εθελοντισμός… - Φαιακία

εθελοντισμός…

Αντι­γρά­φει ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Θόδω­ρος Αζού­δης από τον Τζον Στάϊ­μπεκ και μας προ­σφέ­ρει ένα κεί­με­νο δια­χρο­νι­κά ισχυ­ρό και χρή­σι­μο… Εναν περί­που αιώ­να αργότερα…

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ….
            Ο ξένος είπε: «Θέλε­τε να δουλέψετε;»
Εξα­κο­λου­θού­σαν να τον κοι­τά­ζουν σιω­πη­λοί, υπο­ψια­σμέ­νοι. Ήρθαν κοντά και άλλοι
απ’ όλη την κατασκήνωση.
            Τέλος, ένας από τους ανακαθισμένους
άντρες μίλη­σε: «Βέβαια και θέλου­με να δου­λέ­ψου­με. Πού έχει δου­λειά
;»
            «Στο Τιού­ε­λαρ. Αρχί­ζει το μάζωμα.
Χρειά­ζο­νται πολ­λά χέρια».
            Ο Φλό­υντ πήρε το λόγο: «Εσύ
καπα­ρώ­νεις εργάτες;»
            «Ανέ­λα­βα το μάζω­μα εργολαβικά».
            Όλοι οι άντρες είχαν τώρα μαζευτεί
σε μια πυκνή ομά­δα. Ένας τους με φόρ­μα έβγα­λε το μαύ­ρο του καπέ­λο και με τα
δάχτυ­λα χτέ­νι­σε προς τα πίσω τα μακριά μαλ­λιά του.
            «Τι πλη­ρώ­νεις;» ρώτη­σε.
            «Δεν μπο­ρώ να πω οριστικά.
Φαντά­ζο­μαι ως τριά­ντα σέντσια».
            «Για­τί δεν μπο­ρείς να πεις οριστικά;
Την έχεις πάρει την εργο­λα­βία, δεν είναι έτσι;»
            «Ναι» είπε ο άνθρω­πος με τα χακί,
«μα εξαρ­τιέ­ται από την τιμή. Μπο­ρεί κάτι περισ­σό­τε­ρο, μπο­ρεί κάτι λιγότερο…»
            Ο Φλό­υντ μπή­κε μπρος από τους
άλλους. Είπε με ήρε­μη φωνή: «Εγώ θα ’ρθω να δου­λέ­ψω. Είσαι εργο­λά­βος κι έχεις
υπο­γραμ­μέ­νο συμ­βό­λαιο. Δεί­ξε μας το συμ­βό­λαιό σου, δώσε μας ένα δελ­τίο για
πρό­σλη­ψη που να λέει πού, πότε και πόσο μερο­κά­μα­το, υπό­γρα­ψέ τα, κι ερχόμαστε
όλοι μας».
            Ο εργο­λά­βος τον κοί­τα­ξε κοροϊδευτικά.
«Εσύ θα μου μάθεις τη δου­λειά μου;»
            Ο Φλό­υντ είπε: «Μια και θα
δου­λέ­ψου­με κι εμείς, είναι και δική μας δουλειά».
            «Δε θα μου πεις εσύ τι πρέ­πει να
κάνω. Σας το ’πα πως χρειά­ζο­μαι ανθρώπους».
            Ο Φλό­υντ είπε με θυμό: «Δε μας είπες
πόσους χρειά­ζε­σαι κι ούτε πόσο πληρώνεις».
            «Τι διά­ο­λο, δεν μπο­ρώ να ξέρω από
τώρα!»
            «Αν δε ξέρεις, δεν έχεις το δικαίωμα
να καπα­ρώ­νεις εργάτες».
            «Έχω το δικαί­ω­μα να κάνω τη δουλειά
μου όπως ξέρω. Αν έχε­τε όρε­ξη να λιώ­νε­τε τον πισι­νό σας εδώ χάμω, δική σας
δου­λειά. Πάω αλλού να βρω εργά­τες για το Τιού­ε­λαρ. Χρειά­ζο­μαι πολ­λούς εργάτες».
            Ο Φλό­υντ στρά­φη­κε στους άλλους.
Είχαν σηκω­θεί και κοί­τα­ζαν τον καθέ­να που μιλού­σε. Ο Φλό­υντ είπε: «Δυο φορές
την έπα­θα ως τώρα. Μπο­ρεί να χρειά­ζε­ται χίλιους εργά­τες. Θα κατα­φέ­ρει να πάνε
πέντε χιλιά­δες και θα τους πλη­ρώ­σει δεκα­πέ­ντε σέν­τσια την ώρα. Κι εσείς,
κακο­μοί­ρη­δες, θ’ ανα­γκα­στεί­τε να το δεχτεί­τε, για­τί πει­νά­τε. Αν χρειάζεται
εργά­τες, να τους πάρει και να το δώσει γρα­φτό πόσο τους πλη­ρώ­νει. Ζητή­στε του
να δεί­ξει το συμ­βό­λαιο. Δεν έχει το δικαί­ω­μα να καπα­ρώ­νει εργά­τες δίχως
συμβόλαιο!».
Τα στα­φύ­λια της
οργής, Τζων Στάινμπεκ
(Διά την αντιγραφήν) 

Θόδω­ρος Αζού­δης, ένας εθελοντής…
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted