Άγκυρο…βόλεμα!

Στον κόλ­πο της
Γαρί­τσας, που συνυ­πάρ­χουν Πλη­βεί­οι και Πατρί­κιοι ανα­φέ­ρε­ται το σημεί­ω­μα του
φίλ­τα­του  Νίκου  Μητσιά­λη. Μία συνύ­παρ­ξη, που έχει και
συνέ­πειες. Απλές και πιο σύμπλο­κες… Παραθέτουμε

Άγκυρο…βόλεμα!

Χρυ­σά στην κυριολεξία
πλε­ού­με­να παλά­τια, με πισί­νες, ελι­κο­δρό­μια, αίθου­σες συνεδριάσεων-συναυλιών,
γήπε­δο μπά­σκετ, σουί­τες με ατο­μι­κό λου­τρό και τζα­κού­ζι! Με πλή­ρω­μα γέφυ­ρας και
μηχα­νής αλλά και υπη­ρε­τι­κό προ­σω­πι­κό που μπο­ρεί να φθά­νει ακό­μα και τα 50
άτο­μα! Με πλή­ρως οργα­νω­μέ­νη κου­ζί­να που παρα­σκευά­ζει πρω­ι­νά, γεύματα
γκουρ­μέ  και τούρ­τες πολυώ­ρο­φες, φοβερές
συντα­γές για τους καλο­φα­γά­δες ιδιο­κτή­τες και τους φιλο­ξε­νού­με­νους στο
παρα­δει­σέ­νιο γιοτ, που ο αριθ­μός τους ποι­κί­λει ανα­λό­γως με το μέγε­θος του
σκάφους.

Ο όρμος της Γαρίτσας
είναι αναμ­φι­σβή­τη­τα πανέ­μορ­φος, ιδιαί­τε­ρα το ξημέ­ρω­μα με την ανα­το­λή του ήλιου,
αλλά κυρί­ως στο φεγ­γα­ρό­φω­το, όταν η σελή­νη ολό­γιο­μη σηκώ­νε­ται αργά πίσω από τα
απέ­να­ντι ηπει­ρω­τι­κά βου­νά. Τότε που σχη­μα­τί­ζει και το μαγευ­τι­κό ασημένιο
φεγ­γα­ρό­δρο­μο της, πάνω στα ήσυ­χα νερά του Γαρι­τσιώ­τι­κου κόλ­που! Φαντάζει
εικα­στι­κό κάδρο ανώ­νυ­μου καλ­λι­τέ­χνη, που απει­κό­νι­σε τη συγκε­κρι­μέ­νη στιγ­μή μαζί
με το δάσος των χαμη­λών ή πανύ­ψη­λων 
φωτι­σμέ­νων καταρ­τιών, που πασχί­ζουν ματαί­ως να αντα­γω­νι­στούν σε μαγεία
το αση­μέ­νιο σεληνόφως…

Το οικο­νο­μι­κό βάρος
των μεγι­στά­νων των «χρυ­σών γιοτ» δια­μορ­φώ­νει και το μελι­στά­λα­κτο των
«ενη­με­ρω­τι­κών» δελ­τί­ων! Ένα σύνη­θες επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο τρο­πά­ριο για όλα αυτά τα
κατάρ­τια και το βαρύ­τι­μο τονάζ τους, τρο­πά­ριο που ανα­φέ­ρε­ται στο τιμη­τι­κό για
τον όρμο της Γαρί­τσας απαλ­λαγ­μέ­νο από τέλη «αγκυ­ρο­βό­λε­μα» τους, στο κύρος που
προσ­δί­δουν τα «χρυ­σά» πλε­ού­με­να στην Κέρ­κυ­ρα «μας»!

Χαράς ευαγ­γέ­λια και
για τη θαλάσ­σια ζωή του κόλ­που, για την οποία όμως δε γίνε­ται λόγος στις
διθυ­ραμ­βι­κές αφη­γή­σεις των «ενη­με­ρω­τών» μας! Για τα ψάρια και τα οστρακοειδή
που έχουν απο­μεί­νει, στα οποία δίνε­ται η «ευκαι­ρία» να αντα­μώ­σουν με εκλεκτά
από­βλη­τα τουα­λε­τών και κου­ζι­νών, που πιθα­νό­τα­τα ρέουν στον φιλό­ξε­νο Γαριτσιώτικο
όρμο!

