Big Troubles in Little MalteziKa (μέρος 4ον-τελευταίο)

Με το κεί­με­νο αυτό κλεί­νει ο κύκλος τεσ­σά­ρων γρα­πτών (σας έχουμε
παρου­σιά­σει τα τρία τελευ­ταία) του φίλ­τα­του Δημή­τρη Λεβέ­ντη, που
ανα­φέ­ρο­νται με τρό­πο εκτε­νή, περι­γρα­φι­κό και άκρως ενη­με­ρω­τι­κό (για όσους ενδιαφέρονται
να ενη­με­ρω­θούν, ακό­μη και να θυμη­θούν) για πολ­λά από τα κάκι­στα έχο­ντα στην
δομή της πόλης, την ιστο­ρία της γένε­σής τους και τις προ­ο­πτι­κές επί­λυ­σής τους…
Παραθέτουμε.

Big Troubles in Little MalteziKa (μέρος 4ον–τελευ­ταίο)

Η ΚΟΡΦΙΑΤΙΚΗ ΦΡΕΝΑΠΑΤΗ

…Μέσα σε διά­στη­μα 14 μηνών η ομά­δα των κερ­κυ­ραί­ων μελε­τη­τών υπό
την ευθύ­νη του Σπύ­ρου Κου­ρή κατέ­θε­σε τον φάκε­λο του Γενι­κού Πολε­ο­δο­μι­κού Σχεδίου
της Κέρκυρας 

Η συγκε­κρι­μέ­νη περιο­χή – Σολά­ρι- περι­λαμ­βα­νό­ταν στις ζώνες οικιστικού
ελέγ­χου (ΖΟΕ) που περι­φρου­ρού­σαν την ανε­ξέ­λεγ­κτη επέ­κτα­ση της πόλης προς τα
κοι­νο­τι­κά προ­ά­στια και το αντίστροφο.

Χωρο­θε­τού­σε περιο­χή οχλου­σών – βιο­τε­χνι­κών χρή­σε­ων,  διοι­κη­τι­κό κέντρο, κέντρα αθλητισμού-πολιτισμού,
έθε­τε όρια και σεβό­ταν τις δια­μορ­φω­μέ­νες κατα­στά­σεις χωρίς όμως να τις κρα­τά­ει σαν
οδηγό.

Επι­τέ­λους, είπα­με, ήρθε το πλή­ρω­μα του χρό­νου να μπει τάξη στη
ζωή μας! Να σχε­δια­σθεί το μέλ­λον καθα­ρό και συγκε­κρι­μέ­νο! Να βελ­τιω­θεί το
βιο­τι­κό επί­πε­δο! Να χαρού­με τα φυσι­κά προ­τε­ρή­μα­τα μαζί με τους φιλο­ξε­νού­με­νους μας!

Χάρα­ζε άξο­να Βορ­ρά -Νότου με πόλο την Κασιώ­πη  και όχι την Παλαιο­κα­στρί­τσα. Η δια­δρο­μή προς νότο
περιε­λάμ­βα­νε την ευθεία του Σολά­ρι, συνέ­χι­ζε προς το Τρί­κλι­νο και μετά
δια­περ­νού­σε τα πεδι­νά των Καναλίων. 

Το νησί απο­κτού­σε υγιείς βάσεις, έλεγ­χο χρή­σε­ων, προγραμματισμένη
ετε­ρο­βα­ρή ανά­πτυ­ξη χωρίς να αλω­θεί από τις του­ρι­στι­κές μη παρα­γω­γι­κές υπηρεσίες.

