Κι’ όμως υπάρχει ελπίδα… - Φαιακία

Κι’ όμως υπάρχει ελπίδα…

Και την ελπί­δα την δίνουν οι λαοί στις στιγ­μές του μεγα­λεί­ου τους… 

Ο δικός μας ο λαός είχε αρκε­τό και­ρό να κάνει την κατά­θε­σή του, να στεί­λει το μήνυ­μά του… Το έκα­νε την Κυρια­κή και ξάφ­νια­σε τους πάντες… Ιδιαί­τε­ρα τους κυβερ­νώ­ντες, που έχουν συνη­θί­σει να απο­λαμ­βά­νουν τα εκλο­γι­κά και δημο­σκο­πι­κά τους ποσοστά…

Αυτά τους έδι­ναν σιγου­ριά, θρά­σος, ειρω­νεία, προ­σβλη­τι­κό ύφος και ανά­γω­γο σαρ­κα­σμό για τις μεγά­λες ταλαι­πω­ρί­ες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των πολιτών… 

Μπο­ρού­σαν και μπο­ρούν να κοροϊ­δεύ­ουν για ανα­βάθ­μι­ση του συστή­μα­τος υγεί­ας την ώρα, που ο λαός αισθά­νε­ται ότι πρό­κει­ται να ανέ­βει τον Γολ­γο­θά όπο­τε χρειά­ζε­ται να δεχθεί τις υπη­ρε­σί­ες του ΕΣΥ.

Μπο­ρού­σαν και μπο­ρούν να κοροϊ­δεύ­ουν για την ανα­βάθ­μι­ση της Παι­δεί­ας μέσα σε καταρ­ρέ­ο­ντα κτί­ρια, ανυ­παρ­ξία εκπαι­δευ­τι­κών υπο­δο­μών, βασα­νι­ζό­με­νους μαθη­τές και  εκπαι­δευ­τι­κούς λειτουργούς. 

Μπο­ρού­σαν και μπο­ρούν να μιλά­νε για ανά­πτυ­ξη, επεν­δύ­σεις, νέες θέσεις εργα­σί­ας με μισθούς 800 ευρώ, άθλιες εργα­σια­κές συν­θή­κες και σκλη­ρή εργα­σια­κή νομο­θε­σία… Και αυτή γραμ­μέ­νη στα παλιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των της εργοδοσίας.

Μπο­ρού­σαν και μπο­ρούν να κάνουν όλα αυτά και πολ­λά άλλα ποντά­ρο­ντας στον χαμη­λό βαθ­μό αντι­δρα­σι­μό­τη­τας, που επι­δει­κνύ­α­με μέχρι τώρα…
Ηλθαν το έγκλη­μα στα Τέμπη, οι απο­φα­σι­σμέ­νοι αγω­νι­στές γονείς, οι συγκλο­νι­στι­κές απο­κα­λύ­ψεις αλλε­πάλ­λη­λων σκαν­δά­λων συσκό­τι­σης, δια­πλο­κής και κου­κου­λώ­μα­τος σε πολ­λά επί­πε­δα για στεί­λουν αυτόν τον ηττη­μέ­νο -όχι με ευθύ­νη του- λαό ξανά στους δρό­μους του αγώνα. 

Νέοι, μεγα­λύ­τε­ροι, υπε­ρή­λι­κες πήραν οξυ­γό­νο από την θυσία των παι­διών, που έφυ­γαν χωρίς οξυ­γό­νο… Ενας ολό­κλη­ρος κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός ξεσκε­πά­στη­κε: από τον άσχε­το κομ­μα­τι­κο­διο­ρι­σμέ­νο σταθ­μάρ­χη μέχρι τα ανώ­τε­ρα πολι­τι­κά κλι­μά­κια της χώρας… 

Ενας πανί­σχυ­ρος μηχα­νι­σμός περι­φρό­νη­σης και ποδη­γέ­τη­σης των λαϊ­κών δικαιω­μά­των, ελευ­θε­ριών και ανα­γκών φανέ­ρω­σε την τοξι­κή του διείσ­δυ­ση στις κοι­νω­νι­κούς θεσμούς με στα­θε­ρή επι­δί­ω­ξη τον εμπαιγ­μό των …’υπη­κό­ων’. 

Σαν να ήταν χτες που ο πρω­θυ­πουρ­γός δια­βε­βαί­ω­νε, ότι καμία τοξι­κή ουσία δεν μετα­φέ­ρο­νταν με το δρο­μο­λό­γιο του θανά­του. Βγή­κε ταπει­νω­μέ­νος και δήλω­σε, πως αν είχε τότε τα στοι­χεία, που έχει σήμε­ρα δεν θα έκα­νε τέτοια δήλωση… 

Θα μπο­ρού­σε βέβαια ο δημο­σιο­γρά­φος να του αντα­πα­ντή­σει πως δεν ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νος να δώσει τέτοιες κατη­γο­ρη­μα­τι­κές δια­βε­βαιώ­σεις πριν αρχί­σει η παρα­μι­κρή έρευ­να… Αλλά κάτι τέτοιο μοιά­ζει …υπερ­βο­λι­κό για τους μέχρι τώρα …ερω­τώ­ντες τον πρωθυπουργό.
Παρα­μέ­νουν οι εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες πολί­τες, που βγή­καν στους δρό­μους καταγ­γέλ­λο­ντας κραυ­γα­λέα το έγκλη­μα. Όχι το ‘ατύ­χη­μα΄ ή το ‘δυστύ­χη­μα’ αλλά το έγκλημα… 

Οι πολί­τες έδει­ξαν πως γνω­ρί­ζουν τους κινη­τή­ριους μηχα­νι­σμούς λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους… Χρειά­ζο­νται πολ­λά ακό­μα αλλά αυτή γνώ­ση είναι μία καλή προ­ϋ­πό­θε­ση συνεννόησης…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted