Σωτήρης Μικάλεφ: Η Πόλη δεν αντέχει άλλο χωρίς όρια, χωρίς σχέδιο, χωρίς μέτρο

Με τα χρό­νια, και κάτω από το βάρος της ανε­ξέ­λεγ­κτης τουριστικής
ανά­πτυ­ξης, το ιστο­ρι­κό κέντρο της Κέρ­κυ­ρας μετα­τρέ­πε­ται στα­δια­κά από τόπο ζωής
σε πεδίο κατα­νά­λω­σης. Μια δια­δι­κα­σία,  που δεν συμ­βαί­νει τυχαία, αλλά απο­τε­λεί το
απο­τέ­λε­σμα συγκε­κρι­μέ­νων πολι­τι­κών επι­λο­γών, πρό­χει­ρων ρυθ­μί­σε­ων και σκόπιμων
«ερμη­νειών» που εξυ­πη­ρε­τούν τους λίγους εις βάρος των πολλών.

Ο αγώ­νας των κατοί­κων δεν είναι «γρα­φι­κός ή αρνητικός
προς την ανά­πτυ­ξη», όπως βολι­κά παρου­σιά­ζε­ται. Είναι
μια ηθι­κή αξί­ω­ση:
να επι­στρέ­ψει η Πόλη στους ανθρώ­πους της. Σε εκεί­νους που τη ζουν, την αγαπούν
και τη φρο­ντί­ζουν. Στους επι­σκέ­πτες που σέβο­νται την ταυ­τό­τη­τά της. Στους
κατοί­κους που βιώ­νουν καθη­με­ρι­νά την ασφυ­ξία και την παρακ­μή της.

Ανα­γνω­ρί­ζου­με τις πιέ­σεις που δέχο­νται οι μικρές επι­χει­ρή­σεις. Η
επι­βί­ω­σή τους είναι κρί­σι­μη για την τοπι­κή οικο­νο­μία. Όμως η
ανά­γκη δεν μπο­ρεί να οδη­γεί στην ανο­μία. Χρειά­ζε­ται
δικαιο­σύ­νη, μέτρο και κανό­νες για όλους.

Ο δημό­σιος χώρος ανή­κει σε όλους
όσους τον σέβο­νται, τον χρη­σι­μο­ποιούν με μέτρο και τον φρο­ντί­ζουν. Δεν
ανή­κει σε
όσους τον αντι­με­τω­πί­ζουν ως πλατ­φόρ­μα για γρή­γο­ρο κέρδος.