21.4.2023. Η αυλή

Σε μία μικρή κασ­σέ­τα, που είχε φέρει στην Ελλά­δα ο Γιάν­νης, ξάδελ­φος του Στά­θη, ναυ­τι­κός, Την απο­λαμ­βά­να­με στο ραδιο-κασε­τό­φω­νο του αυτο­κι­νή­του κάνο­ντας το δρο­μο­λό­γιο Αμπε­λό­κη­ποι, Σύνταγ­μα, Λεω­φό­ρος Συγ­γρού, Παρα­λία Σαρω­νι­κού… Ημι­πα­ρα­νο­μία και αίσθη­ση αντι­στα­σια­κής πράξης…

Νομί­ζω, πως ήταν την χρο­νιά παρα­γω­γής του δίσκου, δηλα­δή το 1971. Το στι­χουρ­γό τον μάθα­με αργό­τε­ρα… Τον Μάνο Ελευ­θε­ρί­ου… Τον Συρια­νό ποι­η­τή, που είχε γρά­ψει το έργο όντας ο ίδιος στην Ελλά­δα. Γι’ αυτό το όνο­μά του μπή­κε με τα αρχι­κά: ΕΕ (Εμμα­νου­ήλ Ελευ­θε­ρί­ου). Η Αυλή, ο τίτλος του ποι­ή­μα­τος, που είναι ένα από τα τέσ­σε­ρα της συλ­λο­γής με γενι­κό τίτλο: Οδός Μπου­μπου­λί­νας… Η ανα­φο­ρά στο γνω­στό κολα­στή­ριο της ασφά­λειας στην οδό Μπου­μπου­λί­νας 18, όπου στε­γά­ζο­νταν η υπο­διεύ­θυν­ση της Γενι­κής Ασφά­λειας, όπου έδρα­σαν πολ­λά από τα φασι­στοει­δή καθάρ­μα­τα- πρω­το­παλ­λή­κα­ρα της εθνο­σω­τη­ρί­ου (βλ. σελί­δα-αφιέ­ρω­μα της ΦΑΙΑΚΙΑΣ: 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967. https://faiakas.blogspot.com/p/21.html.)    

‘Τα τρα­γού­δια του αγώ­να’, ο γενι­κός τίτλος του δίσκου… Το τρα­γού­δι απο­δί­δουν η Μαρία Φαρα­ντού­ρη και ο Λάκης Καρα­λής…

Συγκί­νη­ση και βου­βα­μά­ρα καθώς την ακού­γα­με και την ξανακούγαμε…

Και οργή για την χού­ντα, που βία­ζε τη νιό­τη μας…

50 Χρό­νια αργό­τε­ρα και μας το θύμι­σε ο φίλ­τα­τος ΛΘ… Τον αφο­ρά και αυτόν. Ας το θυμηθούμε…

Το τοπο­θε­τού­με στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ σελί­δα για­τί, κατά την γνώ­μη μας, ανή­κει σε κεί­να, που δεν πρέ­πει να λησμο­νά­με… Δεν είναι ‘παρο­δι­κής’ ισχύος.

Ιδού και οι στίχοι:

 Σφυ­ρί­ζει στην ταρά­τσα η ζωστήρα

 σε παίρ­νουν και σε πάνε στην αυλή

 ξωκλή­σια και νησιά χωρίς αρμύρα

δε θα θυμά­σαι πια μεσ’ τη ζωή

Κλει­στό και χαμη­λό το καμαράκι

πριν από χρό­νια θα `ταν πλυσταριό

μα συ μικρό παι­δί, παλικαράκι,

φαρ­μά­κω­σες ετού­το τον καιρό

μ’ ένα καρ­φί και μ’ ένα καθρεφτάκι

τις φλέ­βες όταν έκο­ψες θαρρώ

Μιλώ στη Πανα­γιά και τον Κρι­τή σου

τα χρό­νια σου μετρώ με τον καημό

μα πες μου αν έχει ο βασα­νι­στής σου

αν έχει μάτια, στό­μα και λαιμό

Κλει­στό και χαμη­λό το καμαράκι

πριν από χρό­νια θα `ταν πλυσταριό

μα συ μικρό παι­δί, παλικαράκι,

φαρ­μά­κω­σες ετού­το τον καιρό

μ’ ένα καρ­φί και μ’ ένα καθρεφτάκι

τις φλέ­βες όταν έκο­ψες θαρρώ.