Ο φάκε­λος της πρό­τα­σης της Κέρ­κυ­ρας παρουσιάστηκε
από τον Τρί­τση στις Βρυ­ξέλ­λες σαν η καλύ­τε­ρη μελέ­τη σε κανο­νι­κά πρό­τυ­πα και
νόρ­μες εκπρο­σω­πώ­ντας την Ελλά­δα…

Αυτή η θαυ­μά­σια πρό­τα­ση που θα απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­με­νο προσεχών
αφιε­ρω­μά­των αυτή η χαμέ­νη ευκαι­ρία λοι­δω­ρή­θη­κε με αισχρό τρό­πο κι ακυ­ρώ­θη­κε ξεδιάντροπα
από τις Αρχές! Παρά τις μεγά­λες κου­βέ­ντες, τους επαί­νους, και τις υπο­σχέ­σεις, οι
προ­τά­σεις απορ­ρί­φθη­καν από την εξου­σία στο σύνο­λό της ενώ οι τοπι­κοί παράγοντες
έφτυ­σαν κατα­πρό­σω­πα τον μελε­τη­τή και την ομά­δα του. Από­μει­ναν μόνον μερι­κά ψυχία
της που εγκρίθηκαν… 

Την ίδια τύχη είχε και ο ανή­συ­χος Τρί­τσης, που πήρε πόδι από το
ΥΧΟΠ και ανέ­λα­βε ο εργο­λά­βος Βαγ­γέ­λης Κου­λου­μπής. Το ΠΑΣΟΚ των υπο­σχέ­σε­ων έδειχνε
πλέ­ον στε­γνά ότι είναι ένα καθε­στω­τι­κό κόμ­μα Real PolitiK.

Η Κέρ­κυ­ρα βρί­σκε­ται στην χρή­ση κι ανά­πτυ­ξη των ζωτι­κών χώρων της
-του­λά­χι­στον από το 1978 που αρχί­ζω να εξα­σκώ το επάγ­γελ­μα – σε μια μόνιμη
καθυ­στέ­ρη­ση… Η συμ­φε­ρο­ντο­λο­γι­κή οικι­στι­κή επέ­κτα­ση, ο κορε­σμός αντα­γω­νι­στι­κών χρήσεων,
η υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­ση γης υπερ­φα­λαγ­γί­ζουν κάθε σχε­δια­σμό, κάθε λογικό
προ­γραμ­μα­τι­σμό βελ­τί­ω­σης των συν­θη­κών ζωής κι εργα­σί­ας… (εικό­να 1)

Να σημειώ­σω εδώ ότι η ανο­χή στην αυθαί­ρε­τη δόμη­ση απο­τε­λού­σε στρατηγική
επι­λο­γή πραγ­μα­τι­κά Υψη­λής Πολι­τι­κής του μετεμ­φυ­λια­κού κρά­τους ανώ­τε­ρη κατά πολύ
από το επί­πε­δο πολι­τι­κής σκέ­ψης που διέ­θε­τε ο “Εθνάρ­χης” και το
συντη­ρη­τι­κό επι­τε­λείο του. 

Με απλά λόγια : 

– Κόφτε το λαι­μό σας και χτί­στε το σπι­τά­κι μόνοι σας όπου
βολεύει !!

 -θα κατα­στεί­τε άχρηστοι
από αυτή την περι­πέ­τεια της οικο­δο­μής σας… Για μια εικο­σα­ε­τία ακίν­δυ­νοι εξουδετερωμένοι
κι επι­πλέ­ον θα σας έχου­με στο χέρι και στο κυνή­γι εσάς τα παι­διά σας και τα
εγγό­νια σας…

Με το διά­ταγ­μα του Κου­λου­μπή του ’85 για τις επε­κτά­σεις των
οικι­σμών προ του 23 ο νομάρ­χης Μάνος Κόκ­κι­νος και ο διά­δο­χός του από­στρα­τος Περισσάκης
αργό­τε­ρα ήλθαν αργό­τε­ρα και ανέ­τρε­ψαν κάθε έννοια προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νου σχεδιασμού!
Ενέ­κρι­ναν οικι­σμούς τερά­στιους μεγα­λύ­τε­ρους σε έκτα­ση από την Πόλη. Πρόκειται
για τερα­τουρ­γή­μα­τα όπως τα Κανά­λια, η Αλε­πού ο Ποτα­μός, η Κορα­κιά­να, που σε ορισμένες
περι­πτώ­σεις τα όριά τους αλλη­λο­κα­λύ­πτο­νται δημιουρ­γώ­ντας μια de facto δια­φο­ρε­τι­κή πραγματικότητα… 

