Εγκλημα στον Κολωνό

Το άρθρο αυτό του Παντε­λή Μπου­κά­λα το βρή­κα­με στον
ιστό­το­πο της ‘Καθη­με­ρι­νής’. Θα ήταν εύκο­λο να σας το προ­τεί­νου­με για
ανά­γνω­ση(https://www.kathimerini.gr/opinion/562093933/egklima-ston-kolono/) αλλά πιστεύ­ου­με, ότι η ερευ­νη­τι­κή του θεώ­ρη­ση για τα
κοι­νω­νι­κά δρώ­με­να στο φόντο της δια­πό­μπευ­σης, αξί­ζει την ‘υπο­γράμ­μι­ση’ μίας
ακό­μη ανάρτησης.

Πρώ­τοι και χει­ρό­τε­ροι, αδια­φο­ρούν ολωσ­διό­λου οι
βια­στές, άγνω­στο πόσοι, που έσπευ­σαν να εκμε­ταλ­λευ­τούν το τεφα­ρί­κι, και οι 213
που γρά­φτη­καν στον κατά­λο­γο ανα­μο­νής. «Χρη­στοί πολί­τες» θα είναι κι αυτοί, και
σίγου­ρα «άνθρω­ποι της διπλα­νής πόρ­τας». Ουδείς κυκλο­φο­ρεί με την επιγραφή
«προ­σο­χή! λεχρί­της!» χαραγ­μέ­νη στο μέτω­πό του. Οσοι βία­σαν και καμά­ρω­ναν έπειτα
στις αντρο­πα­ρέ­ες τους, κι όσοι άλλοι «παι­δό­φι­λοι» (ατυ­χέ­στα­τος ο όρος, σχεδόν
απαλ­λα­κτι­κός) περί­με­ναν να βιά­σουν, είναι συνερ­γοί του κατα­στη­μα­τάρ­χη που
σκη­νο­θέ­τη­σε τον εαυ­τό του σαν «καλό χρι­στια­νό, θερ­μό πατριώ­τη και αγνό
φιλάν­θρω­πο». Ο παι­δο­βια­στής του Κολω­νού δεν είναι πλά­σμα της λογο­τε­χνί­ας ή του
κινη­μα­το­γρά­φου. Εχει βγει από τη βαθύ­τα­τα υπο­κρι­τι­κή μήτρα της νεοελληνικής
κοι­νω­νί­ας. Στους κόλ­πους της, ο πατριω­τι­σμός και ο χρι­στια­νι­σμός λειτουργούν
σαν μοχλός γρή­γο­ρης, άκο­πης και παρ’ αξί­αν επι­τυ­χί­ας και ανό­δου, κοι­νω­νι­κής και
κομ­μα­τι­κο­πο­λι­τι­κής. Αλλά και σαν άλλο­θι για κάθε είδους ανο­μία, σε ατομικό
επί­πε­δο, για κάθε ερί­φη, ή σε συλ­λο­γι­κό, για κάθε γκρού­πα, σύλ­λο­γο, κομματίδιο
ή και κόμ­μα που σπεύ­δει να δηλώ­σει αυθε­ντι­κός εκφρα­στής και μόνος νόμιμος
ιδιο­κτή­της των «μεγά­λων αξιών».

