Εργασιακό Νομοσχέδιο: Πιο ελαστικά, πιο φτηνά, πιο εργοδοτικά, πιο ανεξέλεγκτα.

Αξιο­ποιώ­ντας την παν­δη­μία για την διευ­κό­λυν­ση επι­βο­λής σκληρών
αυταρ­χι­κών εργα­σια­κών σχέ­σε­ων η κυβέρ­νη­ση στή­νει το νομι­κό πλαί­σιο του
επερ­χό­με­νου μεσαί­ω­να στο όνο­μα του …εκσυγ­χρο­νι­σμού. Ο φίλ­τα­τος Δημή­τρης
Στρα­τού­λης παρου­σιά­ζει τις πιο σημα­ντι­κές πλευ­ρές αυτής της συνολικής
επί­θε­σης στο άρθρο του, που δημο­σιεύ­θη­κε στην KONTRA NEWS. Παρα­θέ­του­με…

Εργα­σια­κό Νομο­σχέ­διο: Πιο
ελα­στι­κά, πιο φτη­νά, πιο εργο­δο­τι­κά, πιο ανεξέλεγκτα.

Προ­ω­θεί για ψήφι­ση στη Βου­λή νέο
εργα­σια­κό νομο­σχέ­διο για την ακύ­ρω­ση στοι­χειω­δών εργα­σια­κών δικαιωμάτων,
που περι­σώ­θη­καν από τα μνη­μό­νια, όπως το 8ωρο. Επί­σης,
για αλλα­γή του νόμου 1264/1982, 39 χρόνια
μετά τη θέσπι­σή του, για να περιο­ρί­σει το συν­δι­κα­λι­στι­κό και απεργιακό
δικαί­ω­μα. Συγκεκριμένα:

Ø    Θεσπί­ζε­ται 10ωρη εργα­σία στον ιδιω­τι­κό τομέα. Οι επι­χει­ρή­σεις θα επι­βάλ­λουν, όπο­τε θέλουν, με ατο­μι­κή σύμβαση
εργα­σί­ας και όχι, πλέ­ον, με συλ­λο­γι­κή συμ­φω­νία με την αρμό­δια εργατική
συν­δι­κα­λι­στι­κή οργά­νω­ση, δύο επι­πλέ­ον ώρες ημε­ρή­σιας εργα­σί­ας, απλή­ρω­τες, με
αντί­στοι­χη διευ­θέ­τη­ση του χρό­νου εργα­σί­ας (συμ­ψη­φι­σμό με άδειες, ρεπό, μειωμένο
ωρά­ριο) μέσα στο εξά­μη­νο. Οι επιτρεπόμενες
υπε­ρω­ρί­ες αυξά­νο­νται σε 150
ετη­σί­ως και γίνο­νται φθη­νό­τε­ρες για τις επι­χει­ρή­σεις. Ουσια­στι­κά, ακυ­ρώ­νε­ται το 8ωρο και
νομι­μο­ποιεί­ται το καθε­στώς εργα­σια­κής ζού­γκλας στον ιδιω­τι­κό τομέα. Ανατρέπεται
η οικο­γε­νεια­κή, επαγ­γελ­μα­τι­κή, εργα­σια­κή και κοι­νω­νι­κή ζωή των εργαζομένων,
μειώ­νο­νται οι μισθοί λόγω απλή­ρω­των ή φθη­νό­τε­ρων υπε­ρω­ριών. Οι εργαζόμενοι
αφή­νο­νται μόνοι απέ­να­ντι στην παντο­δύ­να­μη εργοδοσία.

Ø    Η Κυρια­κά­τι­κη Αργία υπο­νο­μεύ­ε­ται, με την προ­σθή­κη κι άλλων κλά­δων, επι­χει­ρή­σε­ων και εργα­σιών σ’
αυτές, που, ήδη, επι­τρέ­πε­ται η Κυρια­κά­τι­κη λειτουργία.

Ø    Η απερ­γία, ουσια­στι­κά, καταρ­γεί­ται στις επι­χει­ρή­σεις,
που η λει­τουρ­γία τους είναι κρί­σι­μη για το κοι­νω­νι­κό σύνο­λο, στο Δημό­σιο, στους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ, αφού
τα συν­δι­κά­τα υπο­χρε­ώ­νο­νται σε «ορι­σμό
του­λά­χι­στον του 33,3 % των εργα­ζο­μέ­νων ως προ­σω­πι­κού στοι­χειώ­δους λειτουργίας»
κατά τη διάρ­κειά της. 

Ø    Η Γενι­κή Συνέ­λευ­ση των μελών των συν­δι­κά­των, ως κυρί­αρ­χο όργα­νο συμ­με­το­χής και έκφρα­σης της βού­λη­σής τους, ουσια­στι­κά, ακυ­ρώ­νε­ται, αφού
θεσπί­ζε­ται «συμ­με­το­χή και ψήφος εξ
απο­στά­σε­ως, ηλε­κτρο­νι­κώς, ιδί­ως για τη λήψη από­φα­σης απερ­γί­ας».