Μόνος σκο­πός: το ΠΑΣΟΚ να πιά­σει ποσο­στό πάνω από το πενή­ντα στο
νησί κι όλοι να είναι ευχα­ρι­στη­μέ­νοι που χτί­ζουν “ρεντρού­μια μέσα στις αποτιλιές”…

H προ­σω­ρι­νή κονό­μα τύφλω­σε ακό­μα και
τους λίγους σοβα­ρούς. H ανυ­παρ­ξία αμυ­ντι­κών μηχα­νι­σμών ειδι­κά μετά την διά­λυ­ση των
επαγ­γελ­μα­τι­κών και συν­δι­κα­λι­στι­κών οργα­νώ­σε­ων του κου­κουέ έχει αφή­σει το γήπεδο
άδειο στην βολε­ψά­δι­κη μικρο­α­στι­κή λαιμαργία. 

Ήρθε η σει­ρά των μη προ­νο­μιού­χων των τάχα­τες αδι­κη­μέ­νων να
πάρουν εκδί­κη­ση μεταλ­λασ­σό­με­νοι σε ευνοη­μέ­νους φραγκάτους… 

Ανά­με­σα στα επι­τεύγ­μα­τά τους οικι­σμοί εκα­τέ­ρω­θεν των οδών
ταχεί­ας κυκλο­φο­ρί­ας, όπως το Κοντό­κα­λι και τα Γου­βιά που παραμένουν
χαρα­κτη­ρι­σμέ­νοι σαν εθνι­κή, έτσι κατ’ όνομα…. 

Στο Σολά­ρι καθο­ρι­στι­κό ρόλο παί­ζει η πίε­ση της οικο­γέ­νειας, που
ο οικι­σμός φέρ­νει χαϊ­δευ­τι­κά το ονο­μά της: “Οικι­σμός Κακα­ρού­γκα”. Η
περιο­χή αρχί­ζει ν’ αντι­γρά­φει τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά των Αθη­ναϊ­κών προ­α­στί­ων: ψηλά
κτί­ρια μικρο­μέ­γα­λα εκτός κλί­μα­κος με τερά­στιες βιτρί­νες για την έκθε­ση της
πρα­μά­τειας τους. Ο πατρι­νός συν­δι­κα­λι­στής της Νου­δού -στον χώρο της υγεί­ας- νομάρχης
Βασι­λεί­ου ήρθε μετά κατά την πρώ­τη μητσο­τα­κι­κή πλει­στό­και­νο. Εφηύ­ρε το νέο
διοι­κη­τι­κό κέντρο πάλι σε επέ­κτα­ση του Ποτα­μού σε ιδιο­κτη­σί­ες Φρου­τα­ριό­λων και
Μπε­τα­τζή­δων στη παλιά ιδιο­κτη­σία Βλάσ­ση. Σκε­λε­τοί και κτί­ρια κατα­στη­μά­των μετατρέπονται
σε δημό­σιες υπη­ρε­σί­ες με τρα­γε­λα­φι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα στη λει­τουρ­γία και το δομημένο
μικρο­κλί­μα τους. 

 Ο ίδιος ορι­στι­κο­ποί­η­σε νέες
νησί­δες στον απέ­ρα­ντη πολι­τεία του Ποτα­μού, μετα­ξύ των οποί­ων και το Σολάρι.
Ταυ­τό­χρο­να, ενέ­κρι­νε τον οικι­σμό Μπαρ­μπα­τί­ου όπου σε μεγά­λες ιδιοκτησίες
ανα­πτύσ­σο­νται τάχι­στα δεκά­δες κατοι­κί­ες, δηλα­δή ιδιω­τι­κές πολεοδομήσεις!!! 

Δια­κρί­νου­με κι εδώ μια από τις πολ­λές σφρα­γί­δες του πανταχού
παρό­ντος Βασί­λη Γρη­γο­ριά­δη που ο τόπος κλη­ρο­νό­μη­σε από την νατοϊ­κή μελέ­τη της Basil και τον υπο­μέ­νει στω­ι­κά ως τα
σήμερα .