Ο αξιό­τι­μος επι­χει­ρη­μα­τί­ας του Κολω­νού πού­λα­γε σημαίες
στο μαγα­ζί του, ιερο­ψαλ­τι­κή στις εκκλη­σί­ες και ελλη­νο­ψυ­χία σε κάθε πρό­θυ­μο να
ψωνί­σει την πρα­μά­τεια του. Φωτο­γρα­φι­ζό­ταν με τον Σταυ­ρό σαν να φωτογραφιζόταν
με φιλα­ρά­κι του, και με τη γαλα­νό­λευ­κη σαν να του την εμπι­στεύ­τη­κε η ίδια η
Ιστο­ρία, όπως θα του υπα­γό­ρευαν άλλω­στε τα φρο­νή­μα­τά του. Κι έκα­νε λέει δωρεές.
Πολ­λές. Για να φτιά­ξει το προ­φίλ του ενά­ρε­του στη γει­το­νιά του αλλά και σε
«υψη­λό­τε­ρες» κοι­νω­νι­κές περιο­χές· στις περιο­χές πολι­τι­κών που τα κρι­τή­ριά τους
(αν έχουν) πέφτουν σε λήθαρ­γο όταν τους λιβα­νί­ζουν. Για φαντα­στεί­τε τι ύμνους
για την αξιο­σύ­νη τους θα έχουν ακού­σει ο κ. Πατού­λης και ο κ. Κώστας
Μπα­κο­γιά­νης. Οσο αυστη­ροί κι αν είναι με τον εαυ­τό τους, λύγι­σαν. Τις ίδιες
στιγ­μές, όπως μαρ­τυ­ρούν τα επί­ση­μα στοι­χεία, ο «καλός Σαμα­ρεί­της», που ήταν
απλώς λεχρί­της, σερ­γιά­νι­ζε στο Σκο­τει­νό Δια­δί­κτυο ανα­ζη­τώ­ντας συνένοχη
πελα­τεία. Ηξε­ρε από τον ίδιο του τον εαυ­τό πόσα καθάρ­μα­τα κυκλο­φο­ρούν εκεί έξω,
φορώ­ντας τη μάσκα-δόλω­μα που κραυ­γά­ζει πως ο βίος τους είναι ανε­πί­λη­πτος. Με το
ανώ­νυ­μο θρά­σος που δια­κρί­νει τα απο­βρά­σμα­τα, κατα­σκεύ­α­ζε προ­φίλ προ­στυ­χιάς και
εμπο­ρί­ου παι­δι­κής σάρ­κας· παι­δι­κής ψυχού­λας. Από τα «Αβά­δι­στα» των παλαιών
μικρών αγγε­λιών, στις ειδι­κές στή­λες των εφη­με­ρί­δων, και τις «άρτι αφιχθείσες
Ουκρα­νές», που τις ταυ­τί­ζα­με με τις πόρ­νες, μην κοροϊ­δευό­μα­στε και σε αυτό το
ζήτη­μα, περά­σα­με πια σε αναρ­τή­σεις βίντεο. Η πρώ­τη που εκσυγ­χρο­νί­ζε­ται είναι η
ανο­μία, το έγκλη­μα. Πάντα και παντού, κι ας ακού­γε­ται αφο­ρι­στι­κό αυτό.

Οσοι έχουν τη φωλιά τους λερω­μέ­νη ανα­ζη­τούν τώρα τους
πιο αμο­ρα­λι­στές δικο­λά­βους της πιά­τσας. Για να στή­σουν σενά­ρια απαλ­λα­κτι­κά ή
μετρια­στι­κά της φρί­κης. Για να προ­βά­λουν άλλο­θι, έστω εξα­γο­ρα­σμέ­να. Και για να
συκο­φα­ντή­σουν το θύμα τους, θαρ­ρείς κι ένα δωδε­κά­χρο­νο είναι ώρι­μο άτο­μο, ικανό
να απο­φα­σί­σει ελεύ­θε­ρα, ανε­πη­ρέ­α­στα. Ο,τι χυδαίο είναι να γίνει για να σώσουν
το τομά­ρι τους τα καμά­ρια της κοι­νω­νί­ας, θα γίνει. Εχει ξανα­γί­νει. Πολλές
φορές. Και πρό­σφα­τα. Εχει υπάρ­ξει άρα­γε δίκη βια­σμέ­νης γυναί­κας που να μην
κατά­ντη­σε βασα­νι­στή­ριό της; Δεύ­τε­ρος βια­σμός της; Ηδη άλλω­στε στο Δια­δί­κτυο οι
κακό­ψυ­χοι ξανα­βιά­ζουν το κορί­τσι: «πήγαι­νε γυρεύ­ο­ντας», «τους προ­κά­λε­σε», «τι
δώδε­κα χρο­νών, αυτή μοιά­ζει δεκα­ε­ξά­χρο­νη». Αλλοι πάλι αθω­ώ­νουν τους αγύρτες,
δια­τυ­πώ­νο­ντας στο Δια­δί­κτυο (ανω­νύ­μως, πώς αλλιώς) το δόγ­μα ενός ανατριχιαστικά
πολι­τι­κά­ντι­κου ηθι­κού σχε­τι­κι­σμού: «Χίλιες φορές παι­δε­ρα­στής παρά τουρκόσπορος,
ανθέλ­λη­νας και ψεύ­της στα­λι­νο­φα­σί­στας». Κατα­λά­βα­με. Δεκα­ρά­κι δεν δίνουν για την
ισό­βια κατα­στρο­φή ενός ανθρώ­που και κάποιοι σπου­δαιο­φα­νείς «δια­μορ­φω­τές της
κοι­νής γνώ­μης». Ενο­χλή­θη­καν επει­δή άλλα­ξε λέει η ατζέ­ντα με την απο­κά­λυ­ψη της
κτη­νω­δί­ας, που η Αστυ­νο­μία έκα­νε ό,τι μπο­ρού­σε για να την καθυ­στε­ρή­σει. Ετσι,
αντί ν’ ακού­σου­με επί τέταρ­το στα κανά­λια τούς λιβα­νω­τούς για τους σταθ­μούς του
μετρό στον Πει­ραιά, τους ακού­σα­με μόνο επί δεκά­λε­πτο, για­τί οι δίαυλοι
χαρά­μι­σαν πολύ­τι­μο χρό­νο για το ασή­μα­ντο επει­σό­διο του Κολω­νού. Οι
αγα­να­κτι­σμέ­νοι τουι­τε­ρι­στές (και οι σύμ­μα­χοί τους υπουρ­γοί, λέγε με Αδωνι)
είναι βέβαιοι ότι με τους παι­δο­βια­στές ασχο­λού­νται μόνο οι «ανύ­παρ­κτοι και οι
μου­σα­μα­δέ­νιοι», που «δεν κάνουν πολι­τι­κή αλλά ψυχο­θε­ρα­πεία, βγά­ζο­ντας όλα τα
συμπλέγ­μα­τά τους». Λίγο ακό­μη και θα μας πουν ότι ξανά­πια­σαν δου­λειά οι
δια­βό­η­τες προ­χου­ντι­κά «Εδα­ΐ­τισ­σες με τις μαύ­ρες κάλ­τσες», που τάχα αποπλανούσαν
χρη­στούς πολί­τες. «Κόλ­πο στον Κολω­νό» θα μας πουν. «Συρι­ζο­κνί­τισ­σες έκαναν
μάγια σε αγνούς Ελληνες».

Αδιά­φο­ροι παρα­μέ­νουν και οι απο­δέ­κτες της δημόσιας
έκκλη­σης της δικη­γό­ρου της οικο­γέ­νειας, της κ. Ασπα­σί­ας Ταρα­χο­πού­λου. «Το παιδί
βάλ­λε­ται από παντού», είπε. «Αυτό που υφί­στα­ται τώρα είναι δεύ­τε­ρη διαπόμπευση.
Κάνω έκκλη­ση στα κανά­λια και στους δημο­σιο­γρά­φους να αφή­σουν την οικογένεια
στην ησυ­χία τους, για­τί περ­νούν ένα βασα­νι­στή­ριο». Ακού­ει κανείς; Κατα­νο­εί ότι
η κοπε­λί­τσα δεν έχει πού να στα­θεί σε όλη την Ελλά­δα, αφού οι κιτρινόψυχοι
έδω­σαν τα στοι­χεία της βορά στη μαζι­κή νοση­ρή περιέρ­γεια αλλά και στην κακότητα
όσων επεί­γο­νται να καθα­ρί­σουν τον βια­στή ή τέλος πάντων να φτια­σι­δώ­σουν το λερό
προ­φίλ του, εκθειά­ζο­ντάς τον, τώρα πια, σαν «επι­φα­νή πολί­τη», όπως ο
συν­δι­κα­λι­στής αστυ­νο­μι­κός Στ. Μπαλάσκας;

«Μπο­ρεί μερι­κές φορές να υπάρ­χει υπερ­βο­λή στο κυνήγι
της είδη­σης», απά­ντη­σε στην κ. Ταρα­χο­πού­λου ο κ. Νίκος Ευαγ­γε­λά­τος, προσφάτως
βρα­βευ­θείς από το Ιδρυ­μα Μπό­τση (και αδρώς αμει­φθείς από τη λίστα Πέτσα),
παρό­τι πεντά­κις δια­γρα­φείς από την ΕΣΗΕΑ για ποι­κί­λες «υπερ­βο­λές» του. Να πούμε
πως είναι απλώς καριε­ρί­στι­κη «υπερ­βο­λή» να λες στο ρεπορ­τάζ σου ότι βρίσκεσαι
στο Αφγα­νι­στάν ενώ είσαι στο Πακι­στάν; Ας το πού­με. Ομως δεν είναι απλή
«υπερ­βο­λή» να εμφα­νί­ζεις στην εκπο­μπή σου το τρισ­διά­στα­το ολό­γραμ­μα της νεκρής
Τζωρ­τζί­νας, όπως έκα­νε ο κ. Ευαγ­γε­λά­τος. Ούτε να εμφα­νί­ζεις τη φωτο­γρα­φία της
δωδε­κά­χρο­νης, έστω με μωσαϊ­κό, όπως έκα­νε η κ. Τατιά­να Στε­φα­νί­δου, που μάλιστα
χαρα­κτή­ρι­σε «ερω­τι­κή πρά­ξη» τον βια­σμό. Ανθρω­πο­φα­γία είναι.