πο, χωρίς στό­χευ­ση μέσα στην κοι­νό­τη­τα, σε τυχαί­ους πληθυσμούς,
σε περα­στι­κούς στις πλα­τεί­ες, δεν απαλ­λάσ­σει τους εμπνευ­στές της ελλειμματικής
αυτής πολι­τι­κής από τις τερά­στιες ευθύ­νες τους απέ­να­ντι στους Έλληνες
πολίτες. 

Και τώρα ποια θα
είναι η στρα­τη­γι­κή, από εδώ και στο εξής;

Δηλα­δή ένα χρόνο
μετά, θα κυνη­γά­με τους ασυμ­πτω­μα­τι­κούς, με ένα  test, που δεν ανιχνεύει
τους ασυμ­πτω­μα­τι­κούς και τους προσυμπτωματικούς;

Διό­τι άσχε­τα με το
τι λέει ή κατα­λα­βαί­νει ο κος Σκέρ­τσος και οι λοι­ποί δια­χει­ρι­στές της πανδημίας,
ο ΕΟΔΥ, η επι­τρο­πή των εμπει­ρο­γνω­μό­νων, η πολι­τι­κή προ­στα­σία και η κυβέρνηση,
υπάρ­χουν επι­στη­μο­νι­κά δεδο­μέ­να για τα οικια­κά test, αντι­γό­νου, αυτοδιάγνωσης
που λένε ότι: Η αξιο­πι­στία τους είναι μειω­μέ­νη, αφε­νός σε σχέ­ση με τα μοριακά,
τα οποία απο­τε­λούν την εξέ­τα­ση ανα­φο­ράς για τη διά­γνω­ση του SARS – COV 2,
αφε­τέ­ρου σε σχέ­ση με τα rapid test αντι­γό­νου, που έχουν έτσι κι αλλιώς μειωμένη
αξιο­πι­στία σε σχέ­ση με τα προη­γού­με­να. Η αξιο­πι­στία των οικια­κών είναι ακόμη
περισ­σό­τε­ρο μειω­μέ­νη και φθά­νει στο 50%.

Ένα τεστ
αυτο­διά­γνω­σης δεν μπο­ρεί να δια­γνώ­σει μία λοί­μω­ξη παρά μόνο όταν αυτή βρίσκεται
στο απώ­γειό της, στο μέγι­στο σημείο της δια­δρο­μής της. Αντί­θε­τα ένα PCR
(μορια­κό) τεστ μπο­ρεί να ανι­χνεύ­σει όλη την εξέ­λι­ξη της λοί­μω­ξης στο σύνο­λο της
δια­δρο­μής της από την αρχή ως το τέλος της. Δηλα­δή όπως και τα  rapid test
αντι­γό­νου μπο­ρούν να ανι­χνεύ­σουν με μεγα­λύ­τε­ρη αξιο­πι­στία αυτούς που έχουν
συμ­πτώ­μα­τα. Η αξιο­πι­στία τους είναι μικρό­τε­ρη στους προ­συμ­πτω­μα­τι­κούς και στους
ασυμπτωματικούς. 

Το γεγο­νός αυτό τα
καθι­στά λιγό­τε­ρο χρή­σι­μα από την άπο­ψη ότι ένας που έχει συμ­πτώ­μα­τα, δηλαδή
εμφα­νή συμ­πτώ­μα­τα λοί­μω­ξης γίνε­ται εύκο­λα αντι­λη­πτός. Αντί­θε­τα στις περιπτώσεις
των προ­συμ­πτω­μα­τι­κών και των ασυμ­πτω­μα­τι­κών, αυτοί δεν το αντι­λαμ­βά­νο­νται ούτε
οι ίδιοι, ούτε γίνο­νται αντι­λη­πτοί από τους άλλους ότι νοσούν, με απο­τέ­λε­σμα να
μετα­δί­δουν τη λοί­μω­ξη χωρίς να το ξέρουν.

Έτσι όταν από τη
μια, δεν θα νοιώ­θουν την ανά­γκη να κάνουν το test, όταν δεν έχουν συμπτώματα,
αλλά και από την άλλη ακό­μη και σε περί­πτω­ση που έχουν συμ­πτώ­μα­τα, να έχει 50%
του­λά­χι­στον  πιθα­νό­τη­τες να βγει ψευ­δώς αρνη­τι­κό, η αξία και η χρησιμότητα
αυτών των δοκι­μα­σιών είναι αμφι­σβη­τή­σι­μη. Μπο­ρεί όμως να είναι και επικίνδυνη,
δεδο­μέ­νου ότι το άτο­μο που είναι ψευ­δώς αρνη­τι­κό, θα κυκλο­φο­ρεί με τη
βεβαιό­τη­τα ότι δεν θα μολύ­νει, ενώ θα εξα­κο­λου­θεί να είναι φορέ­ας χωρίς ο ίδιος
να το γνωρίζει.

Από την άλλη, η μη
υπο­χρε­ω­τι­κή δήλω­ση του test παρά μόνο για να πάρει άδεια ή για να πάει στο
σχο­λείο, όπως και η καθυ­στέ­ρη­ση από τη  δια­δι­κα­σία της επα­νά­λη­ψης του
θετι­κού test για επι­βε­βαί­ω­ση ή μη, του θετι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, ναρ­κο­θε­τεί ακόμη
κι αυτή την ελλειμ­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία της ιχνη­λά­τη­σης και της επιδημιολογικής
επιτήρησης.

Αλλά ακό­μη κι η
συνε­πής στά­ση, δηλα­δή η δήλω­ση και η κατα­γρα­φή του θετι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος και
στη συνέ­χεια η δια­δι­κα­σία επι­βε­βαί­ω­σης του, δεν δημιουρ­γούν λιγό­τε­ρα προβλήματα
στο έργο της ιχνη­λά­τη­σης, που είναι ήδη λειψό.

Αυτό που θα έπρεπε
να γίνει είναι ότι από τη στιγ­μή που γίνε­ται πλέ­ον αντι­λη­πτό ότι η λύση για τον
περιο­ρι­σμό της δια­σπο­ράς και το σπά­σι­μο των αλυ­σί­δων, είναι η εκτεταμένη
διε­νέρ­γεια μαζι­κών, στο­χευ­μέ­νων, επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων δωρε­άν test στην κοινότητα,
έστω και την ύστα­τη στιγ­μή, να στη­θεί ένα σωστό σύστη­μα testing, όπως έχουμε
εξη­γή­σει προη­γού­με­να. Παράλ­λη­λα πρέ­πει να στη­θεί ένα εκτε­τα­μέ­νο σύστημα
ιχνη­λά­τη­σης, με ένα δίκτυο ατό­μων που θα έχουν υπο­στεί εκπαί­δευ­ση και που θα
απλω­θεί σε όλη την επι­κρά­τεια, με στό­χο την ταχύ­τα­τη και εκτε­τα­μέ­νη ανίχνευση
επα­φών των επι­βε­βαιω­μέ­νων κρουσμάτων.

Η απο­μό­νω­ση
κρου­σμά­των και επα­φών τους είναι απα­ραί­τη­το να επε­κτεί­νε­ται και σε χώρους εκτός
της κατοι­κί­ας τους, δεδο­μέ­νου ότι δεν έχουν όλοι τη δυνα­τό­τη­τα να απομονωθούν
στα σπί­τια τους με ασφά­λεια γι αυτούς και για τα υπό­λοι­πα μέλη της οικογένειάς
τους. Επι­πλέ­ον θα πρέ­πει να εξα­σφα­λί­ζε­ται και η απα­ραί­τη­τη ιατρική
παρα­κο­λού­θη­ση, δεδο­μέ­νου ότι η λοί­μω­ξη μπο­ρεί να εξε­λι­χθεί οποια­δή­πο­τε στιγμή
προς το χειρότερο.

Τέλος αυτοί θα
πρέ­πει να κατα­γρά­φο­νται σε κάποιο μητρώο, που χρειά­ζε­ται να επικαιροποιείται
για την πορεία  τους, αλλά και για την απαλ­λα­γή τους από τη λοί­μω­ξη. Χωρίς
αυτές τις κατα­γρα­φές, είναι αδύ­να­τον να γνω­ρί­ζει κανείς τον ακρι­βή αριθ­μό των
ενερ­γών κρου­σμα­των. Τα δυο αυτά δίκτυα του testing και της ιχνη­λά­τη­σης, θα
πρέ­πει να συμπλη­ρω­θούν από κατάλ­λη­λο σύστη­μα κατα­γρα­φής και επεξεργασίας
δεδο­μέ­νων σε πραγ­μα­τι­κό χρό­νο, γεγο­νός που απαι­τεί χιλιά­δες εκπαιδευμένους
εργα­ζό­με­νους και την αξιο­ποί­η­ση μέσων σύγ­χρο­νης υψη­λής τεχνολογίας.

Μόνον έτσι θα
μπο­ρούν να υπάρ­χουν ακρι­βή και επι­και­ρο­ποι­η­μέ­να αξιό­πι­στα στοι­χεία για τη σωστή
εκτί­μη­ση κιν­δύ­νου, δια­θέ­σι­μα για το σύνο­λο της επι­στη­μο­νι­κής κοι­νό­τη­τας, με
από­λυ­τη δια­φά­νεια. Κάτι που ποτέ δεν είδα­με να παρου­σιά­ζε­ται ανα­λυ­τι­κά στη
δημο­σιό­τη­τα, όταν όλες οι ενη­με­ρώ­σεις είναι γεμά­τες από αορι­στί­ες και
περιο­ρι­σμέ­νες ανα­φο­ρές σε γενι­κό­λο­γα στοι­χεία χωρίς ουσια­στι­κή εξει­δί­κευ­ση και
από­δει­ξη τις προ­έ­λευ­σής τους.

Εάν δεν γίνει αυτή η
ριζι­κή αλλα­γή, οποια­δή­πο­τε «συμπλη­ρω­μα­τι­κή», όπως επι­χει­ρεί­ται να χαρακτηρισθεί
η εφαρ­μο­γή των οικια­κών tests αυτο­διά­γνω­σης ή ακό­μη παράλ­λη­λη, θα ναρ­κο­θε­τεί τη
βασι­κή και κλασ­σι­κή διαδικασία.

Πόσο υπο­κρι­τι­κός και
πόσο ανυ­πό­στα­τος φαί­νε­ται ο ισχυ­ρι­σμός ότι με το test, ακό­μη κι ας μην έχει
μεγά­λη αξιο­πι­στία, θα βρε­θούν τελι­κά κάποιοι που θα τους δοθεί η δυνα­τό­τη­τα να
το κάνουν, ενώ πριν δεν τους δίνο­νταν κι ότι αυτό θα είναι τελι­κά κέρδος; 

Το πρώ­το που πρέπει
να ανα­ρω­τη­θεί κάποιος, είναι για­τί σε αυτούς τους κάποιους δεν είχε δοθεί η
δυνα­τό­τη­τα να υπο­βλη­θούν σε test κι αν φυσι­κά έφται­γαν οι ίδιοι ή ο ΕΟΔΥ, που
δεν είχε φρο­ντί­σει γι αυτό, όπως και για­τί επι­λέ­γε­ται σήμε­ρα αυτή η λύση κι όχι
εκεί­νη που κακώς δεν είχε επι­λε­γεί μέχρι σήμερα. 

Το δεύ­τε­ρο που
πρέ­πει να σκε­φθεί είναι ότι αν θεω­ρή­σου­με ότι με τα οικια­κά test, θα μπορούμε
να ανι­χνεύ­ου­με έστω το 50%, λόγω μειω­μέ­νης αξιο­πι­στί­ας τους, τότε θα πρέ­πει να
υπο­λο­γί­ζου­με, ότι θα έχου­με του­λά­χι­στον χιλιά­δες θετι­κούς μετά από 10 εκ tests,
την εβδο­μά­δα επί δυο μήνες. 