 Επα­να­λαμ­βά­νω ότι: λύση
στου Σολά­ρι ή αλλού που δεν θα εντάσ­σε­ται σε ένα γενι­κό­τε­ρο σχε­δια­σμό χαλιναγώγησης
της αυθαι­ρε­σί­ας και της κακο­μοι­ριάς με ξεκά­θα­ρους στρα­τη­γι­κούς στό­χους αποτελεί
χίμαι­ρα.

 Έτσι μόνο σαν αστειότητες
ακού­γο­νται οι παραι­νέ­σεις της κ, Σπυ­ρι­δού­λας -Μερό­πης Υδραί­ου για σεβα­σμό της νέας
κυκλο­φο­ρια­κής μελέ­της ως νέου κορ­φιά­τι­κου Συντάγ­μα­τος. Αφή­νε­ται να εννοηθεί,
πως με την υπο­γρα­φή των νέων συμ­βά­σε­ων για τις πολε­ο­δο­μή­σεις, όλα πάνε πρί­μα και
το 25 -με αυτές τις προ­τά­σεις- θα ζού­με μια χαρά σε μια virtual reality που θα έλθει με εφαρ­μο­γές από
τα κινη­τά τηλέφωνα …. 

Η κυρία Μερό­πη με την κυρία Ροδού­λα ήταν ανά­με­σα σε κεί­νους τους
παρά­γο­ντες που άνοι­ξαν διά­πλα­τα τη πόρ­τα στους Βρυ­κό­λα­κες -“επεν­δυ­τα­ρά­δες”.
Αυτούς, που απει­λούν τον Ερη­μί­τη ή που ανα­σκο­λο­πί­ζουν τώρα το Κλάμπ Μέντ!!! την
ίδια ώρα, που μετά δυο χρό­νια φαν­φα­ρό­νι­κων υπο­σχέ­σε­ων για το περί­φη­μο εργοστάσιο
ανα­κύ­κλω­σης δεν έχει τρα­βη­χτεί μια γραμ­μή στο χαρτί…

 Η επι­δερ­μι­κή και μόνον
επι­κοι­νω­νια­κή αντι­με­τώ­πι­ση όλων των σοβα­ρών ζητη­μά­των είναι εξω­φρε­νι­κή κι αν η
κατά­στα­ση δεν ήταν εξό­χως σοβα­ρή θα μιλά­γα­με για κατά­λοι­πα κορι­τσί­στι­κης αφέλειας.

Υπάρ­χουν λύσεις πάντως που στα πλαί­σια μιας γενικότερης
στρα­τη­γι­κής θα μπο­ρού­σαν να κάνουν τη ζωή και την εργα­σία στο Σολά­ρι καλύτερες.
Απλά, τις προ­σεγ­γί­ζω μιας και πιστεύω ότι θα βρε­θούν νέες και νέοι συνά­δελ­φοι που
θα ανα­τρέ­ψουν με ιδέ­ες και φαντα­σία την εκτρω­μα­τι­κή πραγματικότητα. 

α) Η άμε­ση διά­νοι­ξη του μεσαί­ου δακτύ­λιου της μελέ­της Κου­ρή από
τα Τρία Γεφύ­ρια στην Πλα­τυ­τέ­ρα. Ενα μέρος της έχει πραγ­μα­το­ποι­η­θεί ενώ οι
απαλ­λο­τριώ­σεις έχουν κατο­χυ­ρω­θεί εδώ και δεκα­ε­τί­ες (εικό­να 2).

Η πρό­τα­ση συνά­ντη­σε την λυσ­σα­σμέ­νη αντί­θε­ση του μητροπολίτη
Τιμό­θε­ου Τρι­βυ­ζά. Πρό­φα­ση το κόψι­μο μιας λωρί­δας περί­που 100 τετρα­γω­νι­κών από το
Νεκρο­τα­φείο του Κωτσέ­λα… Ουσια­στι­κά, άρνη­ση να περά­σει ο δρό­μος μέσα από το
γκέ­το του συμπλέγ­μα­τος των κτι­ρί­ων της μητρό­πο­λης. Ετσι, έγι­νε θεά­ρε­στο έργο η
άρνη­ση ξεμπλο­κα­ρί­σμα­τος της κυκλο­φο­ρί­ας μετα­ξύ Βορ­ρά Νότου δίχως είσο­δο στην
Πόλη…

 Επι­τέ­λους για το καλό της
πόλης και των κατοί­κων της ας πάρει από­φα­ση η αυτο­διοί­κη­ση να συγκρουστεί. 