Στις οργα­νω­μέ­νες
μαρί­νες υπάρ­χει ειδι­κό σύστη­μα δια­χεί­ρι­σης των λυμά­των και των απορ­ριμ­μά­των των
ελλι­με­νι­σμέ­νων εκεί σκα­φών! Σύστη­μα που εμπο­δί­ζει, στο μέτρο του δυνα­τού, τη
ρύπαν­ση του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος, μία από τις βασι­κές αιτί­ες για τον
αφα­νι­σμό της θαλάσ­σιας ζωής… 

Όμως τέτοια θα λέμε,
ειδι­κά τώρα που η αυλή μας διψά­ει για νερά­κι του­ρι­στι­κό και δη υψηλής
ποιό­τη­τας, όπως αυτό των κοτε­ρά­δων… Ποιος νοιά­ζε­ται για τον σπά­ρο, τον χάνο και
την κου­τσο­μού­ρα, που έχουν την ατυ­χία να κατοι­κούν στον συγκε­κρι­μέ­νο  υπο­θα­λάσ­σιο χώρο; Αφή­στε τα, μαζί με τους
αχι­νούς και τα υπό­λοι­πα είδη, να βόσκουν σε από­βλη­τα τουα­λε­τών ποιό­τη­τας! Όσο
για τους λουό­με­νους, έχουν συνη­θί­σει να κολυ­μπούν ανά­με­σα σε σκου­ρό­χρω­μες φυσαλίδες
άγνω­στης σύστα­σης, οι οποί­ες κατα­φθά­νουν μία συγκε­κρι­μέ­νη πάντο­τε ώρα από τις
απέ­να­ντι ακτές.

Εξάλ­λου, μύριες δυο
εικό­νες απο­δει­κνύ­ουν πως έχου­με πάρει προ πολ­λού δια­ζύ­γιο με τις
περι­βαλ­λο­ντι­κές ευαι­σθη­σί­ες, αν βεβαί­ως τις είχα­με ποτέ… Με την ευγε­νή φροντίδα
της δημο­τι­κής υπη­ρε­σί­ας απο­χέ­τευ­σης, βρω­μί­ζου­με δια­χρο­νι­κά το θαλάσσιο
περι­βάλ­λον του κόλ­που της Γαρί­τσας-Ανε­μό­μυ­λου με αστι­κά λύματα!

 Αυτό συμ­βαί­νει στο παρα­λια­κό πεζοδρόμιο,
λιγά­κι πριν από τον κόμ­βο Αερο­δρο­μί­ου-Κανό­νι και στο σημείο που συγκρα­τεί πάντα
φύκια, τα οποία σαπί­ζο­ντας ανα­μειγ­μέ­να με τα λύμα­τα ανα­δί­δουν «εξαί­σιες»
μυρω­διές, προ­σφέ­ρο­ντας και φιλό­ξε­νο χώρο για την εκκό­λα­ψη κουνουπιών! 

Ορι­σμέ­νες φορές
αφό­ρη­τη δυσο­σμία παρα­τη­ρεί­ται και σε άλλα σημεία του παρα­λια­κού πεζοδρομίου,
αλλά βέβαια αυτές οι μικρο­λε­πτο­μέ­ρειες δεν είναι δυνα­τόν να εντο­πι­στούν από τις
αρμό­διες υπη­ρε­σί­ες και τους πολι­τι­κούς προϊ­στα­μέ­νους τους, λόγω… φόρτου
εργασίας!

Πάντως εκτός από αυτά
τα…γκρινιάρικα, ενδε­χο­μέ­νως ανα­πτύσ­σε­ται και ένα αίσθη­μα ικα­νο­ποί­η­σης, όταν
λύμα­τα των «απλών καθη­με­ρι­νών ανθρώ­πων» – για­τί υπάρ­χουν και κυριακάτικοι
–  αντα­μώ­νουν στο θαλάσ­σιο ταξί­δι τους μ’
εκεί­να των μεγι­στά­νων του παγκό­σμιου πλού­του. Πρό­κει­ται, χωρίς άλλο, για μία
ταξι­κή συμ­φι­λί­ω­ση!!!