Αυτοί σε ποιο
σύστη­μα θα κατα­γρά­φο­νται, πότε και από ποιους θα ιχνη­λα­τού­νται. Άρα­γε αν υπήρχε
τέτοια πρό­θε­ση και τέτοιος σχε­δια­σμός, δεν θα έπρε­πε να προ­βλέ­πο­νταν πριν από
την καθιέ­ρω­σή τους η ανά­λο­γη δημιουρ­γία και η προ­ε­τοι­μα­σία ενός κατάλ­λη­λου για
τις αυξη­μέ­νες ανά­γκες συστή­μα­τος testing και κατα­γρα­φής και ταυ­τό­χρο­να ενός
δικτύ­ου ιχνηλατών; 

Μήπως, δεν είναι
ακό­μη σαφές, ότι τα  test δεν γίνο­νται για τα tests; 

Είναι προ­φα­νές ότι
δεν υπήρ­χε ούτε πρό­θε­ση, ούτε πρό­βλε­ψη αλλά ούτε καν σκέ­ψη για κάτι τέτοιο. Αν
υπήρ­χε θα συνέ­πι­πτε με τη συγκρό­τη­ση ενός σοβα­ρού, σύγ­χρο­νου και ολοκληρωμένου
συστή­μα­τος ιχνη­λά­τη­σης, που θα απο­δεί­κνυε ότι δεν ξεκι­νά­ει κανείς πρώ­τα από ένα
συμπλη­ρω­μα­τι­κό μέτρο, χωρίς να υπάρ­χει προη­γου­μέ­νως μια βάση ή χωρίς να
αντι­λαμ­βά­νε­ται την ανά­γκη να ξεκι­νή­σει πρώ­τα απ’ όλα από το βασι­κό μέτρο. Και
τότε θα αντι­λαμ­βά­νο­νταν, ότι ίσως δεν θα έπρε­πε να κατα­φύ­γει σε ένα λιγότερο
αξιό­πι­στο, υπο­δε­έ­στε­ρο και επι­σφα­λές μέτρο, πριν να εξα­ντλή­σει τις δυνατότητες
του βασικού.

Σε κάθε περί­πτω­ση αυτό
που είναι μάλ­λον βέβαιο, είναι ότι οι εμπνευ­στές του σχε­δί­ου, μάλ­λον δεν έχουν
αντι­λη­φθεί ούτε τη σπου­δαιό­τη­τα, ούτε τη λει­τουρ­γία, ούτε τους μηχα­νι­σμούς της
ιχνη­λά­τη­σης και τη σημα­σία του tetsing, προ­κει­μέ­νου να σπά­σουν οι αλυσίδες
μετάδοσης.

Ένα επι­πλέ­ον
πρό­βλη­μα που δημιουρ­γεί η καθιέ­ρω­ση αυτής της δήθεν συμπλη­ρω­μα­τι­κής στρατηγικής
είναι ότι φρά­ζει το δρό­μο στην τόσο απα­ραί­τη­τη για την φάση αυτή της πανδημίας,
γονι­δια­κή επι­τή­ρη­ση. Την ώρα που οι μεταλ­λά­ξεις έχουν εκτο­πί­σει τα αρχικά
στε­λέ­χη και επι­κρα­τούν κατά κρά­τος στην κοι­νό­τη­τα, το ποσο­στό των δειγ­μά­των που
θα πρέ­πει να υπο­βάλ­λο­νται σε ανά­λυ­ση του γονι­διώ­μα­τος θα πρέ­πει να αυξηθεί
σημα­ντι­κά. Ωστό­σο είναι σαφές ότι το οικια­κό test δεν προ­φέ­ρε­ται γι αυτό, αφού
το υλι­κό του δεν μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για το σκο­πό αυτό.