 β) Η απο­δο­χή της περιοχής
του Σολά­ρι στα πλαί­σια της δια­μορ­φω­μέ­νης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας δηλ. κέντρου
χοντρε­μπο­ρί­ου-λια­νε­μπο­ρί­ου-εστί­α­σης… Ξεκί­νη­μα πρέ­πει να είναι ο αποχαρακτηρισμός
ως Εθνι­κής οδού της υπάρ­χου­σας διπλής αρτη­ρί­ας, με ταυ­τό­χρο­νη κατάρ­γη­ση του
οικι­σμού. Ανα­γκαία η δημιουρ­γία μιας ευρύ­τε­ρης ΖΟΕ με υδραυ­λι­κές και ηλεκτρικές
υπο­δο­μές, που θα υπο­στη­ρί­ξουν τον εμπο­ρι­κό αυτό πυρήνα.

Υπάρ­χει ζωτι­κός χώρος από την δυτι­κή πλευ­ρά της πολεοδομικής
συσπεί­ρω­σης για έναν δεύ­τε­ρο πλα­τύ μονό­δρο­μο άξο­να, δίχως σημα­ντι­κές κτιριακές
απώ­λειες, με δύο κόμ­βους -στρογ­γυ­λά σημεία- που θα διο­χε­τεύ­ουν την κυκλο­φο­ρία από
και προς την Πόλη (εικό­να 3). Εννο­εί­ται ότι και η υπάρ­χου­σα αρτη­ρία θα
μονο­δρο­μη­θεί με παράλ­λη­λη διευ­θέ­τη­ση λωρί­δων πεζό­δρο­μου και προ­σω­ρι­νού πάρκινγκ
φορτοεκφόρτωσης.

γ) Η πεί­ρα δεί­χνει ότι καμία προ­κο­πή δεν πρό­κει­ται να υπάρ­ξει αν
δεν μπει φρέ­νο στην απλη­στία και συγκε­κρι­μέ­νοι στό­χοι όπου αυστη­ρά προσηλωμένοι
αυτο­διοί­κη­ση και λαός θα συνερ­γα­στούν για να συνέλ­θει ο τόπος από τον ίλιγ­γο της
μετα­τρο­πής του σε 6μηνο του­ρι­στι­κό χάνι.

 Αυτή η καρα­μέ­λα περί αναγκαιότητας
“νέων ” επεν­δύ­σε­ων στον υπερ­κο­ρε­σμέ­νο από κρε­βά­τια και δωμά­τια τόπο
μας είναι μια μπα­ρού­φα, που πρέ­πει να την τρί­ψου­με στη μού­ρη των τελά­λη­δων της
κατα­στρο­φής… Ο τόπος μας δεν χρειά­ζε­ται παρα­πά­νω μέτρα… Χρειά­ζε­ται παραπάνω
ποιό­τη­τα. Χρειά­ζε­ται να φτια­χτούν τα υπάρ­χο­ντα, να εκσυγ­χρο­νι­στούν τόσο οι
του­ρι­στι­κές όσο και οι κατα­σκευ­ές που δια­μέ­νουν οι ντό­πιοι… Χρειά­ζε­ται να μπει οριστική
ορο­φή στον αριθ­μό των κρε­βα­τιών αλλά και στις ψηστα­ριές, τα σαντουι­τσά­δι­κα, τα ποτάδικα,
τα μπη­τσό­μπα­ρα, τα τρα­πέ­ζια, τις ομπρέ­λες, τις ξαπλώ­στρες, με παράλληλη
ενί­σχυ­ση των υπο­δο­μών που σε λίγο θα κλα­τά­ρουν δεν αντέ­χουν τόσο πληθυσμό.