Ø    Με την ηλε­κτρο­νι­κή ψηφο­φο­ρία στις
εκλο­γές των συν­δι­κα­λι­στι­κών οργα­νώ­σε­ων ενι­σχύ­ε­ται ο εργοδοτικός
συν­δι­κα­λι­σμός στον ιδιω­τι­κό τομέα και ο κυβερ­νη­τι­κός συν­δι­κα­λι­σμός τον δημόσιο,
λόγω της δυνα­τό­τη­τας παρέμ­βα­σης σε αυτές εργο­δο­τι­κών ή Διευ­θυ­ντι­κών μηχανισμών,
αντί­στοι­χα.

Ø    Διευ­κο­λύ­νε­ται η συγκρό­τη­ση εργο­δο­τι­κών απεργοσπαστικών
μηχα­νι­σμών.  Η απερ­γία θα
κηρύσ­σε­ται παρά­νο­μη
και θα δια­κό­πτε­ται, εάν η προ­φο­ρι­κή ενη­μέ­ρω­ση και η δια­νο­μή απερ­για­κών ανα­κοι­νώ­σε­ων στην
είσο­δο της επι­χεί­ρη­σης σε εργα­ζο­μέ­νους, που την ημέ­ρα της απερ­γί­ας προσέρχονται
να εργα­στούν, χαρα­κτη­ρι­στεί άσκη­ση
ψυχο­λο­γι­κής βίας. Ποι­νι­κο­ποιού­νται οι κατα­λή­ψεις χώρων εργα­σί­ας.

Ø    Επι­χει­ρεί­ται περαι­τέ­ρω περιο­ρι­σμός
της συν­δι­κα­λι­στι­κής δρά­σης. Η απο­γρα­φή σωμα­τεί­ου στο νομο­θε­τη­μέ­νο ψηφια­κό μητρώο εργα­ζο­μέ­νων και
εργο­δο­τών, δηλα­δή η απο­δο­χή από αυτά από αυτά του ψηφια­κού «φακε­λώ­μα­τός
τους καθί­στα­ται προ­ϋ­πό­θε­ση άσκη­σης του
συν­δι­κα­λι­στι­κού δικαιώ­μα­τος, συλ­λο­γι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης και υπογραφής
συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης εργα­σί­ας. Επί­σης, ουσια­στι­κά, ακυ­ρώ­νε­ται η προ­στα­σία των συν­δι­κα­λι­στών από απο­λύ­σεις.

Ø    Το
ΣΕΠΕ (Σώμα Επι­θε­ω­ρη­τών Εργα­σί­ας) μετα­τρέ­πε­ται σε Ανε­ξάρ­τη­τη Αρχή, ενώ, αντί­θε­τα, λόγω της εργοδοτικής
ασυ­δο­σί­ας που επι­κρα­τεί στον ιδιω­τι­κό τομέα, αυτό που χρειά­ζε­ται είναι η
παρα­μο­νή του ως κυρί­αρ­χη δομή στο Υπουρ­γείο Εργα­σί­ας και η ενί­σχυ­σή του με
προ­σω­πι­κό, μέσα και ανα­κρι­τι­κές αρμο­διό­τη­τες. Έτσι η εκά­στο­τε κυβέρ­νη­ση απεκδύεται
κάθε πολι­τι­κή ευθύ­νη για την τήρη­ση της εργα­τι­κής και ασφα­λι­στι­κής νομοθεσίας
στους χώρους εργα­σί­ας μετα­τρε­πό­με­νη σε «τρο­χο­νό­μο» της εργο­δο­τι­κής αυθαιρεσίας.
Η δε εκά­στο­τε αντι­πο­λί­τευ­ση δεν θα μπο­ρεί, πλέ­ον, να ελέγ­χει κοι­νο­βου­λευ­τι­κά το
ΣΕΠΕ, για­τί οι ανε­ξάρ­τη­τες αρχές δεν υπά­γο­νται σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κό έλεγχο.

Ø    Διευ­κο­λύ­νο­νται οι ατο­μι­κές απο­λύ­σεις, αφού οι επι­χει­ρή­σεις δεν θα υποχρεώνονται,
πλέ­ον, να επα­να­προ­σλά­βουν απο­λυ­μέ­νους δικαιω­μέ­νους από τα δικα­στή­ρια, εάν τους
δώσουν μία μικρή πρό­σθε­τη αποζημίωση. 

Η κυβέρ­νη­ση με αυτό το νομο­σχέ­διο επι­διώ­κει, όχι να προ­σαρ­μό­σει, τις
εργα­σια­κές σχέ­σεις στις αλλα­γές της τεχνο­λο­γι­κής βάσης της παρα­γω­γής και των
υπη­ρε­σιών, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, αλλά να νομι­μο­ποι­ή­σει την ασυ­δο­σία του κέρδους.

Αντί­θε­τα, οι ανα­τρο­πές, που φέρ­νει η αλμα­τώ­δης ανά­πτυ­ξη των τεχνολογιών
στην εργα­σία, θα πρέ­πει να είναι στην κατεύ­θυν­ση της δημο­κρα­τι­κής  επα­να­ρύθ­μι­σής της, και δρα­στι­κής μεί­ω­σης
του χρό­νου εργα­σί­ας χωρίς μεί­ω­ση των απο­δο­χών, για­τί, όπως έλε­γε και ο
Πρω­τα­γό­ρας ο Αβδη­ρί­της «πάντων
χρη­μά­των μέτρον ο άνθρω­πος».