Δεν θα επεκταθούμε
στη σωρεία των λοι­πών προ­βλη­μά­των που θα δημιουρ­γή­σει σίγου­ρα η χρή­ση αυτών των
test, όπως οι κακο­τε­χνί­ες στη λήψη του δείγ­μα­τος, που θα αυξή­σει την πιθανότητα
των ψευ­δών απο­τε­λε­σμά­των γενι­κά, ούτε στο τερά­στιο ζήτη­μα των μολυσματικών
απο­βλή­των, για τη συλ­λο­γή των οποί­ων δεν έχει ληφθεί καμία μέριμνα.

Συμπε­ρα­σμα­τι­κά, ένα
χρό­νο μετά – οι ημε­ρο­μη­νί­ες δεν επι­λέ­χθη­καν τυχαία – θα πρέ­πει να κάνου­με τον
απο­λο­γι­σμό και να ανα­ρω­τη­θού­με: τι μάθα­με από αυτή τη μάχη που θα εξακολουθήσουμε
να  δίνουμε;

Φαί­νε­ται ότι αυτοί
που έπρε­πε να διδα­χθούν, δεν διδά­χθη­καν και ότι οι προ­τρο­πές αυτών που επί
μήνες ολό­κλη­ρους δεν έπαυαν να κάνουν επι­ση­μάν­σεις και να κατα­θέ­τουν με σωρεία
άρθρων εποι­κο­δο­μη­τι­κές προ­τά­σεις, δεν εισακούσθηκαν.

Δεν είναι σίγουρο
ότι υπάρ­χει ακό­μη χρόνος.

Τέλος αν
ανα­ρω­τη­θού­με ποιός κέρ­δι­σε μέχρι στιγ­μής σε αυτή τη μάχη :

Το σίγου­ρο είναι,
ότι ο μεγά­λος χαμέ­νος είναι πρώ­τα απ’ όλους οι 8.532 νεκροί, όλοι αυτοί που
παρα­μέ­νουν δια­σω­λη­νω­μέ­νοι, εντός και εκτός ΜΕΘ, όλοι οι βαρειά πάσχο­ντες, όσοι
νόση­σαν βαρειά, αλλά και όσοι πέρα­σαν ήπια τη νόσο, ακό­μη κι οι ασυμπτωματικοί.
Όλοι οι υπό­λοι­ποι υφί­στα­νται τη βάσα­νο μιας αβέ­βαιας ή πιθα­νής ή επικείμενης
λοί­μω­ξης, που επι­κρέ­μα­ται ως απει­λή.  Όλοι αυτοί είναι οι χαμέ­νοι και το
γνωρίζουν.

Υπάρ­χουν κι αυτοί
που δεν κατα­λα­βαί­νουν ότι αργά η γρή­γο­ρα θα χάσουν ή αυτοί που νομί­ζουν ότι
προς το παρόν είναι κερ­δι­σμέ­νοι. Αυτα­πα­τώ­νται, για­τί οι εκτι­μή­σεις τους
μοιά­ζουν με τις συγκρί­σεις που συνη­θί­ζουν να κάνουν έχο­ντας σαν βάση τις
μακά­βριες κλί­μα­κες, εκεί που κατα­τάσ­σουν μετά από άστο­χες και αδόκιμες
συγκρί­σεις, κάθε φορά σε δια­φο­ρε­τι­κή θέση τη χώρα, θεω­ρώ­ντας ότι το ζήτη­μα των
δει­κτών της παν­δη­μί­ας και οι συνέ­πειές της αφο­ρούν δήθεν επιδόσεις.

Αυτό πάντως που
είναι απο­λύ­τως βέβαιο, είναι ότι μέχρι στιγ­μής, ο μόνος κερ­δι­σμέ­νος είναι ο
ιός, ο οποί­ος μάλι­στα έχει βγει πιο δυνα­μω­μέ­νος από αυτή τη μάχη με πιο
μετα­δο­τι­κές και πιο επι­θε­τι­κές μεταλλάξεις.