Τέλος, χρειά­ζε­ται να επε­ξερ­γα­στού­με δική μας πολεοδομικη
νομο­θε­σία -όπως και ο κάθε νομός άλλω­στε- με τις ιδιο­μορ­φί­ες, τα χαρακτηριστικά
του, τους οικο­νο­μι­κούς και περι­βαλ­λο­ντι­κούς στό­χους. Οι απρό­σω­ποι γενι­κευ­μέ­νοι ΓΟΚ και ρυθ­μι­στι­κές νομο­θε­σί­ες απο­δεί­χτη­κε ότι
είναι από τα εργα­λεία της μετα­τρο­πής της Ελλά­δας σε ατέ­λειω­τη παρά­γκα.

Χωρίς να βελ­τιω­θεί η ποιό­τη­τα ζωής δεν πρόκειται
να βελ­τιω­θεί και το επί­πε­δο φιλο­ξε­νί­ας μέχρι τότε θα ζού­με μια φρε­να­πά­τη…

Η φρε­να­πά­τη έγκει­ται στο ότι η Κέρ­κυ­ρα, σε μια χώρα με πήλινα
ποδά­ρια, φτια­σι­δώ­νε­ται μεγα­λο­πιά­νε­ται και καμώ­νε­ται κάτι που δεν είναι και που
ίσως ποτέ να μην υπήρ­ξε. Προ­σπα­θεί έτσι, να πεί­σει κατοί­κους και ξένους ότι
πρό­κει­ται για μια υγιή ανα­πτυγ­μέ­νη κοι­νό­τη­τα με γερές βάσεις και πολι­τι­σμό με
ρίζες που χάνο­νται στους αιώ­νες με κατα­χτη­μέ­νες ελευ­θε­ρί­ες και μπό­λι­κη δημοκρατία.

Κάτι παρό­μοιο με την παρά­δο­ξη κι αλλό­κο­τη επι­νό­η­ση του Μεγάλου
Κορ­νέϊγ στο έργο του ” Φρε­να­πά­τη” (L‘illusion comique). Η αξία της ιδέ­ας του έγκει­ται στο ότι δεν παρου­σιά­ζει θέατρο
εν θεά­τρω, αλλά παί­ζει με την ιδέα της θεα­τρι­κό­τη­τας της “πραγ­μα­τι­κό­τη­τας”, που
έχει καθιε­ρω­θεί στη ζωή μας με αναι­ρέ­σεις, ανα­βο­λές, ακυ­ρώ­σεις κάθε σοβα­ρής σκέψης
ή επιλογής. 

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που ζού­με στην Κέρ­κυ­ρα είναι κάτι παρό­μοιο… Μία
κοι­νω­νία εγκλω­βι­σμέ­νη σε μία διά­φα­νη, εύθραυ­στη φού­σκα, όπου το κατε­στη­μέ­νο αρέσκεται
πει­σμα­τι­κά στα κανά­τια, τις μπά­ντες, τις βαρ­κα­ρό­λες και τις παρά­τες ταυ­τό­χρο­να με
τον ανε­ξέ­λεγ­κτο γιγα­ντι­σμό του του­ρι­στι­κού Μολώχ, που κατα­τρώ­γει τις σάρ­κες της
φύσης και της ζωής του νησιού μας…

Σ,Σ* :

Η επι­κε­φα­λί­δα των σημειω­μά­των μου είναι παρά­φρα­ση του οριζινάλ
τίτλου του φίλμ του Κάρ­πε­ντερ “Big trumble in little China” με Κέρτ Ράσελ και Κίμ Καρ­τάλ που προ­βλή­θη­κε στην Ελλά­δα σαν
“Χαμός στην Τσάϊ­να Τάουν” 

 Η προ­σέγ­γι­ση του θέμα­τος απαιτούσε
ιστο­ρι­κές ανα­δρο­μές και “πλά­τια­σμα” που ίσως κου­ρά­σουν αλλά δεν είμαι
επαγ­γελ­μα­τί­ας γραφιάς.